III SAB/Wa 11/06

III SAB/Wa 11/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Kleiber /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. postanawia - odrzucić skargę-
Uzasadnienie
R. Z. złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy R. nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. organ wszczął postępowanie i w treści uzasadnienia orzeczenia wskazał, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności zostanie wydana po dniu 10 czerwca 2005 r. Decyzja ta nie została jednak wydana do dnia 21 lutego 2006 r.
Pismem z dnia 23 stycznia 2006 r. R. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej Burmistrza Miasta i Gminy R. za rok 2001.
W dniu 21 lutego 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy R. nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na fakt, że wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji został rozpoznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
a nadto na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 52. § 1 u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie natomiast do § 2 powołanego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stosownie do przepisu art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – powoływanej dalej jako "Ordynacja", na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Zgodnie natomiast z art. 141 § 2 Ordynacji, organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca winna poprzedzić wniesienie skargi do tutejszego Sądu ponagleniem skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Wówczas miałaby miejsce sytuacja, w której wyczerpano przysługujące stronie środki zaskarżenia. Ponaglenie, o którym mowa w cytowanych przepisach Ordynacji również jest środkiem zaskarżenia, którego nie wyczerpanie czyni wniesienie skargi niedopuszczalnym.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Powołany przepis nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przesłanki te są to określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. Przesłanka dopuszczalności zaskarżenia wymieniona w art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. W każdym przypadku zaistnienia tej przesłanki sąd zobligowany jest skargę odrzucić.
Na marginesie sąd wskazuje, że z uwagi na fakt, iż skarga R. Z. była niedopuszczalna, a więc nie doszło do merytorycznego jej rozpoznania, nie został rozpoznany wniosek organu o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.