II SAB/Wa 10/24

II SAB/Wa 10/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Mateusz Rogala /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OZ 495/25 - Postanowienie NSA z 2025-10-07
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust.1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Z. Z. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę, 2. nakazuje ściągnąć od skarżącego Z. Z. na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] grudnia 2023 r. Z.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratury Rejonowej [...] w [...], w sprawie "(wniosku) o udostępnienie informacji o podstawie prawnej działania władzy publicznej art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. ustawy dnia 6 września 2001 r. Rażące naruszenie ustawy zasadniczej, orzecznictwa TK, Orzecznictwa TSUE (art. 106 § 4 p.p.s.a), ETPCz".
Skarżący podniósł, że brak odpowiedzi organu to rażące naruszenie prawa w postaci Konstytucji RP, orzecznictwa TK, przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) oraz orzecznictwa TSUE.
W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że nie uzyskał odpowiedzi od organu, podczas gdy odmowa udostępnienia żądanej informacji wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zażądał odpowiedzi na pytania: "Jeśli działanie organu Państwa Prawnego w sferze prawa nie jest informacją publiczną, to jaką? Na jakiej podstawie prawnej?"
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. do Prokuratury Rejonowej [...] w [...] wpłynął kolejny wniosek Z.Z. o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie podstawy prawnej wydania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wydane w sprawie o sygn. [...]. W treści tego wniosku zawarto szereg innych pytań.
W piśmie z dnia [...] września 2023 r. organ udzielił odpowiedzi, że żądanie nie dotyczy udzielenia informacji publicznej.
W piśmie z dnia [...] września 2023 r. skarżący zwrócił się zapytaniem o podstawę prawną skierowania do niego odpowiedzi z dnia [...] września 2023 r. Ponadto ponowił pytania zawarte w treści pierwotnego wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r.
W odpowiedzi z dnia [...] września 2023 r. organ wskazał, że podstawą prawną skierowania do niego pisma z dnia [...] września 2023 r. był art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a pozostałe pytania nie stanowią informacji publicznej.
W dniu [...] listopada 2023 r. do organu wpłynęło kolejne pismo Z.Z..
W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę o dołączeniu ww. pisma do materiałów sprawy o sygn. [...] oraz pouczył o prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego w przypadku niezadowolenia z treści odpowiedzi.
Mając na uwadze opisany przebieg postępowania, organ stwierdził, że udzielił odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie informacji publicznej oraz wszystkie kolejne jego pisma.
Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że zadane przez skarżącego pytania nie dotyczą udostępnienia informacji publicznej, bowiem charakteru informacji publicznej nie mają takie wnioski jak żądania wyjaśnienia treści aktów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga na bezczynność organu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został nadesłany drogą mailową do organu w dniu [...] sierpnia 2023 r. Organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...] września 2023 r., a więc w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ stwierdził w tym piśmie, że żądane we wniosku informacje nie mają charakteru informacji publicznej.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela tę ocenę organu.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. sprecyzowano, jakiego rodzaju informacje stanowią w szczególności informacje publiczne. W katalogu tym znajdują się m.in. informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych – art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p., a także danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych – art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1060/05).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zwrócić uwagę, że we wniosku skarżący domagał się udzielenia odpowiedzi na następujące pytania:
