III SK 1/12

Sygn. akt III SK 1/12 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 lipca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
w sprawie z powództwa Grupy E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.  
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki 
o odmowę udzielenia koncesji, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 4 lipca 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 8 lipca 2011 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Decyzją z dnia 16 marca 2009 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki – po 
ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania 
koncesji na obrót paliwami ciekłymi – postanowił: uchylić decyzję z dnia 28 
listopada 2007 r. (pkt I.); odmówić przedsiębiorcy GRUPA E. Spółka z o.o. z 
siedzibą w Z. udzielenia koncesji na obrót paliwami ciekłymi (pkt II.). W podstawie 
prawnej decyzji wskazano przepisy art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 
i art. 104 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 
kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) w 
związku z art. 50 pkt 2 oraz art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o 
swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz.1095 ze zm.). 

 
 
2 
Wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. 
oddalił apelację strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 czerwca 2010 r. oddalającego odwołanie 
strony powodowej od decyzji Prezesa URE z dnia 16 marca 2009 r. 
Wyrok Sądu Apelacyjnego strona powodowa zaskarżyła skargą kasacyjną. 
Skargę oparto na obydwu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. 
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że skarga jest 
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Oczywista zasadność skargi 
kasacyjnej – w ocenie skarżącego – wynika z: 
1) “oczywiście” błędnej wykładni przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa 
energetycznego przez przyjęcie przez Sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku, 
że fakt prowadzenia postępowania karnego z art. 23 ust 1 i ust. 5 ustawy z dnia 23 
stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ciekłych i 
biopaliw ciekłych (Dz. U. Nr 34, poz. 293 ze zm.) przeciwko pracownikowi podmiotu 
wnioskującego o udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi stanowi przesłankę 
do odmowy wydania wnioskującemu koncesji na obrót paliwami. Przesłanka 
negatywna określona w art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego musi istnieć w 
dniu wydania decyzji w przedmiocie koncesji. Decyzja o przyznaniu koncesji stronie 
powodowej została wydana przez Prezesa URE w dniu 28 listopada 2008 r., a w 
tym dniu orzeczenie Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 sierpnia 2007 r., nie było 
prawomocne. Uprawomocniło się dopiero 30 listopada 2007 r.; 
2) “rażącego” naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie 
skarżącego w dniu wydania decyzji ostatecznej o udzieleniu stronie powodowej 
koncesji na obrót paliwami nie istniała żadna nowa okoliczność istotna dla sprawy, 
która mogłaby w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowić podstawę do wznowienia 
postępowania, a wznowienie postępowania bez podstawy wynikającej z tego 
przepisu stanowi rażące naruszenie prawa. Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku 
uznał, że jedyne przesłanki, jakie mogą powodować odmowę wydania koncesji, a 
zatem są istotne dla rozstrzygnięcia postępowania w tym przedmiocie 
skatalogowane zostały w art. 56 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności 
gospodarczej i art. 33 ust. 3 Prawa energetycznego. Jednocześnie Sąd Apelacyjny 
uznał za uzasadnioną podstawę do wznowienia postępowania w sprawie wydania 

 
 
3 
takiej koncesji okoliczność, że przeciwko pracownikowi powoda toczyło się w dniu 
wydawania decyzji o udzieleniu powodowi koncesji postępowanie karne z tytułu 
przestępstwa związanego z prowadzoną przez powoda działalnością. 
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes 
URE – wniosła o: I. wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej 
do rozpoznania, względnie o: II. oddalenie skargi kasacyjnej; oraz zasądzenie od 
strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w 
postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 
k.p.c.) wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” 
skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście 
uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa 
materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości widocznej prima 
facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie 
Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9 
maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). Sytuacja czywiście uzasadnionej 
skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. odnosi się nie 
tylko do “oczywistości” zarzuconych uchybień, ale także do związanej z tym 
zasadności wniosków skargi kasacyjnej. Nie spełnia tych warunków skarga 
kasacyjna, która pomimo zasadności niektórych z jej zarzutów podlegałaby 
oddaleniu na postawie przepisu art. 39814 k.p.c. wobec zgodności zaskarżonego 
wyroku z prawem. 
Nawet gdyby uznać za kontrowersyjne stanowisko zaskarżonego wyroku co 
do zasadności decyzji odmawiającej udzielenia przedmiotowej koncesji na 
podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w 
związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego, to wskazana podstawa skargi 
kasacyjnej nie wyłącza możliwości uznania, że wyrok Sądu drugiej instancji, którym 
oddalono apelację strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu 
Ochrony Konkurencji i Konsumentów odpowiada prawu (art. 39814 k.p.c.). Z 

 
 
4 
pewnością bowiem – jak to zasadnie wywiedziono w odpowiedzi strony pozwanej 
na skargę kasacyjną – nie jest oczywiście wadliwe rozstrzygnięcie Sądu pierwszej 
instancji opierające się na ustaleniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji 
odmawiającej udzielenia koncesji ze względu na ustalone przypadki wprowadzenia 
do obrotu paliw niespełniających wymagań jakościowych, co uzasadniałoby 
uznanie, że wnioskodawca w sprawie o udzielenie koncesji nie dawał rękojmi 
prawidłowego 
wykonywania 
działalności 
koncesjonowanej. 
Taką 
bowiem 
przesłankę odmowy udzielenia koncesji uwzględniano w dotychczasowym 
orzecznictwie sądowym – (powołanym przez stronę pozwaną w odpowiedzi na 
skargę kasacyjną), - co wykluczałoby uznanie, że interpretacja zgodna z 
utrwalonym orzecznictwem jest wadliwa na zasadzie oczywistości w rozumieniu 
przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z kolei podstawę wznowienia postępowania 
administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy łączyć nie 
tyle z ujawnieniem skazania pracownika strony powodowej, co z ujawnieniem 
przypadków wprowadzania przez powodową spółkę do obrotu wadliwych paliw. 
 
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w 
art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.