III SAB/Kr 56/12

III SAB/Kr 56/12 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2012-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
Art. 3 par. 2 i art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
Art. 76
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Starosty w przedmiocie wypłaty stypendium przyznanego decyzją Starosty z dnia 19 maja 2010 r. znak: [...] postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
W piśmie opatrzonym datą 7 sierpnia 2012r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty. Zdaniem skarżącego bezczynność ta polegała na niewypłaceniu skarżącemu stypendium przyznanego mu decyzją Starosty z dnia 19 maja 2010r. znak: [...]. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 2 lipca 2012r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie Starosta nie odpowiedział. Skarżący domaga się "wydania orzeczenia zobowiązującego Starostę do wypłaty należnego stypendium".
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że żądania skarżącego to wydanie wyroku zasądzającego od organu określonej kwoty pieniężnej, zaś tego typu sprawy nie należą do właściwości sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 - dalej w skrócie "ppsa"), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z przytoczonego przepisu wynika, że nie w każdej sytuacji, w której jednostka jest niezadowolona z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 ppsa, sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę.
Odnosząc powyższe rozważania do skargi wniesionej przez J. M., stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego skarga ta nie dotyczy bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Nie każda bowiem czynność podejmowana przez organ administracji publicznej może być zakwalifikowana jako czynność materialno – techniczna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a tym samym nie każda czynność organów administracji publicznej jest zaskarżalna do sądu administracyjnego.
Wyjaśnić trzeba, że wypłata przyznanego osobie bezrobotnej stypendium, czyli wypłata środków pieniężnych, ma charakter czynności faktycznej, zaś czynność ta ma charakter nie administracyjnoprawny, lecz cywilnoprawny. Potwierdzają to przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Art. 76 tej ustawy przewiduje przedawnienie roszczeń z tytułu wypłaconych osobom bezrobotnym świadczeń pieniężnych, a ust. 5 art. 76 wyraźnie dopuszcza odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego do kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia.
Zatem osoba bezrobotna, która uważa, że organ bezzasadnie nie wypłaca przyznanego decyzją administracyjną stypendium, może dochodzić swoich praw na drodze właściwej do egzekwowania roszczeń majątkowych. Natomiast sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w przedmiocie czynności polegającej na wypłacie przyznanego stypendium.
Dlatego skarga wniesiona w niniejszej sprawie na bezczynność Starosty, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.