III SAB/Lu 9/25

III SAB/Lu 9/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Anna Strzelec /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
658
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 12 § 1, § 2, art. 35, art. 37 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. na bezczynność Starosty Lubelskiego w przedmiocie udostępnienia materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2025 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w P. (dalej "strona", "strona skarżąca", "stowarzyszenie") wniosło skargę na bezczynność Starosty Lubelskiego (dalej "organ", "Starosta") w przedmiocie udostępnienia materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej "k.p.a." i wniosło o:
1) zobowiązanie Starosty Lubelskiego do wykonania odpowiedniej czynności w terminie siedmiu dni od daty doręczenia akt organowi;
2) orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." w wysokości 1000 zł;
4) przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym;
5) zasądzenie kosztów postępowania.
Stowarzyszenie wyjaśniło, że 9 stycznia 2025 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, złożyło podanie zawierające wniosek o udostępnienie materiałów z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Pismem z dnia 16 stycznia 2025 r. Starosta wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku. W odpowiedzi na wezwanie w dniu 24 stycznia 2025 r. (data odbioru pisma przez organ) strona poinformowała, że wezwanie jest bezzasadne, albowiem złożony wniosek jest komplety i zawiera wymagane załączniki. Strona skarżąca przesłała jednak odręcznie podpisany dodatkowo ten sam wniosek w wersji papierowej, gdyby możliwości techniczne organu, nie pozwalały na prawidłowe zweryfikowanie podpisu elektronicznego pod całym wnioskiem wysłanym za pośrednictwem ePUAP w dniu 9 stycznia 2025 r. oraz otwarcie załącznika P7 w wersji elektronicznej.
W dniu 26 stycznia 2025 r. za pośrednictwem ePUAP, strona złożyła ponaglenie. Stowarzyszenie wyjaśniło, że do czasu złożenia skargi organ żądanych materiałów stronie nie udostępnił.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Organ wyjaśnił, że dokonując oceny formalnej złożonego wniosku stwierdzono brak załącznika P7 oraz podpisu elektronicznego na wymaganych załącznikach.
W związku z pismem strony z dnia 24 stycznia 2025 r. podjęto niezwłocznie działania celem ponownego zweryfikowania złożonego wniosku. Stwierdzono, że faktycznie przez niedopatrzenie nie odnaleziono załącznika P7. Organ wyjaśnił także, że w dniu 29 stycznia 2025 r. do organu strona przesłała ponownie formularz P wraz z załącznikiem P7 opatrzone odręcznymi podpisami w formie tradycyjnej, co świadczy, że strona przyznała, iż pierwotnie złożony wniosek był obarczony brakiem poprawnego podpisu.
Organ wyjaśnił również, że złożone przez stronę w dniu 26 stycznia 2025 r. ponaglenie zostało przekazane w dniu 3 lutego 2025 r. do Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego. Organ nadzoru pismo strony zakwalifikował jako skargę na działanie Starosty, złożoną w trybie działu VIII k.p.a. W związku z powyższym, organ nadzoru zwrócił się do Starosty o ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, co organ uczynił w piśmie z dnia 12 lutego 2025 r.
Organ podkreślił jednocześnie, że równolegle do działań Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora podjęto niezbędne czynności mające na celu zrealizowanie złożonego wniosku i w związku z tym dokonano przeszukania archiwalnych prac geodezyjnych i kartograficznych, które mogłyby być przydatne do zamierzonego celu wnioskodawcy. W rezultacie 12 lutego 2025 r. sporządzono Dokument Obliczenia Opłaty numer [...], który wraz pismem przewodnim, który został wysłany do strony za pośrednictwem e-PUAP.
Niezależnie od tego w tym samym dniu strona przesłała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność organu.
Następnie, po przesłaniu przez stronę w dniu 13 lutego 2025 r. na podany adres poczty elektronicznej potwierdzenie przelewu wykonanej opłaty w dniu 19 lutego 2025 r. materiały wraz z pismem przewodnim zostały stronie udostępnione poprzez platformę e-PUAP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest oczywiście bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z kolei odnosi się do podlegających kontroli pod względem legalności innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosowanie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi strona skarżąca wystąpiła z ponagleniem do właściwego organu (ponaglenie k. 10 akt adm.).
W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie stosownych materiałów z zasobu, organ nie prowadzi sensu stricto postępowania administracyjnego (tak jak w przypadku wydania zaświadczenie o żądanej treści) a jedynie czynności wyjaśniające zmierzające do uwzględnienia żądania. Organ jest jednak zobligowany do załatwienia sprawy administracyjnej w terminie prawem określonym.
Z przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie wynika zaś, że po pierwsze prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu należy do starostów - w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych (art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm. – dalej "p.g.i.k." lub "ustawa"). Po drugie zgodnie z art. 40a ust. 1 p.g.i.k. organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie.
