III SAB/Kr 79/22

III SAB/Kr 79/22 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
Art. 58 par. 1  pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 31 maja 2013 r. o wydanie z akt uwierzytelnionych kopii decyzji administracyjnych postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 15 sierpnia 2022 r. K.J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie załatwienia wniosku z 31 maja 2013 r. o wydanie z akt uwierzytelnionych kopii decyzji Komendanta Rejonowego Policji Kraków-Południe z 3 lipca 1998 r. nr [...] i decyzji Komendanta Powiatowego Policji Kraków-Południe z 2 listopada 1999 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarga została poprzedzona ponagleniem. Skarżący wskazał, że pomimo bardzo odległej daty złożenia wniosku, sprawa nie została załatwiona.
W odpowiedzi na tę skargę organ wyjaśnił, że pismem z 10 czerwca 2013 r. skarżącemu udzielono odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. Wyrokiem z 18 lutego 2014 r. sygn. akt III SAB/Kr 72/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na bezczynność organu, zwracając uwagę, że organ nie posiadał w aktach dokumentu, którego wydania domagał się skarżący i nie można skutecznie postawić organowi zarzutu bezczynności. W dalszej kolejności organ zwrócił uwagę, że akta mieszkaniowe wraz z przedmiotowymi decyzjami zostały zwrócone organowi w dniu 29 kwietnia 2014 r., a w dniu 27 sierpnia 2014 r. skarżący odebrał osobiście w siedzibie organu kserokopie materiałów, kwitując ich odbiór własnoręcznym podpisem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, ponieważ sprawa z wniosku skarżącego została załatwiona przed wniesieniem skargi.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19). W uchwale tej przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jakkolwiek odnośna uchwała traktuje bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć należy, że zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".
Poparciem tego stanowiska jest również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. (sygn. akt II OPS 1/21), w której NSA wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, za pismem z 17 kwietnia 2014 r. Komenda Wojewódzka Policji zwróciła organowi całość akt mieszkaniowych skarżącego, w tym oryginały decyzji nr [...] i decyzji nr [...] (k. 9 akt administracyjnych). Następnie na wniosek skarżącego z 9 sierpnia 2014 r. o udostępnienie rzeczonych akt, organ poinformował pismem z 20 sierpnia 2014 r. o możliwości zapoznania się z dokumentacją. W dniu 27 sierpnia 2014 r. skarżący zapoznał się z tymi dokumentami, i jak wynika z protokołu, wykonano i przekazano mu wtedy kserokopie kompletnych akt (k. 11 akt administracyjnych). Wniosek skarżącego z 31 maja 2013 r. został zatem skonsumowany przez załatwienie wniosku o udostępnienie akt w sposób zgodny z pierwotnym żądaniem skarżącego – poprzez wydanie skarżącemu przez organ m.in. odpisów decyzji nr [...] i decyzji nr [...] w dniu 27 sierpnia 2014 r. Wydanie ich w formie uwierzytelnionej nie jest natomiast kwestionowane przez skarżącego. Skarga na bezczynność w niniejszej sprawie została wniesiona 15 sierpnia 2022 r., zatem prawie 8 lat po zakończeniu przedmiotowego postępowania poprzez załatwienie wniosku skarżącego. Rodziło to konieczność odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r. sygn. akt I OZ 879/20 oraz postanowienie NSA z 24 lutego 2021 r. sygn. akt III OZ 94/21).
Z tych względów, Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.