III SAB/KR 90/22

III SAB/Kr 90/22 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Jakub Makuch /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
Art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 559
Art. 101a
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne w przedmiocie utrzymania w należytym stanie drogi publicznej 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu B. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. K. (dalej: "skarżący") jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne w przedmiocie utrzymania w należytym stanie drogi publicznej.
W stanie faktycznym sprawy skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na podstawie art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2022 r. poz. 559; dalej: u.s.g.) zaskarżając bezczynność organu, polegającą – w ocenie skarżącego – na braku realizacji ustawowych obowiązków zarządcy gminnej drogi publicznej, tj. braku utrzymywania w należytym stanie nawierzchni gminnej drogi publicznej położonej na terenie Gminy, stanowiącej działkę ewidencyjną nr 1, oznaczonej symbolem 86KDD i będącej własnością Gminy (ul. [...]) oraz zaniechaniu wykonania niezbędnych robót interwencyjnych, utrzymaniowych i zabezpieczających w celu zapewnienia przejezdności odcinka tej drogi, który biegnie wzdłuż nieruchomości należącej do skarżącego.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność ta ma charakter rażącego naruszenia prawa, zobowiązanie organu do podjęcia niezwłocznie, nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, czynności nakazanych prawem polegających na usunięciu porastającej roślinności, utwardzeniu i zaasfaltowaniu oraz zapewnieniu przejezdności fragmentu przedmiotowej drogi, a ewentualnie o zobowiązanie organu nadzoru, tj. Wojewody Małopolskiego do podjęcia analogicznych czynności na koszt i ryzyko Gminy. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów powołanych skardze.
Skarżący wskazał, że od 30 grudnia 2020 r. jest właścicielem nieruchomości położonej przy drodze publicznej, która stanowi drogę gminną. Droga ta położona jest na nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej o numerze 1 i jest własnością Gminy. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym w Uchwale Rady Miejskiej Gminy Świątniki Górne nr VII/66/2015 z dnia 26 maja 2015 r., droga jest oznaczona symbolem 86KDD (gminna droga publiczna). Skarżący podniósł, że posiadanie statusu drogi publicznej przez drogę potwierdził sam organ w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wskazał on w tej odpowiedzi, że to on jest zarządcą tej drogi, a funkcję organu nadzoru nad nim w tym zakresie pełni Wojewoda Małopolski. Jak podniósł skarżący, mimo posiadanego statusu drogi publicznej, droga na odcinku biegnącym wzdłuż nieruchomości skarżącego aż do działki sąsiedniej nr 2, jest nieutwardzona oraz niezaasfaltowana, jest w stanie który uniemożliwia na niej jakikolwiek ruch pojazdów – jest porośnięta roślinnością i znajdują się na niej fizyczne przeszkody (porastające krzaki i drzewa). Cały fragment nieurządzonej drogi wynosi około 20 m i przez swoje ułożenie względem działki skarżącego "odcina" jego nieruchomość od połączenia komunikacyjnego, jaki zapewnia droga pozostałym nieruchomościom w sąsiedztwie. Kolejno skarżący zreferował swoje starania dotyczące ubiegania się o podjęcie przez Gminę działań zapewniających przejezdność drogi, w tym spotkania i rozmowy z pracownikami organu i pisemne wnioski.
W ocenie skarżącego, Gmina nie wykonuje obowiązków zarządcy drogi, jakie nakłada na nią z art. 20 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2022 r. poz. 1693; dalej: ustawa o drogach publicznych), tj. utrzymywanie nawierzchni drogi zgodnie. Nie realizuje również wymogów określonych art. 20 pkt 11 powołanej ustawy, tj. wykonywania robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających. Zdaniem skarżącego, charakter tych publicznoprawnych obowiązków zarządcy drogi publicznej jest typowo administracyjnoprawny, organ nie występuje bowiem w tym zakresie jako podmiot stosunków cywilnoprawnych. Powyższe przesądza o tym, że brak wykonywania tych obowiązków jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 101a u.s.g. Jak zaznaczył skarżący, argumentacja Gminy dotycząca powodów bezczynności (brak środków finansowych w budżecie) jest niezasadna. Jak podał, sytuacja finansowa Gminy nie jest wcale niekorzystna i trudno uznać, że nie mogłaby ponieść kosztów rzędu 20 000 zł na wykonanie pracy, których domaga się niniejszą skargą. Akcentował, że kapitały własne Gminy były w latach 2019-2021 dodatnie.
