III SAB/Lu 4/06

III SAB/Lu 4/06 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Marcinowski /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Fita
Marek Zalewski
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Referent Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.D na bezczynność Wójta Gminy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
L.D. w skardze sądowej (data wpływu 6 grudnia 2005 r.) zwrócił się " o pomoc w załatwieniu dwóch spraw (...)".
Pierwsza z nich dotyczy Urzędu Gminy, który nie chce uwzględnić jego prośby związanej z drogą wiejską, którą prowadzi dojazd do pół mieszkańców wioski K. Bieg tej drogi zmienił sąsiad Z. P. przegradzając ją płotem ze sztachet, a w miejscu drogi urządził przydomowy ogródek. W chwili obecnej droga przebiega przez działkę skarżącego. Skarżący nie może drogi przegrodzić, gdyż uniemożliwiłoby to dojazd do pól innym mieszkańcom wsi.
Druga kwestia związana jest z nieporozumieniami zaistniałymi ze Z. P. na tle zamiany działek. W tej sprawie skarżący wytoczył przed Sądem Rejonowym powództwo o unieważnienie aktu notarialnego, którego przedmiotem była powyższa czynność.
W piśmie z dnia 15 grudnia 2005 r. L.D. sprecyzował skargę w ten sposób, że jego zdaniem Urząd Gminy "wykazał się bezczynnością i brakiem zainteresowania w decyzji Nr [...] z dnia [...].05.2003 r. oraz decyzji Nr [...] z dnia [...]0.08.2005 r."
Na skutek bezczynności dochodzi do sporów sądowych między właścicielami działek.
Wójt Gminy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podnosząc, że w dniu 8 maja 2003 r. przy piśmie znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przekazał pismo T.D. w sprawie drogi dojazdowej do pól we wsi K., celem zbadania sprawy i udzielenia odpowiedzi zainteresowanemu.
Pismem z dnia 19 maja 2003 r. Wójt Gminy poinformował Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że zarzuty skarżącego co do bezczynności nie mają uzasadnienia, ponieważ do zbadania sprawy powołano zespół z udziałem geodety. W trakcie spotkania na gruncie, w którym wzięli udział skłóceni sąsiedzi, nie doszło między nimi do porozumienia.
W związku z powyższym Wójt zaproponował stronom rozgraniczenie nieruchomości na ich koszt, na co strony nie wyraziły zgody. Wystąpił również do komisji budżetu rady gminy o przyznanie środków finansowych na dokonanie rozgraniczenia, lecz bezskutecznie. O powyższych działaniach powiadomiono zainteresowanego.
W dniu 5 września 2005 r. Wójt Gminy otrzymał pismo z Urzędu Wojewódzkiego znak z dnia sierpnia 2005 r., z którego wynikało, że dnia 30 sierpnia 2005 r. T.D. zwrócił się do Wojewody z prośbą o interwencję w sprawie dojazdowej do pól we wsi K. Ponadto Urząd Wojewódzki wystąpił o rozpatrzenie możliwości rozgraniczenia drogi gminnej.
W dniu 3 października 2005 r. Wójt Gminy zwrócił się do geodety uprawnionego o dokonanie ewentualnego geodezyjnego wznowienia granic drogi gminnej (działka Nr 452).
W dniu 31 października 2005 r. geodeta przesłał pismo, z którego wynika, że brak jest możliwości dokonania wznowienia granic i przebiegu drogi na podstawie istniejących dokumentów.
W dniu 25 listopada 2005 r. dokonano oględzin drogi, będącej przedmiotem skargi L.D.
W trakcie tej czynności stwierdzono przebieg drogi, która tuż przy spornym odcinku włącza się do drogi powiatowej relacji K. – W. - M. (nr ewidencyjny drogi powiatowej – [...], nr ewidencyjny działki – 326/2). Nie ustalono, czy przebieg drogi jest zmieniony, czy jest to wyłącznie sugestia skarżącego, z uwagi na zaistniały konflikt.
Dalsze prowadzenie oględzin uniemożliwiło agresywne zachowanie się stron konfliktu (sprawą zajmuje się Komisariat Policji). W tym stanie rzeczy poinformowano strony, że na własny koszt powinny dochodzić swoich roszczeń.
Sąd zważył, co następuje:
Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika, że od dłuższego czasu istnieje konflikt pomiędzy rodziną skarżącego, a rodziną Z.P. między innymi na tle dokonanej zamiany działek. Nieporozumienia występują również na tle przebiegu drogi gminnej znajdującej się przy działce skarżącego.
O ile chodzi o pierwszą kwestię, zauważyć należy, że do rozstrzygania sporów cywilnoprawnych uprawnione są właściwe sądy powszechne, nie zaś organy administracji publicznej, które nie mają tego rodzaju kompetencji.
Co się zaś tyczy drugiej kwestii, to w wypadku zaistnienia sporu co do przebiegu granic nieruchomości, sprawy tego rodzaju rozstrzygane są przez właściwego wójta (burmistrz, prezydenta miasta) w trybie przepisów zamieszczonych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027). W myśl art. 30 ust. 1 tej ustawy postępowanie rozgraniczeniowe przeprowadza się z urzędu lub na wniosek strony. Przy czym postępowanie to przeprowadza się z urzędu, przy scaleniu gruntów , a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny, uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia (art. 30 ust. 2 ustawy).
Jeżeli skarżący jest właścicielem nieruchomości, co do której istnieje spór odnośnie przebiegu granicy z inną nieruchomością, może wystąpić z wnioskiem o rozgraniczenie. Złożenie takiego wniosku jest równoznaczne ze wszczęciem postępowania i nakłada na właściwy organ obowiązek przeprowadzenia stosownego postępowania, które kończy się wydaniem decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości (art. 33 ust. 1 ustawy) lub umorzeniem postępowania i przekazaniem sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2 ustawy).
Skoro skarżący nie złożył wniosku o rozgraniczenie, to nie można mówić o bezczynności Wójta Gminy sprowadzającej się do zaniechania wszczęcia postępowania, a w konsekwencji niewydania odpowiedniego aktu administracyjnego.
W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, kontrola sądu administracyjnego sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2001 r. sygn. IV SA 961/99 – LEX Nr 78938).
Zaznaczyć na marginesie należy, że koszty postępowania rozgraniczeniowego nie mają charakteru kosztów , które w rozumieniu art. 261 § 1 k.p.a. powinny być uiszczone przez stronę góry – po rygorem zwrotu wniosku na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r. sygn. II SA/Kr 816/00 – ONSA 2002/1/35), a do wiadomości skarżącego, że po skutecznym złożeniu wniosku o rozgraniczenie i w wypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 k.p.a., przysługiwać mu będzie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k..p.a.). Dopiero po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, który powinien być wyznaczony przez organ wyższego stopnia, otworzyć się może w przyszłości możliwość wniesienia skargi sadowej na bezczynność Wójta Gminy.
Skoro z przytoczonych okoliczności wynika, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne, przeto podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w postanowieniu.
kg