III SAB/Gl 848/24

III SAB/Gl 848/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Marzanna Sałuda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 64  par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Katowicach w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oddala skargę.
Uzasadnienie
W datowanym na 11 listopada 2024 r. piśmie P. G. (dalej określany jako; strona, skarżący) wspólnie z A. S. zaskarżył bezczynność Miejskiego Zespołu Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w K. (dalej określanego jako organ administracji publicznej). Skarga została rozdzielona, sprawa dotycząca A. S. została zarejestrowana pod odrębną sygnaturą III SA/Gl 853/24. Skargę wniesiono w następującym stanie sprawy.
Skarżący złożył datowany na 18 września 2024 r. do Miejskiego Zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w K. wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Powołał się na chorobę onkologiczną i konieczność otrzymania zasiłków. Do wniosku skarżący nie dołączył zaświadczenia lekarskiego. Wskazał, że ma powtarzające się bóle brzucha co może wskazywać na prawdopodobieństwo choroby onkologicznej. Natomiast do wniosku załączył dokumentację medyczną, poprzednie orzeczenie organu o zaliczeniu go do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres od 31.08.2017 r. do 31.10 2020 r.) .
Wniosek skarżącego z 18 września 2024 r. wpłynął do organu administracji publicznej 26 września 2024 r. W dniu 27 września 2024 r. organ administracji publicznej dokonał analizy prawnej wniosku i wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych poprzez przedłożenie zaświadczenia lekarskiego załączając stosowny druk. Wyznaczono termin 7 dni od daty otrzymania wezwania.
Skarżąca odebrał stosowne wezwanie 16 października 2024 r. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał wezwania. Zawiadomieniem z dnia 25 października 2024r. na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności Miejski Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. pozostawił wniosek strony bez rozpoznania.
Natomiast pismem z 18 października 2024 r. skarżący złożył do organu wyższego stopnia – Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Katowicach ponaglenie. Organ pismem z 18 listopada 2024 r. uznał ponaglenie za bezzasadne.
Równolegle została złożona skarga z 14 listopada 2024 r. podpisana własnoręcznie przez skarżącego. W treści skargi ponownie został opisany stan zdrowia skarżącego oraz wskazane powody, dla których nie otrzymuje pomocy medycznej.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej ponownie przypomniał argumentację przemawiającą za pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Rozpoznawanie skarg na bezczynność dotyczy spraw, które mogą się skończyć wydaniem decyzji administracyjnej, tj. spraw objętych regulacją ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.). Postępowanie w sprawie było prowadzone na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 913 dalej: ustawa o rehabilitacji). Zgodnie z art. 66 ust.1 tej ustawy w sprawach nieunormowanych jej przepisami stosuje się przepisy k.p.a Należy zwrócić uwagę, że wprawdzie zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji od orzeczenia w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, co wyklucza kontrolę sądu administracyjnego w tym zakresie. Jednakże nie wyklucza to kontroli bezczynności organu, gdyż do postępowania w tym zakresie w całości stosują się przepisy art. 35-38 k.p.a. dotyczące terminu załatwienia sprawy. Powyższa kwestia znalazła potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 120/19, LEX nr 277501).
Taka sytuacja występuje również wówczas, gdy organ – jak w niniejszej sprawie - zastosował art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. pozostawiając podanie bez rozpoznania pismem. Należy tu się odwołać do powszechnie przyjętego i aprobowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym nieuzasadnione pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego nią podania (żądania), przysługuje na zasadach ogólnych skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu po uprzednim wniesieniu ponaglenia. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/PO 209/24, LEX nr 3840751)
Zatem w sprawie zachodzą przesłanki do merytorycznego rozpoznania skargi, gdyż organ pozostawił podanie bez rozpoznania, a skarżąca skorzystała z możliwości złożenia ponaglenia.
Podnieść przyjdzie, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych (niż podanie przez wnoszącego podanie swojego adresu) wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
W sprawie został złożony wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Warunki formalne złożenia takiego wniosku reguluje wydane na podstawie art. 6c ust. 9 ustawy o rehabilitacji rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 857 ze zm., dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności osoby, która ukończyła 16 rok życia bierze się pod uwagę zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się osoba zainteresowana, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności. W myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia wnioskodawca ma obowiązek dołączyć do wniosku dokumentację medyczną, w tym wspomniane wyżej zaświadczenie. Z kolei § 6 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że jeżeli przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja, o której mowa w ust. 2 i 3, jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień, przewodniczący powiatowego zespołu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną lub przedstawiciela ustawowego dziecka o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza termin złożenia brakującej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym, terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Skarżący nie przedłożył aktualnego zaświadczenia lekarskiego będącego obligatoryjnym załącznikiem do wniosku pomimo stosownego wezwania. Zarazem nie złożył wniosku o przedłużenie tego terminu.
Należy podkreślić, że rozporządzenie nie zwalnia wnioskodawcy z obowiązku przedłożenia zaświadczenia niezależnie od innych wymaganych dokumentów. Zatem nie można mówić by organ mógł przeprowadzić postępowanie pomimo braku zaświadczenia, a tym samym wnioskowi nie można nadać było biegu. Jest to tym bardziej zasadne, że poprzednie orzeczenia o stwierdzeniu niepełnosprawności skarżącej wprawdzie wskazywały na znaczny stopień niepełnosprawności, ale zarazem dotychczas organ administracji publicznej stwierdzał wyłącznie okresowe naruszenie sprawności organizmu, tj. uznał tym samym, że według wiedzy medycznej może nastąpić poprawa stanu zdrowia; skarżący nie kwestionował tego faktu. Nie sposób przyjąć zmiany charakteru niepełnosprawności skarżącego z uwagi na rozpoznanie choroby nowotworowej. Skarżący wskazuje na swój bardzo zły zdrowia, ale nie wynika to z dokumentacji medycznej przedłożonej przez niego, nie zostało również stwierdzone przez lekarza prowadzącego; sam skarżący przyznał, że nie pozostaje aktualnie pod opieką lekarza. Sąd nie lekceważy ani też nie podważa licznych problemów zdrowotnych zasygnalizowanych przez skarżącego, ale zwraca uwagę, że tylko lekarz na podstawie przeprowadzonych badań może w sposób wiążący i pewny określić stan zdrowia pacjenta. Skoro zatem aktualne zaświadczenie wystawione przez lekarza nie zostało przedłożone organ administracji publicznej nie był w stanie merytorycznie rozpoznać wniosku skarżącego. Powyższe przeczy zatem stanowi bezczynności w niniejszej sprawie.
W końcowej części podnieść przyjdzie, że organ nie pozostawał w zwłoce, wezwanie skierowane zostało do skarżącej 27 września 2024 r, tj. dzień po wpływie pisma. Tym samym nie można mu zarzucić by działał w sposób uniemożliwiający rozpoznanie sprawy w terminie.
Kierując się powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.