Odnosząc się do kwestii posiadanego interesu prawnego skarżący podkreślił, że brak realizacji obowiązków przez organ powoduje, że jest on ograniczony w wykonywaniu prawa własności, bo nie dość, że Gmina korzysta z jego nieruchomości przy próbie dostępu do działki, na której znajduje się gminna [...], co samo w sobie stanowi naruszenie jego prawa własności, to jeszcze obecny stan rzeczy w zasadzie uniemożliwia dojazd do działki skarżącego np. firmie budowlanej, która będzie zajmować się budową domu jednorodzinnego. Ponadto dostęp do drogi publicznej podlega badaniu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego, dostęp nieruchomości do drogi publicznej musi mieć charakter zarówno prawny, jak i faktyczny, tj. "umożliwiający rzeczywistą możliwość przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej". Skarżący skonstatował, że z jednej strony jego działka dostęp do drogi publicznej, poprzez bezpośrednie sąsiedztwo drogi posiada, z drugiej jednak strony, dostęp ten nie spełnia przytoczonych wyżej wymogów, co w istocie powoduje, że działka takiego dostępu nie ma w sensie faktycznym. Wraz ze skargą skarżący przedłożył szereg dokumentów na dowód podnoszonych okoliczności.
Odpowiadając na skargę organ wskazał, że jest ona bezzasadna. Zaznaczył, że uchwałą Rady Miejskiej nr XXIV/178/2008 z dnia 30 października 2008 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie miasta i gminy Świątniki Górne zmienionej uchwałą Nr XXV/195/2008 z dnia 10 grudnia 2008 r., droga zlokalizowana na działce nr 1 została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Zgodnie z treścią tej uchwały przedmiotowa droga gminna ma długość [...] km i jest pokryta nawierzchnią utwardzoną. W 2017 r. została położona nawierzchnia bitumiczna na ulicy bocznej od [...] tj. na działce nr 1. Obecnie na przedmiotowej działce, na odcinku około [...] m licząc od ul. [...], położona jest nawierzchnia asfaltowa. Pozostały fragment przedmiotowej działki (około [...] m) nie stanowi urządzonej w terenie drogi. Plan zagospodarowania określa jedynie przeznaczenie terenu, natomiast zaliczenie drogi do kategorii dróg publicznych następuje dopiero w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Organ skonstatował, że w przedmiotowej sprawie działka nr 1 stanowi drogę gminną na odcinku [...] m i na tej długości posiada w całości nawierzchnię asfaltową. Pozostała część działki nr 1 - nie stanowi drogi gminnej, lecz ma status drogi wewnętrznej.
W piśmie z 10 listopada 2022 r. skarżący podniósł, że organ konsekwentnie wprost, czy nawet pośrednio, kwalifikował sporny fragment drogi jako gminną drogę publiczną, podobnie jak i całą działkę 1, nie czyniąc w tym zakresie żadnych rozróżnień. Wskazuje na to fakt, że w odpowiedziach na wnioski o wykonanie remontu fragmentu drogi, organ wskazuje wprost, że remontu nie dokona, ponieważ nie pozwala na to brak środków w budżecie gminy. Zdaniem skarżącego oznacza to milczące przyznanie, że ten odcinek drogi stanowi drogę publiczną. W innym wypadku organ nie rozważałby w ogóle wydatkowania publicznych środków pochodzących z budżetu gminy na remont drogi wewnętrznej. Dalej, organ w oświadczeniu o dostępie do drogi publicznej z 16 lutego 2022 r. poświadcza, że "urząd (...) w chwili obecnej nie posiada środków finansowych, które można by było przeznaczyć na realizację zadania polegającego na wykonaniu brakującego fragmentu drogi gminnej". Ponadto w udzielonej 16 sierpnia 2022 r. odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, organ wskazał, że "Przedmiotowa droga wytyczona na działce 1 w Świątnikach Górnych jest drogą publiczną gminną dojazdową". Skarżący wskazał również, że treść uchwały Rady Miejskiej wcale nie potwierdza tego, że fragment działki 1, umiejscowiony przy nieruchomości skarżącego, nie stanowi drogi publicznej. Zdaniem skarżącego, gdyby tak było, to trudno znaleźć powód, dla którego organ położył asfalt na odcinku drogi [...] metrów, podczas gdy rzekomo droga publiczna ma długość tylko [...] metrów. Dodatkowo twierdzenie organu w ocenie skarżącego jest sprzeczne z mapą poziomicową, stanowiącą załącznik do uchwały. Jak podniósł skarżący, długość [...] metrów jest najprawdopodobniej omyłką pisarską, ewentualnie błędnym pomiarem samej działki 1. Końcowo skarżący dodał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są przypadki, gdzie dany fragment działki jest podzielony na drogę publiczną oraz drogę wewnętrzną. Do pisma skarżący załączył wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 17 czerwca 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy zaznaczyć, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei art. 101a ust. 1 przewiduje, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2022 r. sygn. II OSK 2723/21, do istoty konstrukcji skargi z art. 101a ust. 1 u.s.g. należy ustalenie źródła prawa, mającego stanowić imperatyw (nakaz) wykonywania oznaczonych czynności przez gminę. Uwzględniając w przedmiotowej sprawie wskazanie w skardze czynności, których wykonania od organu oczekiwał skarżący, należało ustalić pochodzenie normatywne owego nakazu.
