III SK 12/13

Sygn. akt III SK 12/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 3 października 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.  
przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w W. 
o nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 3 października 2013 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 czerwca 2012 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r., oddalił apelację C. Sp. 
z o.o. w W. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 października 2011 r., 
w sprawie przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w W. 
(Przewodniczący KRRiTV) o nałożenie kary pieniężnej. 
Decyzją z dnia 11 marca 2011 r. Przewodniczący KRRiTV nałożył na 
powoda karę pieniężną w wysokości 70.000 zł za niezrealizowanie wymogów 
wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w II i III kwartale 2010 r. 
w zakresie udziału audycji wytworzonych pierwotnie w języku polskim w czasie 
nadawania w programie P. 
Oddalając apelację powoda Sąd Apelacyjny uznał, że brak podstaw do 
uznania, iż po stronie powoda doszło do obiektywnego, niezawinionego braku 
osiągnięcia wymaganych prawem wskaźników procentowych audycji wytwarzanych 

 
 
2 
pierwotnie w języku polskim. Taką okolicznością nie jest brak odpowiednich audycji 
na rynku filmów dokumentalnych, powstawanie tego typu produkcji na zlecenie TVP 
S.A. oraz okoliczność, ż produkcja własna filmów dokumentalnych jest bardzo 
ograniczona z uwagi na wysoki poziom kosztów ich produkcji. W ocenie Sądu 
drugiej instancji, Sąd Okręgowy nie naruszył przepisów art. 227 i art. 233 § 1 k.p.c. 
przez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka J. 
P., ponieważ dowód ten nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nawet gdyby 
świadek potwierdził twierdzenia powoda na okoliczność sytuacji na rynku filmów 
dokumentalnych w Polsce, to i tak nie świadczyłoby to o istnieniu obiektywnego 
braku możliwości przeznaczania przez powoda określonego kwartalnego czasu 
nadawania programu na audycje wytwarzane pierwotnie w języku polskim. 
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i 
telewizji Sąd Apelacyjny uznał, że istniały podstawy do wydania przez 
Przewodniczącego KRRiTV decyzji nakładającej na nadawcę karę pieniężną. 
Przepis art. 53 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji dotyczy możliwości nałożenia 
kary pieniężnej, stąd powołanie się w uzasadnieniu decyzji Przewodniczącego 
KRRiTV na postępowanie powoda w zakresie nieprzestrzegania przepisów 
rozporządzenia KRRiTV z 4 listopada 2004 r. począwszy od 2007 r. nie naruszało 
przepisów prawa. Okoliczność ta ma przy tym znaczenie dla określenia wysokości 
kary, przy uwzględnieniu ustawowych wymogów. 
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. 
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i 
telewizji oraz art. 227, art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Wnosząc o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na jej oczywistą 
zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz na potrzebę wykładni przepisów prawa 
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). 
Oczywistej zasadności skargi powód upatruje w naruszeniu powołanych w 
podstawach skargi przepisów prawa procesowego przez nieuwzględnienie zarzutu 
apelacji, dotyczącego oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka. 
Oddalając ten wniosek Sąd Apelacyjny sprawił, że doszło do niewyjaśnienia i 
ustalenia w sposób pełny istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, 
związanych z pozyskiwaniem przez powoda licencji na nadawanie audycji 

 
 
