III SAB/Lu 26/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w LublinieLublin2006-10-26
NSAAdministracyjneNiskawsa
bezczynność organuskargaRada Miejskamandat burmistrzapostępowanie sądowoadministracyjneodrzucenie skargitożsamość sprawy

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na bezczynność Rady Miejskiej w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza, ponieważ sprawa o to samo pomiędzy tymi samymi stronami była już w toku.

Skarżący J.H. wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza. Sąd ustalił, że podobna skarga dotycząca tej samej kwestii i wniesiona przez tego samego skarżącego przeciwko temu samemu organowi jest już w toku pod inną sygnaturą akt. W związku z tym, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną z powodu toczącego się już postępowania w tej samej sprawie.

Skarżący J.H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając Radzie Miejskiej bezczynność w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza z dniem 15 listopada 2002 r. Skarżący domagał się ustalenia przez Sąd wygaśnięcia mandatu. Organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na toczące się już postępowanie w tej samej sprawie. Sąd ustalił, że skarżący wcześniej, w lutym 2006 r., wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniósł skargę (sygn. akt III SAB/Lu 10/06), która nie została jeszcze zakończona. Sąd podkreślił, że nie może zastąpić Rady Miejskiej w wydaniu uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu, a jedynie może nakazać wykonanie niezbędnych czynności. Mimo pewnych różnic w sformułowaniu żądań, istota obu skarg dotyczyła tej samej bezczynności organu. Stwierdzając tożsamość spraw i fakt, że sprawa jest już w toku pomiędzy tymi samymi stronami, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 PPSA odrzucił skargę.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Tak, sąd powinien odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 PPSA, jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.

Uzasadnienie

Sąd stwierdził tożsamość sprawy, ponieważ obie skargi pochodziły od tego samego skarżącego, były skierowane przeciwko temu samemu organowi i dotyczyły tej samej kwestii bezczynności w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza. Zgodnie z przepisami PPSA, skarga podlega odrzuceniu, gdy sprawa jest już w toku.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odrzucono_skargę

Przepisy (5)

Główne

pps art. 58 § 1 pkt 4

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Pomocnicze

pps art. 3 § § 3

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

u.s.g. art. 101a § ust. 1

Ustawa o samorządzie gminnym

u.s.g. art. 101a § ust. 2

Ustawa o samorządzie gminnym

u.s.g.

Ustawa o samorządzie gminnym

tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Tożsamość sprawy wniesionej skargi z inną sprawą już toczącą się przed sądem pomiędzy tymi samymi stronami.

Godne uwagi sformułowania

Sąd nie ma takich kompetencji, tym bardziej iż skarżący jako podstawę prawną skargi podaje art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Sąd przyjął zaś, że istotą obu skarg i granicą sprawy jest wskazana bezczynność organu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta z dniem 15 listopada 2002 r. stwierdzając tożsamość spraw

Skład orzekający

Jerzy Marcinowski

przewodniczący sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Niska

Powoływalne dla: "Proceduralne podstawy odrzucenia skargi w przypadku toczącego się postępowania w tej samej sprawie."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji tożsamości sprawy i stron.

Wartość merytoryczna

Ocena: 3/10

Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy odrzucenia skargi z powodu toczącego się już postępowania. Nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych interpretacji prawnych.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
III SAB/Lu 26/06 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Marcinowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie niewykonania przez Radę Miejską czynności nakazanych prawem postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 10 sierpnia 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuca organowi bezczynność w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza z dniem 15 listopada 2002 r. Skarżący wnosi m. in. o ustalenie przez Sąd, że doszło do wygaśnięcia mandatu Burmistrza.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa bezczynności organu w tym zakresie zawisła już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.
Sąd ustalił, że J.H. pismem z dnia 8 lutego 2006 r. wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa i podjęcia stosownych czynności w związku z wykonywaniem przez Burmistrza funkcji radnego, a w braku reakcji Rady Miejskiej, pismem z dnia 26 kwietnia 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuca organowi bezczynność w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza z dniem 15 listopada 2002 r. Sprawa ta zawisła pod nr sygn. akt III SAB/Lu 10/06 i nie została do chwili obecnej ostatecznie zakończona.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga dotyczy bezczynności organu zobowiązanego, zdaniem skarżącego, do podjęcia stosownej uchwały. Nie można żądania skargi ujmować dosłownie, a więc jako oczekiwania, iż Sąd ustali wygaśniecie mandatu i zastąpi w tej kwestii Radę Miejską, gdyż Sąd nie ma takich kompetencji, tym bardziej iż skarżący jako podstawę prawną skargi podaje art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.). Uwzględniając skargę wniesioną na podstawie art. 101a ust. 1 ustawy Sąd może w trybie art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy, a więc przełamać stan wywołany bezczynnością organu uprawnionego do podjęcia uchwały, nie może jednak uchwały tej zastąpić swoim orzeczeniem.
Mimo więc, że skargi częściowo różnią się sformułowanymi żądaniami w razie ustalenia bezczynności, jednak żądania te są sformułowane błędnie, bez znajomości regulacji prawnej i bez uwzględnienia kompetencji sądu, więc muszą być korygowane przez sąd który nie jest związany wnioskami skargi, lecz jedynie granicami sprawy (art. 134 § 1 ppsa). Sąd przyjął zaś, że istotą obu skarg i granicą sprawy jest wskazana bezczynność organu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta z dniem 15 listopada 2002 r.
Podsumowując – obie skargi pochodzące od jednego skarżącego dotyczą tego samej sprawy i skierowane są przeciw temu samemu Organowi.
W tej sytuacji, stwierdzając tożsamość spraw, Sąd wziął pod uwagę treść art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI