III SAB/Wa 2/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na bezczynność organu odwoławczego w sprawie podatku dochodowego, uznając, że doręczenie decyzji było skuteczne.
Sprawa dotyczyła skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W., który uchylał się od doręczenia decyzji podatkowych za lata 1995 i 1996. Skarżący twierdzili, że pełnomocnictwo do odbioru decyzji zostało wycofane, a nowe okoliczności faktyczne nie zostały uwzględnione. Sąd odrzucił skargę, uznając, że doręczenie decyzji pełnomocnikowi było skuteczne zgodnie z Ordynacją podatkową, a sama czynność doręczenia nie jest objęta kontrolą sądu administracyjnego w kontekście bezczynności.
Przedmiotem skarg K. i I. L. była bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w zakresie doręczenia decyzji podatkowych za lata 1995 i 1996. Skarżący podnosili, że wyroki NSA uchylające wcześniejsze decyzje Izby nie zostały uwzględnione, a ponadto doszło do kradzieży pisma procesowego z akt sądowych. Kluczowym zarzutem było również to, że decyzje z marca i czerwca 2002 r. zostały doręczone radcy prawnemu K. K. na podstawie pełnomocnictwa wycofanego w 1998 r. Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że pełnomocnictwo z 1996 r. było nadal ważne w dacie wydania decyzji, a doręczenie nastąpiło skutecznie na podstawie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślono, że NSA w poprzednich wyrokach (III SAB 27/03 i III SAB 28/03) uznał doręczenie za skuteczne i nie stwierdził bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, stwierdzając, że kontrola doręczenia decyzji nie mieści się w katalogu czynności podlegających zaskarżeniu jako bezczynność na podstawie art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał, że ocena legalności doręczenia została już dokonana przez NSA, a brak doręczenia nie stanowi bezczynności w rozumieniu przepisów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, sąd administracyjny nie może orzekać o bezczynności organu w sytuacji, gdy przedmiotem sporu jest doręczenie decyzji administracyjnej, ponieważ czynność doręczenia nie mieści się w katalogu czynności podlegających zaskarżeniu jako bezczynność na podstawie art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że doręczenie decyzji jest czynnością procesową, której prawidłowość może być badana w kontekście oceny legalności samego aktu i jego skutków prawnych, ale nie stanowi podstawy do stwierdzenia bezczynności organu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena skuteczności doręczenia została już dokonana przez NSA.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (3)
Główne
p.p.s.a. art. 3 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
p.p.s.a. art. 58 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skargę odrzuca się m.in. jeżeli sprawa nie nadaje się do rozpoznania przez sąd administracyjny.
Pomocnicze
o.p. art. 145 § § 2
Ordynacja podatkowa
Doręczenie pisma pełnomocnikowi strony jest skuteczne, jeżeli pełnomocnictwo było ważne w dacie doręczenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Doręczenie decyzji pełnomocnikowi było skuteczne, ponieważ istniało ważne pełnomocnictwo w dacie wydania decyzji, a brak było dowodu jego cofnięcia. Czynność doręczenia decyzji nie stanowi bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a.
Odrzucone argumenty
Bezczynność organu polegająca na uchylaniu się od doręczenia decyzji. Doręczenie decyzji na podstawie wycofanego pełnomocnictwa. Niedopuszczenie dowodu z pisma procesowego z akt sądowych.
Godne uwagi sformułowania
doręczenie wydanej w postępowaniu podatkowym decyzji nie mieści się w tych kategoriach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy. niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy.
Skład orzekający
Antoni Hanusz
sprawozdawca
Jan Rudowski
przewodniczący
Sylwester Golec
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie zakresu kontroli sądu administracyjnego nad czynnościami doręczenia decyzji i definicji bezczynności organu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i interpretacji przepisów p.p.s.a. oraz o.p. z okresu sprzed nowelizacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego dotyczącego zakresu kontroli sądu administracyjnego nad doręczeniami i definicji bezczynności organu, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego.