3 
wytworzonych pierwotnie w języku polskim. Ponadto, Sąd Apelacyjny w oczywisty 
sposób naruszył art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i telewizji przez zastosowanie 
tego przepisu również do okresów nieobjętych zaskarżoną decyzją i uzasadniając 
wysokość kary zdarzeniami, co do których – zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o 
radiofonii i telewizji - nie można już nakładać kary pieniężnej. Przewodniczący 
KRRiTV, nakładając karę, brał bowiem pod uwagę nie tylko naruszenie przepisów 
ustawy w II i III kwartale 2010 r., ale okres 4 lat. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu 
zaskarżonego wyroku stwierdził zaś, że znaczenie dla określenia wymiaru kary 
pieniężnej ma stan faktyczny począwszy od 2007 r., uwzględniając ustawowe 
wymogi, jakimi są nie tylko zakres i stopień szkodliwości naruszenia, ale także 
dotychczasowa działalność nadawcy. Tymczasem zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o 
radiofonii i telewizji nie można nakładać na nadawcę kar pieniężnej, jeżeli od 
naruszenia obowiązku sankcjonowanego karą na mocy art. 53 ust. 1 ustawy o 
radiofonii i telewizji upłynął 1 rok. Okoliczności te nie powinny być zatem brane pod 
uwagę ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowym. 
Ponadto Sąd Apelacyjny zastosował art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w 
brzmieniu nieobowiązującym w okresie objętym karą nałożoną na powoda, 
ponieważ w okresie tym przepis nie zawierał sformułowania „uwzględniając zakres i 
stopień szkodliwości naruszenia, dotychczasową działalność nadawcy oraz jego 
możliwości finansowe”. 
Powołując się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. powód wskazał na 
konieczność rozstrzygnięcia kwestii, czy art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i 
telewizji, według stanu prawnego obowiązującego w okresie objętym karą, pozwala 
przy wymierzaniu kary z tego przepisu brać pod uwagę stan faktyczny z innych, 
wcześniejszych okresów niż okres objęty nałożoną karą? Czy można było 
uzasadniać wysokość kary zdarzeniami, co do których nie można już nakładać kary 
pieniężnej na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji? Czy przy 
wymierzaniu kary na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, co do 
zasady i co do wysokości, miał znaczenie element zawinienia podmiotu ukaranego, 
element obiektywnych przeszkód uniemożliwiających spełnienie przez podmiot 
ukarany wymogów przewidzianych prawem, za które został ukarany? Czy przepis 
ten przewidywał obligatoryjność ukarania takiego podmiotu niezależnie od ww. 

 
 
4 
przesłanek za sam fakt naruszenia określonych wymogów przewidzianych 
przepisami prawa, niezależnie od przyczyn niespełnienia przez podmiot ukarany 
tych wymogów, czy też jednak brak zawinienia ze strony podmiotu ukaranego 
uwalania go od takiej odpowiedzialności, ewentualnie wpływa na wysokość 
nałożonej kary? 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej 
merytorycznego rozpoznania z następujących przyczyn. 
Powód trafnie wskazał na przesłanki, jakie muszą być spełnione, aby 
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na jej oczywistą 
zasadność został uwzględniony przez Sąd Najwyższy na etapie tzw. przedsądu. 
Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie podziela jednak stanowiska powoda co do 
spełnienia tych przesłanek w niniejszej sprawie, a przynajmniej co do wykazania ich 
w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi powoda do rozpoznania. 
Naruszenie przepisów k.p.c., na które powołuje się powód, nie jest 
oczywiste, ani widoczne na pierwszy rzut oka. O konieczności przeprowadzenia 
dowodu na okoliczność wskazaną przez powoda przesądza znaczenie tej 
okoliczności dla subsumpcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod hipotezę 
normy wynikającej z art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Sąd Apelacyjny 
uznał zaś, że okoliczności, które według powoda są okolicznościami istotnymi 
sprawy, nie mają znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Przesłuchanie świadka na 
okoliczność zasad funkcjonowania rynku programów dokumentalnych w Polsce nie 
miało bowiem, zdaniem Sądu drugiej instancji, wpływu na odpowiedzialność 
powoda z tytułu naruszenia obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o 
radiofonii i telewizji oraz wysokość nałożonej kary. 
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 ustawy o radiofonii i 
telewizji przez zastosowanie art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji do okresów 
nieobjętych zaskarżoną decyzją Sąd Najwyższy stwierdza, że z uzasadnienia 
wyroku Sądu Apelacyjnego nie wynika, by Sąd drugiej instancji zastosował 
powołane 
przez 
powoda 
przepisy 
ustawy 
w 
taki 
sposób. 
Decyzja 

 
 
