III SAB/Lu 3/22

III SAB/Lu 3/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
658
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II GSK 1475/22 - Wyrok NSA z 2023-07-11
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 § 2 pkt 4, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Sygn. [...] III SAB/Lu 3/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie nałożenia obowiązku kwarantanny oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. M. (dalej jako "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w przedmiocie wydania decyzji o nałożeniu na skarżącego obowiązku poddania się kwarantannie w dniach 18 – 25 października 2021 r.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 33 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2021 r., poz. 2069 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych" oraz art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku kwarantanny bez doręczenia decyzji wydanej w tym przedmiocie.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie dopuścił się bezczynności poprzez niedoręczenie decyzji, ponadto wniósł o zobowiązanie organu do doręczenia decyzji w określonym przez sąd terminie oraz zasądzenie od organu sumy pieniężnej w wysokości 5-krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że 19 października 2021 r., za pośrednictwem dyrektora szkoły, w której jest zatrudniony jako nauczyciel wychowania fizycznego (Szkoła Podstawowa nr [...] w L.) uzyskał informację o nałożeniu na niego obowiązku kwarantanny w związku z tym, że jeden z uczniów z klas, w których skarżący prowadził zajęcia, uzyskał pozytywny wynik testu na SARS-CoV-2.
Skarżący wskazał, że zgodnie art. 33 ust. 3a pkt 3 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej zobowiązany był doręczyć decyzję na piśmie po ustaniu przeszkód w dokonaniu takiego doręczenia. Zdaniem skarżącego przez ustanie przyczyn uniemożliwiających pisemne doręczenie należy rozumieć upłynięcie ostatniego dnia okresu kwarantanny. Jako że przepisy prawa nie określają terminu, w jakim doręczenie decyzji powinno nastąpić po ustaniu przeszkód w jego dokonaniu, należy uznać, że zgodnie z zasadą ogólną szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) i ogólnym obowiązkiem załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.), organ powinien był to uczynić niezwłocznie. Skarżący podkreślił, że od ustania przeszkody w doręczeniu decyzji upłynęły blisko 2 miesiące.
Skarżący wskazał również na § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie", podnosząc, że przepisy te nie mogą stanowić podstawy do nałożenia obowiązku kwarantanny oznaczającej zakaz opuszczania miejsca zamieszkania i przemieszczania się. Skarżący zwrócił uwagę, że podstawą do wydania rozporządzenia Rady Ministrów, w tym odnośnie do rodzaju i zakresu zastosowanych rozwiązań, mają być dane przekazane przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów. Takich danych jednak nie zebrano, a zatem wszystkie regulacje wprowadzające ograniczenia, nakazy i zakazy, w tym obowiązek poddania się kwarantannie w trybie przewidzianym w rozporządzeniu, należy uznać za wydane bez spełnienia przesłanek delegacji ustawowej, a przez to w całości bezprawne.
Pismem z 13 grudnia 2021 r. skarżący zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z wnioskiem o niezwłoczne doręczenie decyzji administracyjnej oraz wydanie zaświadczenia w związku ze skierowaniem na kwarantannę od 18 do 25 października 2021 r., a ponadto zażądał wyjaśnienia okoliczności związanych z nałożeniem kwarantanny.
Jednocześnie pismem z 13 grudnia 2021 r. skarżący zwrócił się do Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z ponagleniem, wnosząc o stwierdzenie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w sprawie wydania i doręczenia decyzji dotyczącej obowiązku poddania się kwarantannie w dniach od 18 do 25 października 2021 r., o czym został powiadomiony 19 października 2021 r.
W odpowiedzi na wniosek o doręczenie decyzji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie w piśmie z 21 grudnia 2021 r. udzielił skarżącemu informacji w zakresie obowiązujących przepisów dotyczących nakładania kwarantanny, w tym związanych z brakiem obowiązku wydawania decyzji oraz wyjaśnił, w oparciu o jakie informacje objęto skarżącego kwarantanną. Wyjaśnił również szczegółowo, jakie czynności były przez organ podejmowane w związku z dwukrotnym skierowaniem skarżącego na kwarantannę.