Wspomnianego źródła skarżący upatrywał w art. 20 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten wymienia zadania zarządcy drogi, w tym m.in. utrzymanie części drogi, urządzeń drogi (pkt 4) oraz wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających (pkt 11). W ocenie skarżącego powyższe obowiązki mają aktualizować się wobec organu w związku z zaliczeniem spornego fragmentu drogi do dróg gminnych. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, zarządcami dróg, co do zasady, są dla dróg gminnych – wójt, burmistrz, prezydent miasta.
W związku z powyższym należy mieć na względzie, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Zgodnie z § 1 wydanej na podstawie powołanego przepisu uchwały Rady Miejskiej z 2008 r., do kategorii dróg gminnych zaliczono drogę bez nazwy, o numerze [...] o długości [...] m, przebiegającą po działce nr 1, o utwardzonej nawierzchni (§ 1 uchwały, tabela [...], l.p. [...]). Powyższe pozwala na ustalenie, że drogą publiczną jest droga wyznaczona na działce nr 1, lecz niebiegnąca przez całą długość działki nr 1, a mająca wyłącznie długość [...] m, licząc od skrzyżowania z ul. [...], na co wskazuje załącznik graficzny do uchwały, precyzujący lokalizację tejże drogi.
Sąd dostrzega, że w przedstawionym wniosku o informację publiczną z 17 czerwca 2022 r. skarżący domagał się wskazania, czy drogą publiczną jest droga wytyczona na działce nr 1 i biegnąca wzdłuż całej działki skarżącego. W odpowiedzi organ podał, że "przedmiotowa droga wytyczona na działce nr 1" jest drogą publiczną. W kontekście sposobu sformułowania żądania skarżącego użycie wyrażenia "przedmiotowa" istotnie mogłoby sugerować, że w odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej organ przekazał skarżącemu informację, że droga wzdłuż działki skarżącego jest drogą publiczną. Jednakże tak, jak błędne pouczenie zawarte np. w wydanej przez organ decyzji administracyjnej, nie może rodzić pozytywnych skutków dla strony w zakresie wykreowania nieistniejącego prawa (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 kwietnia 2019 r., III SA/Gl 131/19), tak samo wadliwa informacja o zasięgu drogi publicznej udzielona skarżącemu nie mogła stworzyć stanu w postaci rozciągnięcia tej drogi poza obszar, który wynika z uchwały o zaliczeniu określonych dróg, do dróg gminnych (publicznych). Powyższe uwagi należy odnieść także do informacji uzyskanej 16 lutego 2022 r., na którą powołuje się skarżący. Udzielenie skarżącemu niejasnej informacji w kierowanych do niego pismach można ocenić negatywnie z perspektywy zasad dobrej administracji, jednakże nie mogło to wykreować odmiennego, od istniejącego, stanu prawnego. Zaliczenie danej drogi do kategorii dróg gminnych następuje bowiem wyłącznie w drodze uchwały rady gminy.
Nawiązując z kolei do uwag skarżącego dotyczących uchwały z 2008 r. należy zauważyć, że załączona do uchwały mapa wykonana jest w skali 1:10 000. Oznacza to, że 1 cm na mapie jest równy 100 m w terenie. Powyższa mapa jest mapą poziomicową i brak jest na niej zaznaczonych granic działek ewidencyjnych. Drogi zostały na niej oznaczone ręcznie markerem o grubej końcówce. W kontekście powyższego nie sposób zatem podzielić konstatacji skarżącego, jakoby ze wspomnianej mapy jednoznacznie wynikało, że droga wzdłuż działki skarżącego została zaliczona do dróg gminnych. Mapa w powyższym zakresie ma charakter poglądowy, uzupełniający, a miarodajne znaczenie należy przypisać części tekstowej uchwały, która wskazując precyzyjną wartość liczbową długości spornej drogi, pozwala określić jej zasięg, jako drogi publicznej (gminnej). Niespornym między stronami przy tym było to, że określona w uchwale długość drogi gminnej ([...] m) nie wystarcza na doprowadzenie jej od skrzyżowania z ul. [...], do granicy działki skarżącego, i wzdłuż całej jego działki. Wykonane w terenie utwardzenie drogi nawierzchnią bitumiczną o długości około [...] m pozostaje spójne z określoną w uchwale długością drogi gminnej (różnica sprowadza się do około 2% długości), co wyłącza możliwość akceptacji tezy skarżącego o omyłkowym charakterze wpisu w uchwale. Powyższe każe przyjąć, że odcinek działki 1 graniczący z działką skarżącego nie stanowi drogi publicznej. Skoro zaś sporny fragment drogi, znajdujący się na wysokości działki skarżącego, nie stanowi drogi publicznej (gminnej), to na organie nie ciążyły obowiązki określone w art. 20 ustawy o drogach publicznych. Odnośnie do tego fragmentu drogi, organ nie występuje zatem jako zarządca drogi publicznej, gdyż – jak wyżej podano – sporny fragment działki drogowej, nie ma takiego statusu. Zgodnie z art. 101a ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga na bezczynność organu gminy ma dotyczyć sprawy "z zakresu administracji publicznej". Innymi słowy, przesłanki skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101a u.s.g. sprowadzają się do tego, że zaskarżona bezczynność organu musi dotyczyć czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych prawem temu organowi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 maja 2017 r., III SA/Kr 253/17). