III SAB/Kr 96/24

III SAB/Kr 96/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Magdalena Gawlikowska
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
stwierdzono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 3  par. 1 i 2  pkt 8, art. 149 par. 1  pkt 1-3, par. 2  i 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w M. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 czerwca 2024 r. Nr KM.5410.KK3383H.1.2024.PS w przedmiocie rejestracji samochodu I. stwierdza bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa w rozpoznaniu wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. o wznowienie postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Prezydenta Miasta Krakowa do załatwienia wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. poprzez wydanie decyzji we wznowionym postępowaniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 lipca 2024 r. R. Sp. z o.o. w M., zwana dalej stroną skarżącą, zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 czerwca 2024 r. nr KM.5410.KK3383H.1.2024.PS o rejestracji czasowej pojazdu marki [...].
Pismem z dnia 18 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał stronę skarżącą o wykazanie interesu prawnego w żądaniu, udokumentowaniu prawa własności pojazdu i doprecyzowanie wniosku. We wniosku o wznowienie postępowania nie doprecyzowano czy podanie dotyczy wznowienia postępowania na wniosek czy dotyczy podstaw wznowienia postępowania z urzędu, ani podstawy prawnej. Jednocześnie zwrócono się o dołączenie dokumentów wskazujących na uprawnienie lub obowiązek, z których strona skarżąca wywodzi posiadanie interesu prawnego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W piśmie z dnia 19 lipca 2024 r. strona skarżąca wyjaśniła, że interesem prawnym we wznowieniu postępowania jest naruszenie prawa własności pojazdu osobowych marki [...] poprzez jego bezprawne zarejestrowanie przez podmiot, który nie jest właścicielem. Udokumentowanie prawa własności pojazdu osobowego marki [...] o nr VIN: [...] na rzecz strony skarżącej wynika z faktury z dnia 4 czerwca 2024 r. nr [...] i faktury z dnia 8 listopada 2023 r. nr [...]. Ww. faktury przekazano organowi przy wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. Wyjaśniono, że wniosek o wznowienie opierany jest na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.). Organ powinien jednak rozważyć czy nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania z urzędu, bowiem prawdopodobnie inne podmioty mogły przedłożyć nieautentyczne dokumenty celem zarejestrowania pojazdów, które nie stanowiły ich własności.
W dniu 24 lipca 2024 r. organ wezwał stronę skarżącą o wyjaśnienie kiedy dowiedziała się o czasowej rejestracji lub zarejestrowaniu pojazdu. Czy ww. datą jest data doręczenia decyzji o odmowie rejestracji, czy poinformowanie strony o okoliczności rejestracji pojazdu w Urzędzie np. w piśmie informującym o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Jednocześnie zwrócono się o nadesłanie stosownego potwierdzenia doręczenia ww. pisma. Jak podano uzyskanie ww. wyjaśnień jest niezbędne do weryfikacji podstaw wznowienia postępowania (art. 148 k.p.a.).
W piśmie z dnia 25 lipca 2024 r. strona skarżąca wyjaśniła, że o możliwości wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania dowiedziała się z momentem doręczenia decyzji Starosty Mikołowskiego z dnia 14 czerwca 2024 r. – tj. w tym samym dniu. Z uwagi jednak na okoliczność, że z ww. decyzji nie wynikało na podstawie jakich decyzji (data i nr) zarejestrowano ww. samochód, wnioskiem z dnia 19 czerwca 2024 r. strona skarżąca wystąpiła do Starosty Mikołowskiego o podanie bardziej szczegółowych danych. Odpowiedź Starosty Mikołowskiego z dnia 20 czerwca 2024 r. nie wyjaśniła problemu z niemożnością zarejestrowania ww. pojazdu. Decyzję Prezydenta Miasta Krakowa objętą wnioskiem strona skarżąca uzyskała w dniu 4 lipca 2024 r., od tej daty należy liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Pismem z dnia 2 września 2024 r. strona skarżąca złożyła ponaglenie na działanie organu i nierozpoznanie wniosku z dnia 8 lipca 2024 r.
W dniu 9 września 2024 r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie z wniosku z dnia 8 lipca 2024 r.
Strona skarżąca wniosła o:
- stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa,
- zasądzenie kosztów postępowania,
- zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej w kwocie 1000 zł.
Strona skarżąca podniosła, że od dnia złożenia wniosku, tj. 8 lipca 2024 r. przedmiotowe postępowanie praktycznie się nie toczy. Organ nie rozstrzygnął nawet kwestii wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podał, że postanowieniem z dnia 20 września 2024 r. nr KM.08.5410.1.684.2024.PD Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie zakończone decyzją własną z dnia 4 czerwca 2024 r.