“Kiedy brak doręczenia decyzji nie jest bezczynnością? Wyjaśnia WSA w Warszawie.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SAB/Wa 2/04 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-06-15 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-02-26 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Antoni Hanusz /sprawozdawca/ Jan Rudowski /przewodniczący/ Sylwester Golec Symbol z opisem 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania Skarżony organ Dyrektor Izby Skarbowej Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 15.06. 2004 r. na rozprawie sprawy ze skarg I. i K. L. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1995 i 1996 p o s t a n a w i a odrzucić skargi Uzasadnienie 1. Przedmiotem skarg K. i I. L. jest bezczynność Izby Skarbowej w W. uchylającej się od doręczenia im decyzji wydanych po wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30.11.2001r. (III SA 2314/00) oraz z dnia 5.02.2002r. (III SA 3143/00) uchylających decyzje Izby Skarbowej w W. z dnia [...].07.2000r. Nr [...] oraz z dnia [...].09.2000r. Nr [...]. W uzasadnieniu skarg podano, że w powyższych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyroki z dnia 27.05.2003r. (III SAB 27/03 oraz III SAB 28/03) oddalając skargi. Jednocześnie skarżący podnoszą, iż wyroki te wydano po dopuszczeniu się przez funkcjonariuszy publicznych NSA w Warszawie kradzieży z akt sądowych pisma procesowego z dnia 23.05.2003r., zatem ten wniosek dowodowy nie był uwzględniony w tym postępowaniu sądowym. Jednocześnie skarżący przywołują fragment wyroku NSA w Warszawie z dnia 12.03.2003r. (VS 753/00) o wznowieniu postępowania w sytuacji, gdy nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie zostały ujawnione w momencie orzekania. Zdaniem skarżących powyższe okoliczności mają miejsce w niniejszej sprawie. Wprawdzie Izba Skarbowa w W. wydała decyzje z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...] lecz doręczyła je jedynie radcy prawnemu K. K. na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa z dnia 1.04.1995r., gdy tymczasem pełnomocnictwo to zostało wycofane w dniu 28.08.1998r. zawiadomieniem do Izby Skarbowej w dniu 28.08.1998r. 2. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zgadza się z zarzutami zawartymi w skargach uznając je za nieuzasadnione. Wyjaśnia ona, iż wyrokami NSA z dnia 30.11.2001r. (III SA 2314/00) oraz z dnia 5.02.2002r. (III SA 3143/00) uchylone zostały decyzje Izby Skarbowej w W. z dnia [...].07.2000r. Nr [...] oraz z dnia [...].09.2000r. Nr [...] określające dla K. i I. L., przy nie uznaniu za dowód prowadzonych odpowiednio w 1995r. i 1996r. ksiąg przychodów i rozchodów, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za te lata. Izba Skarbowa w W. zwraca uwagę, iż po ponownym rozpatrzeniu odwołań oraz po uwzględnieniu ww. wyroków NSA stwierdziła, że rozstrzygnięcie spraw wymaga w znacznej części przeprowadzenia postępowań wyjaśniających. W związku z powyższym Izba Skarbowa decyzjami z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...] uchyliła decyzje organu I instancji w całości i orzekając określiła dla K. i I. L., przy nie uznaniu za dowód prowadzonych w 1995r. i 1996r. ksiąg rachunkowych i rozchodów, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za odpowiednio 1995 i 1996r. Podatkowy organ odwoławczy wyjaśnia, iż wydane w ten sposób decyzje podatkowe zostały doręczone pełnomocnikowi skarżących tj. K. K. w trybie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ akta [...] Urzędu Skarbowego w R. dotyczące sprawy określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 i 1996r. zawierają pełnomocnictwo z dnia 1.04.1996r. udzielone przez K. i I. L. tej osobie, do reprezentowania ich we wszystkich sprawach związanych z prowadzoną przez nich w ramach spółki działalnością gospodarczą. Pełnomocnictwo obejmuje w szczególności prawo reprezentowania K. i I. L. w postępowaniu przed organami administracji państwowej. W świetle powyższego, zdaniem Izby Skarbowej w W., twierdzenie skarżących, że nie ustanawiali pełnomocnika w sprawach określenia zobowiązania podatkowego za 1995 i 1996r. nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. W związku z tym, że w dacie wydania decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...] istniało nadal pełnomocnictwo udzielone K. K. decyzje te, zdaniem podatkowego organu odwoławczego, zostały skutecznie doręczone stronom zgodnie z treścią art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Izba Skarbowa zwraca uwagę, iż K. i I. L. reprezentowani przez K. K. złożyli skargi z dnia 16.04.2002r. oraz z dnia 25.07.2002r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...], co w przekonaniu organu odwoławczego, świadczy o tym, iż znana im była treść decyzji, których doręczenia żądają. Również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 27.05.2003r. (III SAB 27/03 oraz III SAB 28/03) oddalających skargi podatników na bezczynność Izby Skarbowej w W. uchylającej się od doręczenia skarżącym decyzji w przedmiocie podatku dochodowego za 1995r. i 1996r. orzekł, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji Izby Skarbowej z dnia [...].03.2000r. oraz z dnia [...].06.2002r., a tym samym nie zachodzi przypadek bezczynności tego organu. Izba Skarbowa zwraca ponadto uwagę, iż pismo procesowe z dnia 23.05.2003r., w którym podatnicy wskazują na wycofanie pełnomocnictwa z dnia 1.04.1995r. udzielonego K. K. nie ma znaczenia w sprawie podatkowej zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...]. Powyższe decyzje zostały bowiem doręczone pełnomocnikowi K. K. w oparciu o udzielone pełnomocnictwo z dnia 1.04.1996r. a w aktach sprawy nie ma dokumentu stwierdzającego, że pełnomocnictwo to zostało cofnięte. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Doręczenie wydanej w postępowaniu podatkowym decyzji nie mieści się w tych kategoriach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy. Wobec tego brak jest w ocenie Sądu, podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o ten przepis i nakazania Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. doręczenie skarżącemu decyzji. Obowiązek doręczenia pisemnie wydanego aktu administracyjnego jest czynnością procesową i prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny oceny legalności danego aktu i wywołanych przez niego skutków prawnych. Ocenę taką dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27.05.2003r. (III SAB 27/03 oraz III SAB 28/03) uznając, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2002r. oraz z dnia [...].06.2002r. Skoro doręczenie decyzji nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Skargę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI