III SAB/Kr 98/15

III SAB/Kr 98/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2015-12-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2015-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak
Janusz Bociąga
Maria Zawadzka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 1818/16 - Wyrok NSA z 2016-11-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
Art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 18 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga K. J. na "przewlekłość" postępowania Komendanta Powiatowego Policji w "zakresie nie załatwienia w sposób prawem przewidziany podania skarżącego o wypłatę nagrody rocznej w wymiarze 4/12 za 2005 .". Z treści skargi wynikało, że skarżący domaga się od organu wypłacenia wyrównania nagrody rocznej wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 1 maja 2005 r., której część w wymiarze 4/12 wypłacono w 2005 r. w związku z przejściem skarżącego w stan spoczynku, wypłata nastąpiła w formie czynności materialno – technicznej.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o uznanie jej za bezzasadną i przedstawił przebieg postepowań wszczynanych przez skarżącego z których wynikało, że niniejsza skarga jest kolejną skargą w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej za 2005r. i sprawa ta została prawomocnie rozstrzygnięta.
Na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że wnosi o stwierdzenie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r., w którym skarżący domaga się uznania jego prawa do nagrody rocznej za 2005 r. w pełnej wysokości czyli 12/12 części wywodząc, że rozkaz przyznał 4/12 części nagrody jednak według twierdzeń skarżącego nagroda nie została wypłacona. Jednocześnie skarżący zażądał aby organ orzekł co do pozostałych 8/12 części nagrody za 2005 r.
Postanowieniem na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SAB/Kr 43/12, której przedmiotem była przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r., w którym skarżący domagał się uznania jego prawa do nagrody rocznej za 2005 r. w wysokości czyli 8/12.
Wobec wydania prawomocnego wyroku oddalającego skargę skarżącego z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III SAB/Kr 43/12 postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015 r. podjęto postepowanie sądowe w rozpoznawanej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt.1 – 4a ww. ustawy.
Z kolei art. 149 cyt. ustawy stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt.1 – 4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył ich stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności.
Rozpatrując skargę na bezczynność postępowania sąd ogranicza się do kontroli , czy skarga została wniesiona w sprawie , o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 1 – 4 ww. ustawy oraz czy istnieją podstawy do stwierdzenia bezczynności, a także czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność postępowania strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postepowania administracyjnego (Dz.U.2016.23), dalej "K.p.a.".
W rozpatrywanej sprawie skarga jest dopuszczalna, a skarżący wyczerpał tryb określony w art.37 § 1 K.p.a., co potwierdza zażalenie z dnia 2 kwietnia 2012 r. na przewlekłe postępowanie względnie bezczynność w sprawie jego wniosku z dnia 22 stycznia 2012 r. skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Odnosząc się do oceny zasadności wniesionej skargi w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu 15 kwietnia 2005 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. Jednocześnie organ orzekł w przedmiocie prawa do nagrody rocznej w ten sposób, że nagroda roczna za 2005 r. przysługuje skarżącemu w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia. Jak twierdzi sam skarżący w skardze, nagroda w ww. wysokości została wypłacona mu w 2005 r.
W dniu 22 stycznia 2009 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego w części dotyczącej nagrody rocznej.
Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 30 października 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r., w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za 2005 rok.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od ww. rozstrzygnięcia, decyzją nr 8 z dnia 11 lutego 2010 r., uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 października 2009 r. i w całości przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku z dnia 22 stycznia 2009 r., Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 29 kwietnia 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] w części dotyczącej nagrody rocznej za 2005 rok w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją nr [...] z dnia 6 sierpnia 2010 r. przez Komendanta Głównego Policji, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011r., sygn. akt II SA/Wa 1608/10 oddalił skargę na powyższą decyzję.
Skarga na bezczynność w rozpatrywanej sprawie dotyczy postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r., w którym skarżący wniósł o wypłatę nagrody rocznej w pełnej wysokości.