Postanowieniem z 27 grudnia 2021 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił ponaglenia na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w związku z niewydaniem i niedoręczeniem decyzji zobowiązującej skarżącego do poddania się kwarantannie w okresie od 18 do 25 października 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie bazował na informacjach zawartych w Systemie Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w tym konkretnym przypadku na zgłoszeniu nr [...] z 18 października 2021 r., z godz.14:44, przesłanym przez sekretarza szkoły. Po otrzymaniu zgłoszenia upoważnieni pracownicy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego niezwłocznie podjęli czynności zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, przeprowadzając wywiady epidemiologiczne z osobami wskazanymi przez szkołę. W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozmowy ze skarżącym, pomimo wysłania drogą SMS prośby o kontakt, zastosowano narzędzie komunikacji w postaci przesłania informacji SMS o objęciu kwarantanną. Zgodnie z informacjami zawartymi w Systemie Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej miało to miejsce 18 października 2021 r. o godz. 17:08. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił ponadto, że organ I instancji prawidłowo zastosował § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861 z późn. zm.).
W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko, że w przypadku objęcia osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 organ inspekcji sanitarnej decyzji nie wydaje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli został sprecyzowany w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowań określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, Ordynacji podatkowej i ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej (pkt 4).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w wymienionych wyżej przypadkach przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w przytoczonym wyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Ocena, czy organ dopuścił się bezczynności wymaga zatem ustalenia w pierwszej kolejności, czy w okolicznościach danej sprawy organ był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania i zakończenia go przez wydanie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo przez podjęcie stosownej czynności.
Przedmiotem skargi jest bezczynność organu polegająca na niewydaniu decyzji w sprawie objęcia kwarantanną. Wprawdzie skarżący zarzuca bezczynność polegającą na niedoręczeniu decyzji na piśmie i powołuje przepisy dotyczące obowiązku doręczenia decyzji na piśmie, jednak z treść skargi wskazuje, że w istocie skarżący kwestionuje niewydanie decyzji w przedmiocie obowiązku poddania się kwarantannie. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ nie nadał swojemu rozstrzygnięciu formy decyzji, która mogłaby być doręczona na piśmie i w tym zakresie powołał się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861 z późn. zm.), które nie przewiduje wydania decyzji w sprawie objęcia kwarantanną.
Z powyższych względów sąd uznał, że skarga dotyczy bezczynności organu polegającej na niewydaniu decyzji w sprawie objęcia kwarantanną.
W ocenie sądu organ nie miał obowiązku wydawania decyzji administracyjnej w sprawie objęcia kwarantanną.
Jak wynika z akt administracyjnych, powodem nałożenia na skarżącego kwarantanny było stwierdzenie, że skarżący, który jest nauczycielem w szkole podstawowej, miał kontakt z osobą zarażoną wirusem SARS-CoV-2. Zgłoszenia przypadku zarażenia wirusem jednego z uczniów szkoły dokonał pracownik szkoły i na tej podstawie organ – Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie podjął czynności w sprawie. Uprawnienie organu, działającego na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195 z późn. zm.), do podjęcia czynności w związku ze stwierdzeniem zarażenia wirusem SARS-CoV-2 nie budzi wątpliwości i nie jest w sprawie kwestionowane. Sporna jest jedynie forma, w jakiej organ powinien rozstrzygnąć o objęciu skarżącego kwarantanną.
Zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym zasady i tryb rozpoznawania i monitorowania sytuacji epidemiologicznej oraz podejmowania działań przeciwepidemicznych, zadania organów administracji publicznej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a także obowiązki osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi określa ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2021 r. poz. 2069 z późn. zm.), dalej jako: "ustawa".
Zakażenie koronawirusem SARS-CoV-2 zostało objęte przepisami powołanej ustawy na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 325 z późn. zm.) w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się różnym zabiegom, badaniom i obowiązkom, m.in. kwarantannie (pkt 1 lit. f).
Obowiązkową kwarantannę przewiduje art. 34 ustawy. Zgodnie z ustępem 2 tego przepisu, osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.
Przytoczony przepis nie przewiduje obowiązku wydania decyzji w sprawie podlegania kwarantannie. Obowiązku takiego nie sposób także domniemywać, bowiem przepisy ustawy wyraźnie stanowią, w jakich przypadkach organ wydaje decyzję. Obowiązek wydania decyzji przewiduje przepis art. 33, który dotyczy uprawnienia inspektora sanitarnego do nakładania, w drodze decyzji, na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 ustawy, w tym kwarantanny, a także uprawnienia inspektora sanitarnego, do wprowadzania zakazów i nakazów w celu zapobieżenia szerzeniu się zakażeń lub chorób zakaźnych.
W przypadkach określonych w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy do uznania inspektora sanitarnego pozostawiona jest decyzja co do zasadności podjęcia określonych działań i nałożenia obowiązków oraz wprowadzenia zakazów i nakazów. Wskazuje na to brzmienie przepisu, który stanowi, że państwowy powiatowy inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć określone ogólnie w art. 5 ust. 1 obowiązki. Organ sanitarny rozstrzyga zatem samodzielnie o tym, czy podjąć działania i jakie środki zastosować, co uzasadnia wydanie decyzji, będącej władczym rozstrzygnięciem o obowiązkach określonego adresata.
Natomiast przepis art. 34 ustawy wyraźnie stanowi, że osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu. Jest to przepis szczególny w stosunku do art. 33, dotyczy bowiem jednej wyraźnie określonej kategorii osób, a mianowicie osób, które wprawdzie były narażone na chorobę zakaźną lub miały styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, nie wykazują jednak objawów chorobowych. W stosunku do tych osób obowiązek poddania się kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu jest wyraźnie określony w ustawie, a określenie jednego z tych środków i czasu jego trwania należy do organów inspekcji sanitarnej. Jest to istotna różnica w stosunku do unormowania zawartego w art. 33 ustawy, co w ocenie sądu uzasadnia stanowisko, że objęcie obowiązkową kwarantanną, o której mowa w art. 34 ust. 2 ustawy dokonywane jest w drodze czynności organu, konkretyzującej obowiązku wynikające z ustawy. Organ stwierdza obowiązek poddania się kwarantannie, o której mowa w art. 34 ust. 2 ustawy. Jest to czynność o charakterze materialno-technicznym, dotycząca obowiązku wynikającego z przepisów prawa, podejmowana w sprawie indywidualnej, w stosunku do konkretnego podmiotu, niewymagająca wydania decyzji. Na taki charakter czynności organu wskazują też sądy administracyjne (por. przykładowo wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Kielcach z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 934/21, w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., sygn. akt II SA/go 1112/21, Wrocławiu z 26 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 284/20, w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1/22).
Należy ponadto zauważyć, że w przepisie art. 34 ust. 5 ustawy zawarte zostało upoważnienie dla ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia, w drodze rozporządzenia m. in. chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 oraz okresów obowiązkowej kwarantanny, z uwzględnieniem rodzaju biologicznego czynnika chorobotwórczego lub choroby zakaźnej oraz potrzeby zapobiegania i zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz ochrony zdrowia publicznego.
W dacie objęcia skarżącego kwarantanną obowiązywało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 351 z późn. zm.), wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 34 ust. 5 ustawy. W przepisie § 7 ust. 3 wskazany został okres obowiązkowej kwarantanny dla osób, które były narażone na zakażenie wirusem SARS-CoV-2 albo miały styczność ze źródłem zakażenia, u których nie wystąpiły jednak objawy choroby COVID-19, czyli osób, wskazanych w art. 34 ust. 2 ustawy.
Tym samym czynność organu inspekcji sanitarnej dotycząca objęcia kwarantanną sprowadza się do skonkretyzowania obowiązku ustawowego i określenia czasu trwania kwarantanny, wskazanego w rozporządzeniu, wydanym na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861 z późn. zm.), wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy nie wprowadziło obowiązku poddania się kwarantannie przez osoby, które były narażone na zakażenie wirusem SARS-CoV-2 albo miały styczność ze źródłem zakażenia, u których nie wystąpiły jednak objawy choroby COVID-19. Rozporządzenie wprowadziło obowiązek kwarantanny dla osób przekraczających granicę (§ 2 ust. 2 pkt 2) i dla osób skierowanych do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2 od dnia wystawienia skierowania do wykonania testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2 (§ 4 ust. 1). Nie wprowadziło zatem obowiązku poddania się kwarantannie przez osoby wskazane w art. 34 ust. 2 ustawy, czyli narażone na chorobę zakaźną lub mające styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, nie wykazujące jednak objawów chorobowych. W przypadku skarżącego obowiązek poddania się kwarantannie nie wynikał zatem z przepisów rozporządzenia z 6 maja 2021 r.
Organ powołał się jedynie na § 5 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się (ust. 1). Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon (ust. 2).