Postępowanie w sprawie o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków ma charakter wnioskowy i jest sformalizowane. Stosownie bowiem do przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydanego na podstawie art. 40g tej ustawy rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 28 lipca 2020 r. w sprawie wzorów wniosków o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, licencji i Dokumentu Obliczenia Opłaty, a także sposobu wydawania licencji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1322 ze zm.) udostępnienie materiałów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego następuje na wniosek w drodze czynności materialno-technicznej.
Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy rozpoznania sprawy (§ 4). Zarazem, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5).
Zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji może przybrać dwie postaci: bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W doktrynie wskazuje się, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność zachodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast stosownie do art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przewlekłość wystąpi wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego będzie mieć zatem miejsce wówczas, gdy organowi można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Długotrwałość postępowania nie jest jednak tożsama z przewlekłością.
W niniejszej sprawie pismem z dnia 19 lutego 2025 r. organ poinformował stronę o załatwieniu wniosku przesyłając stronie materiały w postaci:
1. Operatu sytuacyjnego tom 3 B. rok 1956 (bez numeru) (szkice z pomiaru sytuacji) (5 kart).
2. Operatu o numerze [...] - wznowienie granic Gruntów Skarbu Państwa, sporządzenie dokumentacji do uregulowania stanu prawnego i ewidencji gruntów dla 66 obiektów:
a) tom I - szkic lokalizacji obiektów pomiaru nieruchomości Skarbu Państwa (2 karta),
b) tom V - opracowanie dotyczące obiektu numer [...], który dotyczy podmiotowego obszaru
- zawiera dokumenty archiwalne z roku 1958 oraz dokumenty sporządzone przez geodetę z 1974 roku (32 karty).
3. Zdjęcie lotnicze z 1957 roku - numer teczki 11 (1 karta).
4. Mapy sytuacyjno- wysokościowe w skali 1:500 i 1:1000 wpisane do zasobu w 1974 r. (2 karty).
Jednocześnie poinformowano stronę skarżącą, że w zasobach archiwum Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie odnaleziono mapy ewidencyjnej z czasów założenia ewidencji i nie ma możliwości ustalenia czy taka mapa kiedykolwiek została przekazana do Starosty. Poinformowano też, że odnaleziono w archiwum zdjęcia lotnicze, o których strona nie wspominała, a które mogą być istotne dla zamierzonego celu, gdyż pokazują rzeczywisty stan terenu w roku 1957. Odnaleziono też mapy sytuacyjno - wysokościowe w skali 1:500 i 1:1000 z 1974 r., które również mogą być przydatne.
Oczywistym też jest, że nie każde przekroczenie przez organ terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron.
Zauważenia też wymaga, że prowadzenie postępowania w sposób szybki i efektywny nie jest celem samym w sobie. Chodzi bowiem o to, aby postępowanie zostało zakończone bez zbędnej zwłoki.
W myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i realizując jednocześnie obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy. Zgodnie natomiast z art. 12 § 2 k.p.a. sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Podstawowym terminem załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest zatem uczynienie tego "niezwłocznie", a w przypadku, gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego - zasadniczo w terminie jednego miesiąca, względnie dwóch miesięcy, zgodnie z art. 35 k.p.a.
Analiza chronologii czynności podejmowanych przez organ w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że organ nie dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku strony skarżącej. Podejmowane przez organ działania były realizowane bez zbędnej zwłoki.
Przypomnieć należy, że wniosek stowarzyszenia został złożony za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 9 stycznia 2025 r. (odebrany przez organ w dniu 10 stycznia 2025 r.), a już w dniu 16 stycznia 2025 r. Starosta, wezwał stronę skarżąca do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku.
Wniosek został złożony na urzędowym formularzu (formularz P), którego wzór określa załącznik nr 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 28 lipca 2020 r. w sprawie wzorów wniosków o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, licencji i Dokumentu Obliczenia Opłaty, a także sposobu wydawania licencji, wydanego na podstawie art. 40g p.g.i.k. W związku z tym, iż strona zaznaczyła w złożonym wniosku w pkt 7 "inne materiały", to do wniosku zobowiązana była dołączyć załącznik P7.
W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 23 stycznia 2025 r. strona poinformowała, że wezwanie jest bezzasadne, albowiem złożony wniosek jest komplety i zawiera wymagane załączniki.
Istotnie, jak się okazało w ramach ponownej weryfikacji wniosku, załącznik P7 został do wniosku dołączony. Strona skarżąca pomija jednak, że wezwanie z dnia 16 stycznia 2025 r. wskazywało na jeszcze jeden brak wniosku, a mianowicie brak podpisu. Jak bowiem wynika z wezwania i stanowiska organu, a strona tych ustaleń nie podważyła podpisem elektronicznym zostało opatrzone jedynie pismo przewodnie przekazujące wniosek, a sam załącznik do pisma, czyli wniosek (formularz P) nie został podpisany. Ten sam brak zawierał również formularz P7.
Zgodnie natomiast z art. 14 § 1d k.p.a. pisma kierowane do organów administracji publicznej mogą być sporządzane na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Do opatrywania ich podpisami i pieczęciami stosuje się przepisy § 1a i 1b.