"W związku z zarządzeniem organu datowanym na 03.08.23 roku, mając na uwadze art. 7 wz z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku Dz.U.1997.78.483, art.2 ustawy o prokuraturze, uprzejmie proszę o informację: Nie rozumie wezwania. Jeśli muszę wszystko rozumieć to, na jakiej podstawie prawnej? Pismo było podpisane. Jeśli inne sądy, organy (państwa Prawego (podobno) akceptują tak podpisane pisma procesowe to czy przekraczają swoje uprawnienia? Czy jest to niedopełnienie obowiązków? Na jakiej podstawie prawnej? Jeśli jest to kwestia uznaniowa to, na jakiej podstawie prawnej? Znaczyłoby, iż nie obowiązuje organu lub nie obowiązuje w tej sprawie zapis art.32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku Dz.U.1997.78.483?? Na jakiej podstawie prawnej? Jeśli nie mogę zapytać to, na jakiej podstawie prawnej? Jeżeli organ nie musi odpowiadać to, na jakiej podstawie prawnej? Jeśli nie muszę wiedzieć to, na jakiej podstawie prawnej? [...] Przesłanie przez obywatela Państwa Prawnego należącego do UE, pism opatrzonych podpisem elektronicznym za pośrednictwem platformy EPUAP spełnia, zatem wymogi formalne pisma procesowego i dlatego należało mu nadać bieg. Jeśli powyższe nie obowiązuje w tej sprawie to, na jakiej podstawie prawnej? Jeśli inne sądy akceptują tak podpisane pisma procesowe to czy przekraczają swoje uprawnienia? Czy jest to niedopełnienie obowiązków? Na jakiej podstawie prawnej? Jeśli jest to kwestia uznaniowa to, na jakiej podstawie prawnej? Znaczyłoby, iż nie obowiązuje organu lub w tej sprawie zapis art.32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku Dz.U.1997.78.483?? Jeśli nie mogę zapytać to, na jakiej podstawie prawnej? Jeśli organ nie musi odpowiadać to, na jakiej podstawie prawnej? Jeśli nie muszę wiedzieć to, na jakiej podstawie prawnej? Proszę zgodnie z zapisem art.7 w związku z art.61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku Dz.U.1997.78.483, orzecznictwem TK, TSUE (art.228 kpc) napisać, na jakiej podstawie prawnej?!"
Analiza treści zacytowanych pytań wskazuje, w ocenie Sądu, że nie dotyczą one sfery faktów, lecz domagają się od odpowiadającego organu wyjaśnienia skarżącemu motywów działania organu, tłumaczenia zasadności podejmowanych czynności procesowych, podjęcia polemiki z twierdzeniami skarżącego, a także subiektywnej oceny zgodności rzeczywistości z przyjętymi przez skarżącego założeniami. Tymczasem tego rodzaju czynności nie można domagać się od organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie należą one ze swej istoty do sfery faktów.
Jak podkreśla się w doktrynie, informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28–29). Tego rodzaju faktem będzie niewątpliwie przedstawienie sposobu funkcjonowania władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujące zadania publiczne. Nie można natomiast domagać się od organu (tak jak czyni to skarżący), by dokonywał (w ramach rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej) oceny zgodności rzeczywistego sposobu funkcjonowania podmiotu publicznego z wzorcem wynikającym z przepisów prawa lub reguł o innym charakterze. Nie ulega wątpliwości, że taka ocena będzie miała charakter subiektywny, zależny od osoby udzielającej odpowiedzi i w istocie nieweryfikowalny. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może również stanowić formy polemiki z decyzjami organu administracji. Czym innym jest bowiem żądanie udostępnienia informacji o faktach, a czym innym żądanie odpowiedzi na przedstawiane przez stronę argumenty. Obowiązek organu udostępnienia posiadanych informacji nie jest zaś tożsamy z obowiązkiem wyjaśniania przez organ, czy jego działania są prawidłowe i zasadne, a tego w istocie w tej sprawie domagał się skarżący.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że organ prawidłowo przyjął, iż informacja, której domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r., rozwiniętym następnie w kolejnych wnoszonych do organu pismach, nie dotyczyła informacji publicznej, o czym skarżący został poinformowany w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z tej przyczyny skarga na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. nie mogła zostać uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Stosownie do art. 223 § 2 p.p.s.a., orzeczono w pkt 2 sentencji o nakazaniu ściągnięcia od Z.Z. na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonego przez skarżącego należnego wpisu od skargi. Stosownie bowiem do art. 223 § 2 p.p.s.a., jeżeli nie została uiszczona należna opłata Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. W tej sprawie należna opłata od skargi nie została uiszczona przez skarżącego, a Sąd nie wzywał dotychczas skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. W konsekwencji – na obecnym etapie postępowania sądowego zasadne było obciążenie skarżącego obowiązkiem uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. Wysokość wpisu została ustalona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535).
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.