Organ podniósł, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania weryfikowano terminy od zachowania których warunkowana jest możliwość wznowienia postępowania (art. 148 k.p.a.). Wzywano stronę skarżącą do złożenia stosownych wyjaśnień, z kolei niektóre pisma skarżącej zweryfikowano jako podpisane nieprawidłowo. W sprawie podejmowano więc czynności niezbędne do jej rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na, między innymi, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd, uwzględniając taką skargę:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.).
Jednocześnie sąd stwierdza – co wynika z art. 149 § 1a, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Strona skarżąca spełniła wymóg poprzedzenia skargi z dnia 5 września 2024 r. (data złożenia do organu 9 września 2024 r.) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wniesieniem ponaglenia do Samorządowego kolegium odwoławczego w Krakowie, które postanowieniem z dnia 13 września 2024 r. je rozpatrzyło.
Skarga była więc dopuszczalna
Przechodząc do meritum sprawy ponownie podkreślić należy, że wniesiona w tej sprawie skarga zarzuca bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, wymienione w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Prezydentowi Miasta Krakowa w załatwieniu wniosku z dnia 8 lipca 2024 r.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12) wskazano, że nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności" przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a.
Pojęcie bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 P.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, "Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej", Warszawa 2014, s. 57). Tak stanowi definicja legalna bezczynności, wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.
Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 k.p.a.; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18 oraz z dnia 1 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 2931/18 – CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2019, str. 91). Tak też stanowi definicja legalna "przewlekłości" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, Prezydent dopuścił się bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie z wniosku strony skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją.
Wprawdzie strona skarżąca była wzywana o uzupełnienie tego wniosku (z dnia 8 lipca 2024 r. ) o wykazanie interesu prawnego w żądaniu wznowienia, wykazanie własności rejestrowanego pojazdu, doprecyzowanie wniosku, ale uzupełnienie nastąpiło w piśmie z dnia 19 lipca 2024 r. oraz w pismach z dnia 25 i 29 lipca 2024 r.
Postanowienie zaś o wznowieniu niniejszego postępowania zapadło w dniu 23 września 2024 r., a więc tuż po stwierdzeniu przez Kolegium postanowieniem z dnia 13 września 2024 r. po rozpatrzeniu ponaglenia, że organ jest w bezczynności i przewlekle prowadzi postępowanie administracyjne.
Pomimo zakreślenia Prezydentowi Miasta Krakowa we wskazanym postanowieniu z dnia 13 września 2024 r. terminu do załatwienia wniosku strony skarżącej o wznowienie postępowania stosowną decyzją - od dnia złożenia wniosku w dniu 8 lipca 2024 r. do dnia wniesienia skargi i wyrokowania przez Sąd - Prezydent Miasta Krakowa nie wydał decyzji we wznowionym postępowaniu - pomimo jego uruchomienia wskazanym już postanowieniem z dnia 23 września 2024 r.
Wobec tego, zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że Prezydent Miasta Krakowa dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku strony skarżącej o wznowienie postępowania.
Prezydent Miasta Krakowa również w sposób przewlekły prowadził postępowanie w sprawie wznowienia postępowania.
Podkreślić należy, że strona ma bowiem prawo do załatwienia jej sprawy w rozsądnym terminie.
Zgodnie z art. 12 k.p.a., wyrażającym zasadę szybkości postępowania, organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. W myśl art. 35 § 1-3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pierwsze wezwanie do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania nastąpiła w dniu 18 lipca 2024 r., zaś uzupełnienie wniosku w odpowiedzi na to wezwanie nastąpiło już 19 lipca 2024 r.