Art. 14 § 1a k.p.a. stanowi z kolei, że sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią.
Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w wezwaniu, że wskazany rodzaj podpisu nie może zostać zastąpiony podpisem mechanicznym. Także nadesłanie skanu sporządzonego w formie tradycyjnej wniosku opatrzonego podpisem nie spełnia wymogu jego podpisania, zgodnie z art. 14 § 1a k.p.a. To podpisany wniosek stanowi podstawę określonych działań a nie pismo go przekazujące. Za poprawnością takiego stanowiska przemawia dodatkowo w sposób pośredni teza sformułowana w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2021 r., I FPS 2/21 (publ. ONSAiWSA z 2022, nr 1 poz. 2), w której wskazano, że zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Uchwała ta została wprawdzie podjęta na gruncie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednak w ocenie składu orzekającego wyrażony w niej pogląd należy uznać za aktualny również na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jako że unormowania obu tych ustaw przewidują obowiązek podpisywania pism mających postać elektroniczną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Chodzi tu więc w istocie o analogicznie uregulowaną kwestię dotyczącą weryfikacji prawidłowości opatrzenia stosownym podpisem pism w korespondencji pomiędzy stroną postępowania administracyjnego lub sądowego a organem administracyjnym bądź sądem za pośrednictwem tej samej platfromy (e-PUAP). W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do kwestii technicznych, jednoznacznie przesądzając, że prawidłowe podpisanie pisma stanowiącego załącznik do podpisanego formularza pisma ogólnego, w ramach profilu zaufanego e-PUAP, uwarunkowane jest odrębnym podpisaniem tego załącznika (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 104/25– CBOSA).
Tym samym nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że wezwanie organu wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. było bezpodstawne. Jaka wynika nadto z powołanego już art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się między innymi terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności czy okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.
Pod pojęciem przyczyn niezależnych od organu rozumieć należy przeszkody obiektywnie uniemożliwiające załatwienie sprawy, których źródłem nie są działania (zaniechania) owego organu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niewątpliwe braki formalne wniosku taką przeszkodę stanowiły.
Strona skarżąca braki formalne wniosku uzupełniła w istocie dopiero w dniu 29 stycznia 2025 r. (data wpływu do organu), przesyłając odręcznie podpisany wniosek wraz z załącznikiem w wersji papierowej.
W międzyczasie jednak już w dniu 26 stycznia 2025 r. (a więc po kilkunastu dniach od wpływu do organu wniosku z brakami formalnymi) złożyła ponaglenie na niezałatwienie sprawy.
Po uzupełnieniu braków formalnych wniosku, organ w dniu 12 lutego 2025 r. sporządził Dokument Obliczenia Opłaty numer [...], który wraz pismem przewodnim, został wysłany do strony za pośrednictwem e-PUAP.
Działanie to znajduje normatywną podstawę w art. 40d ust. 3 p.g.i.k. zgodnie z którym opłaty pobiera się przed udostępnieniem materiałów zasobu. Opłata została uiszczona w dniu 13 lutego 2025 r. Przed uiszczeniem opłaty, tj. w dniu 11 lutego 2025 strona złożyła jednak skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Starosty.
Jak wynika z akt w dniu 19 lutego 2025 r. żądane przez stronę materiały, którymi organ dysponował zostały stowarzyszeniu wydane.
W tych okolicznościach faktycznych nie sposób, zdaniem sądu, dopatrzyć się opieszałości czy jakiejkolwiek zwłoki w działaniu organu. Strona skarżąca nie może też pomijać, że zakres żądania zawarty we wniosku zobowiązuje organ do podjęcia czynności sprawdzających, wyjaśniających w zakresie posiadania w zasobie wnioskowanych dokumentów. Jak wynika ze złożonego formularza P7 i pisma organu z dnia 19 lutego 2025 r. przekazującego udostępnione stronie materiały żądanie strony było rozbudowane i dotyczyło danych obejmujących 10 działek ewidencyjnych. Ustalenie czy organ dysponuje danymi materiałami i ich przygotowanie wymagało czasu. Jak się zresztą okazało w zasobach archiwum nie odnaleziono wszystkich żądanych dokumentów, co organ stronie wyjaśnił w piśmie z dnia 19 lutego 2025 r. Z przedmiotowego pisma wynika również, że organ szczegółowo przeanalizował wniosek strony i materiały zasobu przekazując stronie również materiały, o których strona nie wspomniała, a które zdaniem organu mogą być dla niej przydatne do zamierzonego celu. Strona tym twierdzeniom nie zaprzeczyła. Trudno więc zarzucić organowi zaniedbanie, czy brak należytej staranności w załatwieniu sprawy i postępowanie z naruszeniem zasady działania w zaufaniu do organu (art. 8 § 1 k.p.a). Trudno też uznać, że w tej sprawie organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego jej wyjaśnienia i załatwienia, mając na względzie słuszny interes strony.
Podsumowując, w ocenie sądu, organ rozpoznał wniosek skarżącej bez zbędnej zwłoki, co czyni skargę za oczywiście bezzasadną.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.