III SAB/GL 518/24

III SAB/Gl 518/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 3 ust. 1 pkt 1art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 47, art. 61 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi Z. w K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarżąca Z. (dalej też: Z., Skarżąca) pismem z 31 maja 2024r. złożyła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej; Dyrektor, DIAS) w przedmiocie informacji publicznej.
W uzasadnieniu wskazała, że 5 stycznia 2024 r. wystąpiła do Dyrektora o udostępnienie informacji publicznej tj. przekazanie informacji o wysokości nagród za czwarty kwartał 2023 r. przyznanych funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej Izby Administracji Skarbowej w K. oraz w podległych jednostkach. Informację zawnioskowano w układzie: dział / referat / nazwa stanowiska / łączna kwota przyznanej nagrody - w formacie pliku Excel, w podziale na poszczególne jednostki organizacyjne. Natomiast 19 lutego 2024 r. otrzymano pismo, w którym Dyrektor, zamiast przekazać żądaną informację, przesłał tabelę zawierającą informację o wysokości nagród za IV kwartał 2023 r. przyznanych funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej w K. oraz w podległych jednostkach. Jednocześnie wyjaśnił, że informacji publicznej nie stanowią informacje ad personam bowiem przekazanie wnioskowanych informacji, w układzie jaki został przedstawiony we wniosku, prowadziłoby do udostępnienia informacji o konkretnych osobach, a nie danych o funkcjonowaniu organu administracji publicznej. Natomiast zakres udostępnionej informacji uwzględnia ww. ograniczenie; wnioskowane informacje zostały udostępnione wyłącznie w takim zakresie w jakim stanowią informację publiczną.
Skarżąca zakwestionowała taką odpowiedź podkreślając, że uprzednio (przez prawie 10 lat), co kwartał, Dyrektor identycznych informacji udzielał, a przecież w ostatnim czasie żadnych zmian prawa w tym zakresie nie było. Na dowód dołączono pismo z 30 października 2023 r. wraz z załącznikiem. Przytoczyła regulacje ustawy akcentując, że wskazane przez Dyrektora ograniczenia prawa do udostępnienia informacji publicznej, nie podparte na dodatek żadnym konkretnym przepisem prawa, w obecnej sprawie nie obowiązują. Podkreślono ustawowy obowiązek DIAS do udostępniania takich informacji, albo wydania decyzji odmownej. W konsekwencji Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5, art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1, art. 13, art. 14 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Zawnioskowała o zobowiązanie Organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek w postaci w nim wskazanej i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi Organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że W związku z koniecznością przygotowania odpowiedzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. pismem z 18 stycznia 2024 r. poinformował Wnioskodawcę, że sprawa nie może zostać załatwiona w ustawowym terminie i wskazał nowy termin na załatwienie sprawy. W piśmie z 19 lutego 2024 r. w odpowiedzi na wniosek w załączeniu przesłał tabelę zawierającą informację o wysokości nagród za IV kwartał 2023 r. przyznanych funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej w K. oraz w podległych jednostkach. Jednocześnie poinformował, że informacji publicznej nie stanowią informacje ad personam. Przekazanie wnioskowanych informacji, w układzie jaki został przedstawiony we wniosku, prowadziłoby do udostępnienia informacji o konkretnych osobach, a nie danych o funkcjonowaniu organu administracji publicznej. Zakres udostępnionej informacji uwzględnia ww. ograniczenie. Wnioskowane informacje zostały udostępnione wyłącznie w takim zakresie w jakim stanowią informację publiczną.
