III SAB/KR 129/24

III SAB/Kr 129/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch
Janusz Kasprzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Zawadzka
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 35, art. 12
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 149  par. 1  pkt 1 -3, par. 2 i art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Jakub Makuch WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M., D. M., D. M., Z. M. na bezczynność Burmistrza Miasta Starego Sącza w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Starego Sącza do wydania aktu administracyjnego w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta Starego Sącza dopuścił się bezczynności w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, III. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta Starego Sącza nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza na rzecz skarżących od Burmistrza Miasta Starego Sącza 100 (słownie: sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z dnia 24 kwietnia 2024 r., znak: SKO-GN-4160-31/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta Starego Sącza z dnia 29 grudnia 2023 r., znak: GPP.6830.1.2022, i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Kolegium wskazało, że D. i T. M. oraz D. i Z. M. wnieśli o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie działki nr [...] i działki nr [...], położonych w S. P. [...]A od działki [...] położonej w S. P. [...]C. Pomimo jasno sformułowanego wniosku organ pierwszej instancji nie wszczął postępowania mającego na celu ustalenie przebiegu granicy działek stanowiących własność wnioskodawców od wskazanych działek sąsiednich, lecz wszczął postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości stanowiącej działkę ewid. [...] (własność K. i W. M.) od dz. ew. [...] i [...] (własność wnioskodawców) oraz działki ew. nr [...] (własność P. K. w punkcie trójmiedzy i nr [...] (własność A. i A. G. w punkcie trójmiedzy.). Również wydana następnie decyzja dotyczyła postępowania rozgraniczeniowego.
Kolegium podniosło, że wniosek stron wyznacza przedmiot postępowania i organ nie może samodzielnie zmieniać jego treści. Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji winien więc ustalić przedmiot postępowania w oparciu o wniosek stron i pod tym kątem rozstrzygnąć sprawę. Organ powinien przy tym ustosunkować się do wszystkich zarzutów wnoszonych przez strony postepowania.
Pismem z dnia 12 lipca 2024 r., znak: GPP.6830.1.2022, Burmistrz Miasta Starego Sącza zwrócił się do uprawnionego geodety o wyjaśnienie, czy zmiana postanowienia Burmistrza Miasta Starego Sącza z dnia 1 lipca 2022 r. rozgraniczającego działkę nr [...] od działek [...], [...] wraz z pkt wspólnymi działek [...] i [...] w S. będzie mieć wpływ na opracowaną dokumentację rozgraniczeniową w dniu 30 maja 2023 r. oraz czy zmiana postanowienia wiąże się z wykonaniem ponownych czynności ustalenia granic.
W piśmie z dnia 9 sierpnia 2024 r. (data wpływu do organu 12 sierpnia 2024r.) uprawniony geodeta wyjaśnił, że zmiana postanowienia z dnia 1 lipca 2022 r. w jego ocenie nie wiąże się z wykonaniem ponownych czynności ustalenia przebiegu granic.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r., znak: [...], Burmistrz Miasta Starego Sącza zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wszczętej postanowieniem Burmistrza Miasta Starego Sącza o rozgraniczenie nieruchomości położonych w obrębie S., obejmującego dziali ewid. nr [...], [...], [...], [...] (w punkcie wspólnych działek [...], [...], [...], [...] (w punkcie wspólnym działek: [...], [...], [...]). Jednocześnie wyznaczył stronom 7 dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy.
Pismem z dnia 22 sierpnia 2024 r. T. M., działający w imieniu własnym oraz D. M. oraz D. M. i Z. M., złożył ponaglenie na bezczynność Burmistrza Miasta Starego Sącza w sprawie dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości.
Przy piśmie z dnia 12 września 2024 r., w zw. ze złożonym ponagleniem Burmistrz Miasta Starego Sącza przekazał akta sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Starym Sączu.
Postanowieniem z dnia 17 września 2024 r., znak: SKO-GN-4160-109/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, po rozpatrzeniu ponaglenia stwierdziło, że Burmistrz Miasta Starego Sącza nie dopuścił się bezczynności w sprawie objętej ponagleniem.
Pismem z dnia 9 października 2024 r. T. M., D. M., D. M. i Z. M. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Starego Sącza w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, wnosząc o:
- zobowiązanie Burmistrza Miasta Starego Sącza w terminie 30 dni do wykonania
decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 24 kwietnia 2024 r.
- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2024 r., poz. 572) organ ma obowiązek załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, a sprawę wymagającą postępowania wyjaśniającego w terminie nie dłuższym niż miesiąc, natomiast w sprawach szczególnie skomplikowanych - w terminie dwóch miesięcy. Pomimo tego do dnia doręczenia uczestnikom do wiadomości pisma z Urzędu Miejskiego w Starym Sączu w dniu 3 października 2024 r., (data doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 17 września 2024 r,), organ pozostawał bezczynny.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Starego Sącza wniósł o jej oddalenie.
Organ podał, ze w dniu 30 października 2024 r. wydał decyzje w sprawie objętej skargą i tym samym w sprawie nie ma miejsca bezczynność. Natomiast odnośnie przewlekłości organ podniósł, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przewlekłość postępowania ma miejsce, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Nie każde przekroczenie przez organ terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron.