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi. Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu (ust. 2). Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu (ust. 3). Właściciel (zarządca) drogi wewnętrznej ustala zasady korzystania z tej drogi działając nie jako organ administracyjny (imperium), a jako podmiot cywilnoprawny (dominium). Jego uprawnienie do zarządzania drogą, czy ustalania sposobu korzystania z niej przez inne podmioty, znajduje źródło w prawie własności, a z tego wynika, że stosunki prawne związane z korzystaniem z drogi wewnętrznej mają również charakter cywilnoprawny.
Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 sierpnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 1423/10), art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych nie kreuje obowiązku organu gminy do wydania aktu w przedmiocie wykonania czynności utrzymania drogi wewnętrznej. NSA w ww. wyroku wskazał, że jedną z podstawowych różnic między drogą publiczną, a drogą wewnętrzną stanowi stosunkowo wąski krąg podmiotów uprawnionych do korzystania z drogi wewnętrznej. To zawężenie wynika z założenia, że drogi wewnętrzne nie stanowią przedmiotu prawa powszechnego korzystania. Korzystanie z nich podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o ochronie prawa własności i w stosunkowo niewielkim zakresie odnoszą się do nich przepisy ustawy o drogach publicznych oraz przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazano też, iż żadne przepisy prawa publicznego nie określają wymogów, co do standardu dróg wewnętrznych. Standard ich utrzymania zależy od potrzeb, ale i od środków budżetowych, którymi dysponuje gmina, na te, i inne potrzeby mieszczące się w zakresie jej działania.
Skoro zatem z przepisów nie wynika dla organów gminy obowiązek podjęcia w sprawie z zakresu administracji publicznej określonych przez mieszkańca gminy czynności w zakresie robót interwencyjnych, utrzymaniowych i zabezpieczających w celu zapewnienia przejezdności odcinka tej drogi, który biegnie wzdłuż nieruchomości należącej do skarżącego, to ewentualne utrudnienia w faktycznym (swobodnym) korzystaniu przez skarżącego z drogi wewnętrznej winny być rozstrzygnięte przed sądem cywilnym. Skonstatować więc należy, że podstawy prawne oczekiwanego przez skarżącego działania Gminy, pozostają poza obszarem prawa publicznego.
Godzi się też zauważyć, że skarżący posiadał wiedzę o powyżej opisanych uwarunkowaniach w zakresie dojazdu do jego działki, bowiem w treści aktu notarialnego z 30 grudnia 2020 r., którego odpis przedłożył wraz ze skargą wskazano, że nabywana przez skarżącego działka "posiada dostęp do drogi publicznej, który jest utrudniony ze względu na konfigurację terenu". Dalej kupujący oświadczył, że znany jest mu sposób dojazdu do działki (k. 35 akt sądowych).
Odnosząc się natomiast do kwestii przeznaczenia działki nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy stwierdzić, że plany miejscowe, będące aktami prawa miejscowego, nie rodzą bezwzględnego obowiązku podejmowania działań w celu ich realizacji. Wyznaczają jedynie granice, w jakich możliwe jest zagospodarowanie określonych gruntów. Brak jest prawnego obowiązku realizacji przez organ gminy ustaleń planu miejscowego, rozumianego jako nakaz bezwzględnego wykonywania inwestycji dopuszczonych do realizacji zgodnie z postanowieniami takiego planu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Mając na względzie, że obowiązujące przepisy nie przewidują dla organu obowiązku utrzymywania drogi wewnętrznej w ramach sprawy z zakresu administracji publicznej, to w niniejszej sprawie brak było podstaw do objęcia podnoszonej bezczynności organu kontrolą w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skargę zatem należało odrzucić, działając na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wnosząc skargę skarżący uiścił wpis w wysokości 200 zł (k. 25 i 145 akt sądowych), który w świetle powyższego należało mu zwrócić.