Przytoczony § 5 rozporządzenia potwierdza wynikający z ustawy brak obowiązku wydawania decyzji administracyjnej w sprawie objęcia kwarantanną osób, które miały kontakt z osobami zakażonymi. Wprowadza szybki i uproszczony system ewidencjonowania stwierdzonych przypadków i podejmowanych w związku z tym przez organy nadzoru sanitarnego działań. W ocenie sądu nie ma podstaw do kwestionowania tego przepisu i odmowy stosowania w zakresie, w jakim przewiduje, że informację o objęciu kwarantanną osób mających styczność z osobą zakażoną umieszcza się w systemie teleinformatycznym oraz w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje możliwość przekazania informacji o objęciu kwarantanną ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon.
Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (wyrok z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 934/2), przyjęcie koncepcji, że przy znaczącej ilości zakażeń dziennych, sięgających kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu tysięcy przypadków, organy inspekcji sanitarnej zobowiązane byłyby do wydawania decyzji administracyjnych o kwarantannie dla wszystkich osób, które miały styczność z osobami zakażonymi, praktycznie sparaliżowałoby pracę służb sanitarnych i nie realizowałoby celu ustawy, którym jest zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych, w tym przypadku choroby wywołanej wirusem SARS-CoV-2.
Należy podkreślić, że czynność organu administracji polegająca na objęciu kwarantanną w określonym terminie konkretyzuje i potwierdza obowiązek ustawowy, określony w art. 34 ust. 2 ustawy. Tym samym nie zostają ograniczone w sposób sprzeczny z Konstytucją prawa i wolności obywatelskie, gdyż źródło tych ograniczeń znajduje się w ustawie, a nie w aktach niższego rzędu, czyli w rozporządzeniach.
Czynność stwierdzająca obowiązek kwarantanny jest wskazaną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, inną niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 decyzje i postanowienia. Czynność ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Osoba, której czynność dotyczy nie jest zatem pozbawiona ochrony. Kontrola sądowa czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dokonywana jest pod względem zgodności z prawem na takich samych zasadach jak kontrola decyzji czy postanowień. Nie jest to zatem kontrola ograniczona w jakimkolwiek zakresie z powodu formy działania organu. Należy podkreślić, że decyzja administracyjna jest wysoce formalizowaną formą działania organów administracji. W sytuacji epidemii działania organów muszą być siłą rzeczy szybkie, efektywne i odformalizowane, co nie znaczy, że organy mogą działać bez podstawy prawnej. Jak wskazano wyżej podstawą objęcia kwarantanną jest przepis art. 34 ust. 2 ustawy, a organ jedynie dokonał jego konkretyzacji i potwierdzenia obowiązku poddania się kwarantannie.
Nie jest zatem uzasadnione powoływanie się przez skarżącego na obowiązki organu wynikające z art. 33 ust. 3a pkt 3 ustawy, dotyczące doręczania na piśmie decyzji wydanych na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy.
Bezpodstawne są także zarzuty skarżącego dotyczące wydania rozporządzenia z dnia 6 maja 2021 r. mimo braku danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że wydając rozporządzenie z 6 maja 2021 r. Rada Ministrów nie dysponowała danymi, o których mowa w art. 46a ustawy.
Jak wynika z akt sprawy, organ podjął niezbędne czynności, gdy otrzymał informację o przypadku zakażenia wirusem SARS-CoV-2 jednego z uczniów Szkoły Podstawowej nr [...] w L., w szczególności zaś ustalił dane osób, które miały styczność z zakażonym uczniem. Nie jest kwestionowane, że skarżący, będący nauczycielem, miał z zakażonym uczniem styczność. Miał zatem obowiązek poddania się kwarantannie. Prawidłowo zatem, w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy i rozporządzeń wykonawczych informację o objęciu skarżącego kwarantanną umieszczono w systemie teleinformatycznym oraz zawiadomiono skarżącego o obowiązku kwarantanny i czasie jej trwania przez wysłanie przez telefon wiadomości SMS, ponieważ skarżący nie reagował na prośby o kontakt.
Organowi nie można zatem zarzucić bezczynności. Organ zakończył postępowanie czynnością materialno-techniczną, nie miał bowiem obowiązku wydawania decyzji administracyjnej. Skarga na bezczynność organu jest więc nieuzasadniona.
Ubocznie zauważyć należy, że skarżącemu przysługiwała skarga do sądu na czynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżając czynność organu mógłby skarżący kwestionować zasadność objęcia kwarantanną. Skarżący z możliwości tej jednak nie skorzystał.
Z tych wszystkich względów, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.