Zdaniem organu, w niniejszej sprawie doszło jedynie do nieznacznego przekroczenia terminu załatwienia sprawy, ale nie miało ono znamion przewlekłości. Po wydaniu pierwszej decyzji akta zostały bowiem przesłane do sądu powszechnego i zwrócone w dniu 19 lipca 2024 r. Do tego czasu organ miał ograniczone możliwości podejmowania czynności w sprawie. Mimo tego w dniu 12 lipca 2024 r organ zwrócił się do biegłego o opinię co do ewentualnych dalszych czynności dowodowych. Odpowiedź w sprawie wpłynęła 9 sierpnia 2024 r. Z uwagi na skomplikowany charakter sprawy i konieczność powtórnej analizy całego materiału dowodowego organ nie zdążył wydać decyzji bezpośrednio po upływie terminu wskazanym w piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. Nie oznacza to jednak, że sprawa prowadzona była przewlekle. Postępowania rozgraniczeniowe cechuje wielość stron o sprzecznych interesach. Organ ma przy tym obowiązek korzystania z opinii biegłego geodety, co również wpływa na czas trwania postępowania. Nie można również pomijać, że z treści skargi wynika, że skarżący w większym stopniu skupiony jest na kwestionowaniu trafności rozstrzygnięcia w sprawie, niż na zarzutach związanych z naruszeniem terminów załatwienia sprawy.
Decyzją z dnia 30 października 2024 r., znak: GPP.6830.1.2022, Burmistrz Miasta Starego Sącza:
I umorzył postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości, pomiędzy nieruchomościami położonymi w Starym Sączu oznaczonymi w ewidencji gruntów jako:
- działka ewidencyjna nr 3400, dla której w Sądzie Rejonowym w Nowym Sączu prowadzona jest księga wieczysta nr [...], będąca własnością K. M. i W. M. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej;
- działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Nowym Sączu prowadzona jest księga wieczysta nr [...], będąca współwłasnością T. i D. M. oraz Z. i D. M.;
- działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Nowym Sączu prowadzona jest księga wieczysta nr [...], będąca współwłasnością T. i D. M. oraz Z. i D. M.;
- działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Nowym Sączu prowadzona jest księga wieczysta nr [...], będąca współwłasnością P. K. w punkcie wspólnym działek [...], [...], [...];
- działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Nowym Sączu prowadzona jest księga wieczysta nr [...], będąca własnością T. G. i A. G. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w punkcie wspólnym działek [...], [...], [...];
dotyczące spornego odcinka wyznaczonego punktami granicznymi od nr 15=u341 - 9=8 - 35=u342, u341-8-u342, u341-u50-u342.
I Przekazał z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Nowym Sączu sporną sprawę graniczną dotyczącą ustalenia przebiegu granic na wymienionym odcinku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na, między innymi, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd, uwzględniając taką skargę:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.).
Jednocześnie sąd stwierdza – co wynika z art. 149 § 1a, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełnili wymóg poprzedzenia skargi z dnia 17 kwietnia 2024 r. (data wpływu do organu 25 kwietnia 2024 r.) na bezczynność Burmistrza Miasta Starego Sącza w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości wniesieniem pisma z dnia 22 sierpnia 2024 r. ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, który postanowieniem z dnia 17 września 2024 r., znak: SKO-GN-4160-109/24, je rozpatrzył i stwierdził, że Burmistrz Miasta Starego Sącza nie dopuścił się bezczynności w sprawie objętej niniejszym ponagleniem.
Skarga na bezczynność organu była więc z uwago na powyższy aspekt dopuszczalna.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12) wskazano, że nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności" przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie, co potwierdza analiza akta administracyjnych jakim dysponował Sąd, Burmistrz Miasta Starego Sącza, zdaniem Sądu, dopuścił się jednak bezczynności w postępowaniu w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.
Z akt administracyjnych sprawy, przekazanych Sądowi wraz ze skargą na bezczynność, wynika, bowiem że po wydaniu przez Kolegium decyzji kasacyjnej z dnia 24 kwietnia 2024 r., znak: SKO-GN-4160-31/24, Burmistrz Miasta Starego Sącza od dnia 25 kwietnia 2024 r., a więc od daty przekazania mu akt administracyjnych, do dnia 30 października 2024 r. pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżących o rozgraniczenie nieruchomości.