5 
Przewodniczącego KRRiTV odnosiła się do zachowania powoda w II i III kwartale 
2010 r., a zaskarżony wyrok nie rozszerza odpowiedzialności powoda za 
naruszenie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji poza granice czasowe 
wyznaczone przez art. 53 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji. 
Także wywód powoda dotyczący zastosowania przez Sąd Apelacyjny art. 53 
ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w brzmieniu obowiązującym po wydaniu decyzji 
Przewodniczącego KRRiTV zaskarżonej w niniejszej sprawie, nie dowodzi 
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Treść art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i 
telewizji została uzupełniona o katalog przesłanek, jakie Przewodniczący KRRiTV 
powinien uwzględniać przy wymierzaniu kary pieniężnej (zakres i stopień 
szkodliwości, dotychczasowa działalność nadawcy, jego możliwości finansowe) na 
podstawie art. 20 ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji 
cyfrowej (Dz. U. z 2011 r., nr 153, poz. 903). Przepis art. 53 ust. 1 ustawy o 
radiofonii i telewizji w nowym brzmieniu wszedł w życie po wydaniu decyzji 
Przewodniczącego KRRiTV, lecz przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd Okręgowy 
i Sąd Apelacyjny. Przepisy przejściowe ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. nie 
zawierają regulacji intertemporalnej. Nowelizacja nie zmieniła podstaw, zakresu ani 
charakteru odpowiedzialności nadawcy za naruszenie obowiązku, o którym mowa 
w art. 15 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Zmiana polega jedynie na wskazaniu 
kryteriów, jakimi powinien kierować się Przewodniczący KRRiTV przy wymiarze 
kary pieniężnej. Na dotychczasową działalność powoda Przewodniczący KRRiTV 
powołał się zaś już w uzasadnieniu decyzji (w oparciu o dokumenty dotyczące 
przeprowadzanych systematycznie czynności sprawdzających przestrzeganie 
przez powoda obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o radiofonii i 
telewizji), uzasadniając powody uczynienia użytku z przysługującej mu kompetencji. 
Jak słusznie przyjął Sąd Apelacyjny, wyjaśnienie motywów, jakimi kierował się 
organ nakładający karę pieniężną, nie może zaś zostać uznane za sprzeczne z 
przepisami prawa. Analogicznie należy potraktować przywołanie przez Sąd 
Apelacyjny przesłanek wprowadzonych do art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i 
telewizji na mocy powołanej powyżej nowelizacji, w sytuacji gdy przepis 
zawierający normą sankcjonującą w brzmieniu poprzednim nie określał żadnych 
przesłanek wymiaru kary pieniężnej w konkretnej sprawie. Dlatego, nawet gdyby 

 
 
6 
uznać, że zastosowanie powinien znaleźć art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i 
telewizji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Przewodniczącego 
KRRiTV, to wyrok Sądu Apelacyjnego odpowiada prawu. W konsekwencji uznanie 
zarzutu naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w sposób 
przedstawiony przez powoda w uzasadnieniu oczywistej zasadności skargi 
kasacyjnej nie prowadziłoby do jej uwzględnienia i uchylenia wyroku Sądu 
Apelacyjnego. To z kolei oznacza, że wbrew stanowisku powoda skarga kasacyjna 
nie jest oczywiście zasadna. 
Brak również podstaw dla uznania za zasadny wniosku powoda o przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę, o której mowa w 
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W przypadku powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. 
skarżący ma obowiązek nie tylko określić przepisy wymagające wykładni, ale także 
wskazać poważne wątpliwości interpretacyjne związane z ich stosowaniem wraz z 
podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości, bądź 
rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). 
Tymczasem powód ograniczył się jedynie do wyartykułowania różnych 
wątpliwości interpretacyjnych dotyczących art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i 
telewizji, co w oczywisty sposób nie spełnia wymogów, jakim powinien odpowiadać 
wywód profesjonalnego pełnomocnika mający przekonać Sąd Najwyższy o 
występowaniu publicznoprawnej potrzeby merytorycznego rozpoznania skargi 
kasacyjnej powoda. Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem 
zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na 
usuwaniu 
rozbieżności 
w 
orzecznictwie 
sądów 
powszechnych 
oraz 
na 
wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do 
rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w 
sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 
2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). Rozpoznanie skargi kasacyjnej 
następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. 
Dlatego w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej 
ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do 
rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie tego wymogu powinno przybrać postać 

 
 
7 
wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące 
w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one 
ustawowemu katalogowi przesłanek. Ustawodawca nieprzypadkowo, konstruując 
wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. 
obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek 
przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia 
(§ 2). Chodzi zatem o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które 
spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach 
postępowania kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego 
uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone 
podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do 
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą 
być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, 
a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do 
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek 
argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko 
wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie 
analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. 
 
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy 
orzekł jak w sentencji.