W odpowiedzi na powyższe żądanie Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 22 lutego 2012 r. [...] poinformował skarżącego, że sprawa nagrody rocznej za 2005 r. była przedmiotem postępowania z jego wniosku z dnia 22 stycznia 2009 r., dotyczącego stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] w części dotyczącej tej nagrody. Po przedstawieniu przebiegu postępowania wywołanego wnioskiem z dnia 22 stycznia 2009 r. organ stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] jest decyzją ostateczną zarówno w przedmiocie zwolnienia od służby , jak i przysługującej skarżącemu nagrody rocznej za 2005 rok w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia.
Ponadto organ stwierdził, że argumenty zawarte we wniosku z dnia 22 stycznia 2012 r. co do wysokości przysługującej nagrody rocznej za 2005 rok były brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2009 r. zarówno przez organ I i II instancji, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W odwołaniu z dnia 5 marca 2012 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji od pisma z dnia 22 lutego 2012 r. skarżący ponowił żądanie wypłaty nagrody rocznej w pełnej wysokości.
Z kolei w dniu 2 kwietnia 2012 r. skarżący złożył zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji na przewlekłość postępowania lub bezczynność w sprawie z jego wniosku z dnia 22 stycznia 2012 r.
W dniu 22 maja 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność postępowania w sprawie z jego wniosku z dnia 22 stycznia 2012 r.
Analiza akt sprawy w przedmiocie przysługującej skarżącemu nagrody rocznej za 2005 r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji jednoznacznie potwierdza stanowisko organów, że sprawa przedmiotowej nagrody została prawomocnie rozstrzygnięta i nie może być przedmiotem ponownego orzekania w tym zakresie przez organy Policji. Próby wzruszenia rozstrzygnięcia w tym zakresie, podejmowane przez skarżącego w trybie nadzwyczajnym tj. w trybie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] w części dotyczącej przysługującej nagrody również nie przyniosły zamierzonego rezultatu, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. , sygn. akt II SA/Wa 1608/10, oddalił skargę na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 6 sierpnia 2010 r.
W związku z powyższym pisma, w tym pisma zatytułowane "zażalenia", składane przez skarżącego po dacie uprawomocnienia się rozkazu personalnego nr 154/2005 w przedmiocie przysługującej nagrody rocznej za 2005 r., nie mogły spowodować wszczęcia postępowania , które skutkowałoby uchyleniem ww. rozkazu personalnego nr [...], a po dacie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011r. , sygn. akt II SA/Wa 1608/10 – nie mogły spowodować stwierdzenia nieważności tego rozkazu – w części dotyczącej tej nagrody , jak tego oczekuje skarżący.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie wszczętej pismem z dnia 22 stycznia 2012 r. – jest oczywiście bezzasadna. Organy Policji nie są uprawnione bowiem do podejmowania jakichkolwiek rozstrzygnięć dotyczących nagrody rocznej za 2005 r., które skutkowały zmianą wysokości przysługującej skarżącemu nagrody określonej w rozkazie personalnym nr [...], a w konsekwencji wypłatą tej nagrody w pełnej wysokości, jak tego domaga się skarżący.
Bezzasadność złożonej skargi wynika stąd, że w sprawach o bezczynność organu sąd wydaje rozstrzygnięcie w trybie art. 149 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego treść została wyżej przytoczona. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie przysługującej skarżącemu nagrody rocznej za 2005 r., określonej w rozkazie personalnym nr [...], Sąd nie może zobowiązać organu do podjęcia aktywności w zakresie wynikającym z treści art.149 ww. ustawy. Nie ma też podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący mimo wielokrotnych i wyczerpujących wyjaśnień sytuacji prawnej dotyczącej przedmiotowej nagrody rocznej, nie chce się z tą argumentacją zgodzić, kwestionując obowiązujące przepisy prawa i wynikające z tych przepisów procedury. Brak akceptacji zaistniałej sytuacji ze strony skarżącego nie jest wystarczający do uznania jego żądania.
W związku z powyższym zgłoszony zarzut nie mógł być rozpatrywany w niniejszym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.