III SAB/LU 50/25

III SAB/Lu 50/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w O. L. w przedmiocie przyznania dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w O. L. w przedmiocie przyznania dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej Jak wynika z treści skargi, skarżący zarzuca bezczynność poprzez niewydanie decyzji administracyjnej w powyższym zakresie.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a."., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Ponadto, w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Natomiast z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia obowiązku i braku przeszkód – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 911/14). O bezczynności organu można jednak mówić tylko w sytuacji, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy, przepisy prawa nie pozwalają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organów.
Zatem skarga na bezczynność organu nie jest dopuszczalna w każdej sprawie, a tylko w takich sprawach, w jakich służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p..p.s.a. akty administracyjne indywidualne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1869, ze zm.), z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie. Z kolei w Rozdziale 20 tej ustawy uregulowana została kwestia rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego. Sprawy dotyczące: zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji (art. 218 ust. 1). Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące: powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych w Ministerstwie Sprawiedliwości, powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i 3). Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego (art. 219 ust. 2). Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 3). Zgodnie zaś z art. 220 ustawy, spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
Należy zatem stwierdzić, że droga sądowoadministracyjna jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 220 ustawy i jako wyjątek, podlega wykładni zawężającej. W związku z tym za rozstrzygnięcia podlegające kontroli instancyjnej (i kontroli sądów administracyjnych) należy uznać jedynie rozstrzygnięcia określone w art. 218 ust. 1 ustawy.
Sprawy żądania przez funkcjonariusza Służby Więziennej o zapłatę uposażenia nie zostały wskazane w art. 218 ust. 1 ustawy jako podlegające kognicji sądu administracyjnego. Tym samym, skoro w rozpoznawanej sprawie przepisy ustawy o Służbie Więziennej nie przewidują załatwienia sprawy co do uposażenia w formie decyzji lub innego aktu administracyjnego, to niedopuszczalny jest tryb administracyjny w tej sprawie, a zatem niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.