Sam organ przyznaje (w odpowiedzi na skargę), że w jego ocenie, doszło "...jedynie do nieznacznego przekroczenia terminu załatwienia sprawy....".. Fakt przesłania akt sprawy po wydaniu pierwszej decyzji do sądu powszechnego i ich zwrot w dniu 19 lipca 2024 r., nie mógł być uznany za przeszkodę w podejmowaniu działań w sprawie, tym bardziej, że to organ administracji zobowiązany był do jej merytorycznego załatwienia lub załatwienia jej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w tzw. inny sposób, jeżeli istniały ku temu przesłanki. Nic nie stało na przeszkodzie choćby w wypożyczeniu akt, lub zwróceniu się do sądu powszechnego o ich zwrot. Stagnacja działań Burmistrza w tym okresie wynikała więc, zdaniem Sądu, z braku właściwej organizacji działań zmierzających do sprawnego załatwienia wniosku skarżących, zwłaszcza, że pomimo zwrotu akt do organu z sądu powszechnego w dniu 19 lipca 2024 r., organ zwrócił się jednak w dniu 12 lipca 2024 r., a więc jeszcze przed ich ponownym wpływem do organu, do biegłego o opinię co do ewentualnych dalszych czynności dowodowych. Wówczas nie miał więc przeszkód w podejmowaniu działań. Odpowiedź w sprawie wpłynęła 9 sierpnia 2024 r. Sąd zdaje sobie sprawę i ze skomplikowanego charakteru sprawy i konieczności powtórnej analizy całego materiału dowodowego, na które to okoliczności powołuje się organ, a także i dużej ilości prowadzonych spraw, niemniej jednak wymagało to zdecydowanego skoordynowania działań w sprawie, i co najważniejsze, informowania stosowymi zawiadomieniami skarżących o niemożności załatwienia sprawy w terminie i przyczynach tej niemożności załatwienia sprawy w terminie. Organ pomimo wniesionego ponaglenia pismem z dnia 22 sierpnia 2024 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, (rozpatrzonego postanowieniem z dnia 17 września 2024 r., znak: SKO-GN-4160-109/24) nie wydał decyzji po upływie terminu wskazanym w piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. – zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego z pouczeniem o możliwości wypowiadania się co do zebranych dowodów w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Licząc więc siedmiodniowy termin od najpóźniejszej daty doręczenia wskazanego zawiadomienia (od dnia 19 września 2024 r.) termin na wydanie decyzji upływał organowi z dniem 26 września 2024 r. (we czwartek). Tymczasem organ uczynił to dopiero w dniu 30 października 2024 r., a więc w momencie wpływu skargi (za pismem z dnia 9 października 2024 r.) nie wydał jeszcze decyzji. Pozostawał więc w bezczynności do momentu jej wydania– tj. do wskazanego co dopiero dnia 30 października 2024 r.
Podnieść należy, że strona ma bowiem prawo do załatwienia jej sprawy właśnie rozsądnym terminie.
Zgodnie z art. 12 k.p.a., wyrażającym zasadę szybkości postępowania, organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. W myśl art. 35 § 1-3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.
W ocenie Sądu oceniając wyżej wskazane działania Prezydenta nie można było inaczej stwierdzić, że nie wskazują one jednak na skoncentrowanie procesowych czynności zmierzających do uzupełnienia dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do wydania decyzji w ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Mając to na uwadze Sąd stwierdził zatem, że Burmistrz Miasta Starego Sącza dopuścił się bezczynności w postepowaniu administracyjnym w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, które nie miało jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi mianowicie posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy - w przypadku bezczynności, ani samo podejmowanie działań w dużych odstępach czasu - w przypadku przewlekłości. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi m.in. w razie jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. W orzecznictwie wskazuje się również, że z reguły dopiero sytuacja, gdy długość postępowania stanowi wielokrotność (kilkunastokrotność) miary czasu wyznaczonego przez prawodawcę jako maksymalny termin załatwienia sprawy, pozwala mówić o przekroczeniu na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, iż nie budzi wątpliwości ocena uznająca go za przekroczenie kwalifikowane (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 2460/24; LEX nr 3827770).
Sąd nie stwierdził, aby taki stan rzeczy zaistniał w niniejszej sprawie. Podejmowanie nieefektywnych czynności samo przez się nie daje już podstawy do stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.
Z uwagi na to, że co prawda w chwili wniesienia skargi, organ nie wydał jeszcze rozstrzygnięcia (decyzji), lecz zrobił to dopiero po jej wniesieniu, lecz przed wyrokowaniem, to postanowienia art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obligowały Sąd do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Starego Sącza do wydania aktu administracyjnego, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku Wydanie przez organ decyzji po wpłynięciu skargi, ale jeszcze przed wyrokowaniem niweczy możliwość zobowiązania organu przez Sąd do wydania stosownego aktu z uwagi na zaistniałą bezprzedmiotowość w tym zakresie.
Ponadto, Sąd zaznacza, że mógł orzekać o stwierdzeniu bezczynności, gdyż jedynie "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19). W miarodajnej zatem chwili – co powtórnie podnieść należy, a co ma istotne znaczenie z perspektywy postanowień art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Burmistrz Miasta Starego Sącza nie wydał decyzji, gdyż uczynił to dopiero w dniu 30 października 2024 r. W związku z powyższym stwierdzając, że Burmistrz Miasta Starego Sącza dopuścił bezczynności w postępowaniu administracyjnym, Sąd orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku, która nie miała jednak cech rażącego naruszenia prawa, czemu Sąd dał wyraz w punkcie III sentencji wyroku.
O kosztach natomiast Sąd orzekł, jak w punkcie IV sentencji wyroku.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 do 3 oraz § 2 a także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w punktach I, II, III i IV sentencji wyroku.
Na koszty składały się: jedynie wpis od skargi w wysokości 100 zł.