Pomimo tego pismem z dnia 24 lipca 2024 r. po raz drugi organ wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku o wskazanie kiedy dowiedziała się o czasowej rejestracji lub zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu, czy data ta jest datą doręczenia stronie skarżącej decyzji o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu, czy też nastąpiło to wcześniej, a jest to niezbędne do weryfikacji podstaw wznowienia postępowania. Po otrzymaniu odpowiedzi na to z kolei wezwanie organ, jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu postanowienia z 13 września 2024 r., którym co prawda Sąd nie jest w żaden sposób związany, ale podziela zawartą w nim ocenę działań procesowych organu w tym zakresie, iż mając na względzie podstawowy brak wniosku – wykazanie zachowania terminu do jego wniesienia – pomimo uzupełnienia wniosku w piśmie z dnia 25 lipca 2024 r. do dnia złożenia przez stronę skarżącą ponaglenia w dniu 18 sierpnia 2024 r. Prezydent nie podejmował żadnych czynności procesowych. Nadto, nie mogło również ujść uwadze Sądu w ocenie stanu przewlekłości, to, iż działania organu nie wskazują na skoncentrowanie procesowych czynności. Organ doskonale wie, jakie dokumenty są niezbędne do wykazania stanu władania pojazdem, niezbędne do jego rejestracji. Nic więc nie stało na przeszkodzie aby w sposób kompleksowy zredagować wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia jej wniosku zawierające wszystkie kwestie związane z jego brakami już w piśmie z dnia 19 lipca 2024 r.. Słusznie też wskazało Kolegium, że wniesione ponaglenie w dniu 18 sierpnia 2024 r. przekazał Prezydent do Kolegium dopiero za pismem z dnia 2 września 2024 r. Najważniejsze jednak, że nie powiadomił strony skarżącej o przyczynach niemożności załatwienia wniosku o wznowienie z art. 36 k.p.a. Postępowanie o wznowienie powinno się bowiem zakończyć, zgodnie z treścią art. 35 § 3 k.p.a. - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (tj. w tym wypadku od dnia 23 września 2024 r., które mogło być wydane wcześniej).
Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że nie można było inaczej ocenić tych działań Prezydenta, nie tylko jako stanu bezczynności, ale i jako przewlekłego prowadzenia postępowania.
Stosownie zatem do postanowień art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd w punkcie I sentencji wyroku stwierdził bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa w rozpoznaniu wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. o wznowienie postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Na ocenę, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta miały kwalifikowaną postać wpłynęły następujące kwestie.
Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi mianowicie posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy - w przypadku bezczynności, ani samo podejmowanie działań w dużych odstępach czasu - w przypadku przewlekłości. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi m.in. w razie jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. W orzecznictwie wskazuje się również, że z reguły dopiero sytuacja, gdy długość postępowania stanowi wielokrotność (kilkunastokrotność) miary czasu wyznaczonego przez prawodawcę jako maksymalny termin załatwienia sprawy, pozwala mówić o przekroczeniu na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, iż nie budzi wątpliwości ocena uznająca go za przekroczenie kwalifikowane (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 2460/24; LEX nr 3827770).
Podzielając w pełni to stanowisko Sąd nie stwierdził, aby taki stan rzeczy zaistniał w niniejszej sprawie. Sąd miał również na względzie kwestie związane z okolicznościami podnoszonymi przez organ natury technicznej i związanej z nienależytą obsada kadrową, ilością spraw i okresem urlopowym, niemniej jednak nawet podejmowanie nieefektywnych czynności samo przez się nie daje już podstawy do stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.
Postanowienia art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obligowały więc Sąd do zobowiązania Prezydenta Miasta Krakowa w punkcie II sentencji wyroku do załatwienia wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. poprzez wydanie stosownej decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku z aktami sprawy.
W pozostałym zakresie Sąd uznał niezasadność skargi i ją oddalił, orzekając o tym w punkcie III sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie przewidziane zatem w art. 149 § 2 P.p.s.a., tj. kwestia przyznania od organu sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny w razie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości (albo zastosowaniu obu tych środków) pozostawiona została uznaniu sądu administracyjnego (uznaniu sędziowskim), a "ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego". Z użytej w art. 149 § 2 P.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny. Rozważając zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 2 P.p.s.a. w konkretnej sprawie, sąd administracyjny powinien uwzględnić funkcje, jakie one pełnią. Grzywnie przypisuje się funkcję represyjną i prewencyjną - ma ona na celu zdyscyplinowanie organu. Natomiast suma pieniężna stanowi środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Podkreślić jednakże należy, że strona skarżąca domagała się przyznania jej sumy pieniężnej.
Sąd jest zdania, że sam fakt bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. obligowałby wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy.
Przeciwko zastosowaniu środka na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w tej sprawie przemawia ocena o braku rażącego naruszenia prawa przez organ oraz brak przedstawienia przez stronę skarżącą konkretnej argumentacji, przemawiającej za przyznaniem jej wnioskowanej sumy pieniężnej.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 do 3 oraz § 2 a także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w punktach I, II, III i IV sentencji wyroku.
Na koszty składały się: wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r.; Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) i oplata od pełnomocnictwa – 17 zł. Razem - 597 zł.