III SAB/Lu 32/11

III SAB/Lu 32/11 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2011-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Robert Hałabis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 2303/11 - Postanowienie NSA z 2011-12-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Robert Hałabis, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta w przedmiocie zapewnienia lokalu socjalnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta w przedmiocie zapewnienia lokalu socjalnego.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie sygn. [...], przyznano jemu oraz członkom jego rodziny uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego, do którego dostarczenia zobowiązana została Gmina . Z uwagi na uchylanie się organu administracji publicznej od zapewnienia rodzinie K. lokalu socjalnego, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wykonania powyższego wyroku.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że wskazanym wyrokiem nakazano rodzinie skarżącego opróżnienie budynku nr [...] położonego przy ul. G. w Lublinie, a jednocześnie Sąd wstrzymał wykonanie powyższego obowiązku do czasu złożenia przez Gminę oferty do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Z uwagi na ograniczony zasób mieszkaniowy Gminy oraz dużą ilością złożonych wyroków eksmisyjnych ich realizacja następuje sukcesywnie. W związku z toczącym się postępowaniem deportacyjnym rodzina skarżącego opróżniła budynek zgodnie z wyrokiem, wobec czego Gmina nie jest już zobowiązana do realizacji przedmiotowego wyroku. Obecnie rodzina K. przebywa w lokalu mieszkalnym przy ul. P. w L., w którym była dwukrotnie zameldowana na pobyt czasowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, to jest gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Kontrolę tę stosownie do art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują przez orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej
dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Trzeba zauważyć, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi, albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta w przedmiocie zapewnienia lokalu socjalnego.
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.) określająca zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy nie przewiduje załatwiana spraw dotyczących lokali socjalnych w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Już z tego powodu nie można mówić, aby organ znajdował się w bezczynności, skoro ustawa nie przewiduje takiej formy załatwienia tego rodzaju sprawy. Zapewnienie lokali socjalnych oraz lokali zamiennych należy co prawda zgodnie ze wskazaną ustawą do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 i 2) i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej, nie oznacza to jednak, że dokonuje tego w formach przewidzianych dla działalności organu administracji publicznej, to jest w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest wręcz przeciwnie, gdyż z ustawy o ochronie praw lokatorów wynika, że sprawy te są załatwiane w formie cywilnoprawnej i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygają sądy powszechne (por. postanowienia NSA z dnia 28 sierpnia 2009 r., I OSK 799/09, niepubl., postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 października 2009r., II SAB/Go 68/09, Wspólnota 2009/51/44; postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2010 r., III SAB/Lu 3/10, niepubl.).
Sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie mieści się zatem w kategorii spraw, w których organ byłby zobowiązany do podjęcia sformalizowanego aktu administracyjnego, gdyż brak jest przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakładałby na organ taki obowiązek.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, który wyznaczony jest treścią art. 3 p.p.s.a. W konsekwencji, skarga podlega odrzuceniu bez badania jej merytorycznych zarzutów.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.