III SAB/Kr 23/12

III SAB/Kr 23/12 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2012-06-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2012-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 3102/12 - Postanowienie NSA z 2013-04-04
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
POSTANOWIEŃ l E Dnia 29 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : po rozpoznaniu w dniu na sprawy ze skargi na bezczynność w przedmiocie Sędzia WSA Barbara Pasternak 29 czerwca 2012 r. posiedzeniu niejawnym K. J. Komendanta Powiatowego Policji rozpatrzenia wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. o wypłatę dopłaty do wypoczynku postanawia skargę odrzucić
Uzasadnienie
K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. Bezczynności tej skarżący upatruje w nie rozpoznaniu w ustawowym terminie wniosku o dofinansowanie wypoczynku funkcjonariusza Policji za rok 2005. Skarżący podał w skardze, że Komendant Powiatowy Policji powinien dokonać czynności materialno-technicznej do której powinny mieć w chwili obecnej zastosowanie przepisy o egzekucji administracyjnej należności przysługujących z mocy prawa, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W piśmie precyzującym skargę skarżący podał, że chodzi o bezczynność Komendanta w załatwieniu jego wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. Zdaniem skarżącego skarżony organ nie wydając decyzji w przedmiocie wypłacenia mu dofinansowania naruszył normy prawa, co zamyka skarżącemu drogę do dochodzenia należności finansowych w stosownym postępowaniu odwoławczym i przed właściwym sądem administracyjnym. Na uzasadnienie swojego stanowiska skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 74/11, którym sąd uznał zasadność skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku policjanta o wypłatę dopłaty do wypoczynku, wyrok NSA l OSK 433/10, oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego. Do skargi skarżący załączył kopie pism : z dnia 12. 06. 2011 r. do Komendanta Głównego Policji, oraz z dnia 28. 07. 2011 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji Wydział Kontroli. Zawierające żądania ponownego rozpatrzenia sprawy wypłaty dopłaty do wypoczynku za 2005 rok.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie swojego stanowiska, powołując się na przepisy art. 82 Ustawy o Policji, oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz.U. z 2002 r. Nr. 23, poz. 236) podał, że skarżącemu w 2005 roku został wypłacony ekwiwalent za niewykorzystany urlop, w wymiarze 30 dni., w związku z czym nie mógł się on już ubiegać o przyznanie i naliczenie dopłaty do wypoczynku. Organ wskazał nadto, że dopłata do wypoczynku jest formą świadczenia socjalnego, a w/w rozporządzenie nie przewiduje rozstrzygania w tym zakresie w formie decyzji administracyjnej. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010r. sygn. akt III SAB/Kr 5/10 odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie dotyczącej tego samego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Prawomocnym Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010r. sygn. akt III SAB 5/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. Przedmiotem tej skargi była - bezczynność tego organu w załatwieniu sprawy wniosku K. J. z dnia 17 listopada 2009 r. o przyznanie dopłaty do wypoczynku za 2005 r. Zgodnie z obowiązującym poglądem doktryny, oraz orzecznictwem sądów administracyjnych rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi ponownie (Postanowienie NSA z 12 kwietnia 2011 r. II GSK 208/11, Postanowienie NSA z 16 lipca 2009 r. II OZ 589/09). Skarga nie podlega więc odrzuceniu z powodu, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt. 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), alej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje (m.in.) orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4a. Przyjęcie przez sąd dopuszczalności skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie nie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 17 listopada 2009 r. przyznanie dopłaty do wypoczynku oznaczałoby, że rozpatrzenie tego wniosku powinno się zakończyć w sposób przewidziany przepisem art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a. Kwestię uprawnienia do dopłaty do wypoczynku przysługującej policjantom regulują przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom i członkom ich rodzin (Dz.U. z 2002 r. nr 23, poz,. 236 ze zm.). Zgodnie z przepisem § 1 tego rozporządzenia policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". § 2 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wypłata dopłaty do wypoczynku dla policjanta oraz uprawnionych członków jego rodziny następuje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez policjanta pisemnego wniosku przyznanie dopłaty do wypoczynku. Zgodnie z ust. 2, dopłatę do wypoczynku wypłaca komórka finansowa jednostki organizacyjnej Policji, właściwa dla miejsca pełnienia służby policjanta. Z treści przepisów powołanego rozporządzenia wynika, że nie przewiduje ono żadnej szczególnej formy rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania i wypłaty dopłaty do wypoczynku, a realizacja tego uprawnienia następuje poprzez działanie jednostki, o której mowa w § 2 ust. 2, tj. poprzez wypłatę dopłaty. W szczególności przepisy rozporządzenie nie przewidują wydania w tym przedmiocie decyzji ani postanowienia. Sama wypłata dopłaty nie stanowi także czynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. Wskazać również należy, że obowiązujące przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ) nie przewidują załatwiania spraw z zakresu świadczeń socjalnych i bytowych, o których mowa w w/w rozporządzeniu, w formie decyzji lub postanowienia, chociaż szereg przepisów Ustawy o Policji taką formę (tj. decyzji) formę taką przewiduje. Dotyczy to spraw związanych z mianowaniem, zawieszeniem, zwolnieniem policjanta ze służby, przyznaniem równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, przyznaniem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, przydziału i opróżnienia lokalu mieszkalnego (art. 32, 39, 41, 42, 45, 91,92,94,95,96). Zatem kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach ze stosunków służbowych wynikają wyraźnie z przepisów prawa. Zdaniem sądu działanie organu w formie decyzji administracyjnej może nastąpić tylko wówczas, gdy przepis prawa taką formę przewiduje, czyli musi posiadać wyraźną podstawę prawną i nie może wynikać z domniemania. Podkreślić także w tym miejscu należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 1995 r. , W 14/94 uznał, że administracyjnoprawny charakter stosunków służbowych funkcjonariuszy (m.in.) Policji nie oznacza jednak całkowitej odrębności od zasad ogólnych, a jedynie odstępstwo od tych zasad i to w takim zakresie, w jakim ustawodawca uznał to za konieczne ze względu na szczególne potrzeby stosunku służbowego. Zdaniem Trybunału stosunki te "zawierają szereg elementów specyficznych dla stosunków służbowych funkcjonariuszy policji, ale także szereg elementów typowych dla stosunku pracowniczego. Szczególny charakter zatrudnienia w drodze nominacji odnosi się przede wszystkim do szczególnych warunków tego zatrudnienia, jego czasu pracy, szczególnej podległości i dyspozycyjności. W takim zakresie jednak, w jakim pragmatyki te nie zawierają szczególnej regulacji, mają zastosowanie powszechnie obowiązujące przepisy". Zdaniem sądu uprawnienie policjanta do dopłaty do wypoczynku jest uprawnieniem typowo pracowniczym i jego konkretyzacja nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Także dochodzenie zaległych odsetek od przysługującej dopłaty nie należy do drogi postępowania administracyjnego. Nie może być również mowy - jak chce tego skarżący - o stosowaniu w tym przypadku przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ze względu na zakres zastosowania ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Wskazania nadto wymaga w związku z argumentami podnoszonymi przez skarżącego, że sąd administracyjny zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu w sprawie przez ten sąd, a zgodnie z art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Skoro więc sprawa, której dotyczy skarga nie jest objęta kognicja sądu administracyjnego, to na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.