III SAB/GL 811/24

III SAB/Gl 811/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska
Małgorzata Herman /przewodniczący sprawozdawca/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 1-3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust.1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego Katowice-Północ w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 października 2024 r. A.G. (dalej również jako: "strona" lub "skarżący") za pośrednictwem platformy ePUAP zwrócił się do Prokuratury Rejonowej Katowice-Północ w Katowicach (dalej: organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.p.) poprzez wskazanie:
1. dlaczego prok. J.S. osobiście przydziela zdecydowaną większość spraw z zawiadomień postawionego niewinnie w stan podejrzanego A.G. bezpośrednio J.J., który nie tylko był sprawcą niesłusznego uznania ww za podejrzanego, ale o zgrozo - sprawy z zawiadomień A. G. dotyczą świadków J. J. ?!,
2. dlaczego powyższy stan faktyczny oraz składanie licznych skarg, zawiadomień i pozwu przez A. G. przeciwko J.J. jest tolerowany przez J. S., która przydziela sprawy osobie bezpośrednio zainteresowanej jej wynikiem ?,
3. dlaczego J.S. ukrywa się przed obywatelami, w tym. np. A.G., pomimo ciążących na niej obowiązków służbowych, w tym udzielania stronom informacji czy przyjmowania skarg na swojego zastępcę ?
4. dlaczego J. S. ignoruje przestępstwa popełniane przez podległych jej prokuratorów, w tym tuszowanie przestępstw i przewinień dyscyplinarnych w wyjątkowo zuchwały sposób, a to usunięcie oryginałów dowodów i zastąpienie ich czystymi kartkami papieru, czy ujawnienie danych osobowych świadków, którym grozi niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia,
5. dlaczego J.S. ignoruje przestępstwa popełniane przez ochranianą rodzinę Procków, a wszelkie nowo ujawnione okoliczności i materialne dowody pozostają bez jej należytej reakcji?
6. dlaczego J.S. nie zapewnia pracownika, który przyjmowałby do protokołu skargi lub zawiadomienia od obywateli,
7. dlaczego J.S. kpi z decyzji przełożonych i prawa, w tym Konstytucji oraz nie respektuje zaufanych podpisów elektronicznych obywateli, wnoszących pisma przez ePUAP, a sama wysyła obywatelom pisma pocztą bez jakiegokolwiek podpisu ?,
8. dlaczego J.S. naraża Skarb Państwa na straty z tytułu odszkodowań i zadośćuczynień ?
Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia.
Pismem z dnia 28 października 2024 roku, Prokurator Rejonowy w odpowiedzi na ww. wniosek poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.
Pismem z dnia 30 października 2024 r. skarżący, niezadowolony z udzielonej odpowiedzi wniósł skargę na bezczynność Prokuratora, która w jego ocenie miała charakter rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że dane żądane we wniosku z dnia 21 października.2024 r. o dostęp do informacji publicznej nie odpowiadają definicji informacji publicznej. Wynikające z treści wniosku działanie skarżącego określane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych jako "nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej". Świadczy o tym żądanie udzielenia informacji zawarte w ośmiu punktach dotyczących wielu, niepowiązanych ze sobą aspektów działania Prokuratury (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20.03.2019 r., sygn. II SAB/Ke 6/19) oraz żądanie informacji dotyczących konkretnych prokuratorów wskazanych z imienia i nazwiska (por. wyrok NSA z dnia 23.11.20I6 r., sygn. I OSK I60I/I5). Wnioskowane informacje muszą posiadać status informacji publicznej, ale ich żądanie musi być podyktowane interesem publicznym. Tymczasem żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 21 października 2024 r. informacje wskazują o potrzebie zaspokojenia własnych potrzeb i interesu prywatnego, a nie abstrakcyjnego dobra ogółu, a zatem stanowią "nadużywanie prawa dostępu do informacji publicznej". Wynikająca z treści zapytania motywacja wnioskodawcy jednoznacznie wskazuje na konflikt z organem, retorsję i działanie wnioskodawcy w celu destabilizacji pracy jednostki. Dalej organ wskazał, że skarżący jest stroną wielu postępowań prowadzonych w tut. Prokuraturze i jest autorem licznych skarg na prokuratorów.
Ponadto, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, organ zauważył, że obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział wówczas, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj., gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W zasadzie więc odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, a nie zwykłym pismem, jak w niniejszej sprawie, chyba że z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej, odmowy jej udzielenia w takiej formie nie można zakwalifikować jako bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.psa.
Podsumowując stwierdził, że wniosek skarżącego nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej dlatego odpowiedzi udzielono zwykłym pismem.
Z powyższych względów wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów i przewlekłe prowadzenie postępowania.
W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W tym miejscu wskazać należy, że o ile do spraw związanych z bezczynnością w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., to zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności takiej skargi nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (ponaglenie), a skargę taką można wnieść w każdym czasie (art. 53 § 2b P.p.s.a.).
W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p."), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jak wynika przy tym z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższych przepisów skarżący był podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Z kolei, Prokurator Rejonowy jako organ władzy publicznej, był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia, czy wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.
Dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Sąd w składzie orzekającym biorąc pod uwagę treść oraz zakres pytań zawierających z góry postawione przez skarżącego tezy stwierdził, że nie mogą one być uznane za dotyczące informacji publicznej. U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyrok NSA z 20 września 2018r. sygn. akt I OSK 1359/18). Za żądanie udostępnienia informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. nie może zostać uznane żądanie realizacji określonych wniosków we własnych interesach. Przyjmuje się, że konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, nie są sprawami publicznymi, albowiem pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla ogółu, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 30 października 2012r. sygn. akt I OSK 1696/12 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 27 stycznia 2016r. sygn. akt IV SAB/Wr 318/15 dostępne na www.nsa.gov.pl).
Sprawami publicznymi nie są bowiem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu – w tym wypadku skarżącego. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem pisma (wniosku) skarżącego z 21 października 2024 r. jest realizacja jego własnych indywidualnych interesów. W konsekwencji należy stwierdzić należy, że pismo z pytaniami sformułowanymi przez skarżącego nie dotyczy sprawy publicznej a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18, z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12, z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 173/09, z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11, z 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12, z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11). W konsekwencji organ nie był zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na tak sformułowane w powyższym zakresie pytania, w dużej mierze dotyczące krytycznej oceny pracy organu w jego własnej sprawie.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie ten termin został zachowany. Organ niezwłocznie i prawidłowo stwierdził, że pytania objęte wnioskiem nie są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p.
Wobec powyższego, na podstawie art.151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.