Natomiast mając na uwadze argumenty podniesione w skardze na bezczynność organu Dyrektor nie stwierdził podstaw do uznania jej zasadności. Wskazał, że analiza treści skargi prowadzi do wniosku, że punktem spornym jest kwestia interpretacji i zakres prawa do informacji publicznej i wykształconego w orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcia informacji ad personam. W tym zakresie przywołał ustawowe, art. 61 Konstytucji RP oraz orzecznictwo podkreślając, że wniosek o udostępnienie informacji o skonkretyzowanym i zindywidualizowanym rezultacie wykonywania tej władzy, tj. rezultacie dotyczącym konkretnych osób wskazanych z imienia i nazwiska nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o sposobie wykonywania władzy mieszczącym się w granicach pojęcia sprawy publicznej. Zaakcentował, że nie ulega wątpliwości, że choć wnioskodawca w przedmiotowym wniosku nie żąda udostępnienia informacji o funkcjonariuszach Służby Celno-Skarbowej Izby Administracji Skarbowej w K. i podległych jednostek wskazanych z imienia i nazwiska, to układ wnioskowanych danych pozwala na ich identyfikację i przyporządkowanie kwoty nagrody do konkretnej osoby. W wielu komórkach organizacyjnych izby lub urzędów stanowiska występują pojedynczo. To powoduje, że uzyskanie takich danych umożliwia zarówno wnioskodawcy jak i jego członkom, którzy również są pracownikami Izby Administracji Skarbowej w K. a którym są przekazywane ww. informacje, przypisanie imienia i nazwiska danej osoby do kwoty nagrody. Informacje, których udostępnieniem jest zainteresowany Skarżący, nie dotyczą działalności czy funkcjonowania organów czy stanowisk związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych. Nie są one tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji związanej z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem. Natomiast informacje dotyczące strefy ad personam konkretnych funkcjonariuszy nie stanowią informacji publicznej.
Odnosząc się do zarzutu bezczynności wyjaśnił, że załatwiając wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotrzymał wszelkich terminów przewidzianych przepisami prawa; wnioskowane informacje zostały udostępnione wyłącznie w takim zakresie w jakim stanowią informację publiczną. Nadto wobec braku spójności i jednolitości orzeczeń sądów administracyjnych oraz licznych wątpliwościach dotyczących interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej dokonał wnikliwej analizy sprawy oraz aktualnego stanu prawnego. Przy badaniu sprawy miał na uwadze nie tylko transparentność wydatkowania środków publicznych, ale również kwestię prawa do prywatności funkcjonariuszy Izby Administracji Skarbowej w K. oraz podległych jednostek. Po analizie zarówno stanowiska doktryny i judykatury doszedł do wniosku, że informacje, którymi zainteresowany był wnioskodawca w zaproponowanym przez niego układzie, dotyczą strefy ad personam funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a więc nie stanowią informacji publicznej. Udostępnił zatem Z. wnioskowane informacje, ale w takim zakresie jakim stanowią one informację publiczną oraz poinformował dlaczego nie zostaną jej przekazane informacje w wskazanym we wniosku układzie. Trudno zatem przypisać Dyrektorowi jakąkolwiek złą wolę, skoro zmiana działania w ww. sprawie wynika z analizy stanu prawnego i troski o postępowanie zgodnie z przepisami prawa i ich aktualną wykładnią.
Nadto w tej sprawie Dyrektor nie stwierdził istnienia podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, skoro wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanej ustawy).
Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez przepisy prawa terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Bez znaczenia jest również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą go do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Natomiast na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2603/13;, sygn. akt I OSK 462/10; postanowienie NSA z 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 170/16). Natomiast rozważając wniesioną skargę na bezczynność / przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej, Sąd w pierwszej kolejności ocenia, czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Przesądzenie powyższego i tym samym uznanie że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. np. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 1377/12, I OSK 392/12, I OSK 1445/12).
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że DIAS jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej, majątku, którym dysponują; zasadach funkcjonowania. Zatem informacja publiczna jest kategorią obiektywną i zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p jest nią każda informacja o sprawach publicznych, a ocena czy żądanie ma czy nie ma takiego waloru należy do adresata wniosku.
Natomiast załatwienie wniosku w trybie u.d.i.p. winno mieć postać:
1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;
6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.
W rozpatrywanej sprawie Skarżąca domagała się wnioskiem udostępnienia informacji o wysokości nagród za IV kwartał 2023 r. przyznanych funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej Izby Administracji Skarbowej w K. oraz w podległych jednostkach. Informację zawnioskowano w układzie: dział / referat / nazwa stanowiska / łączna kwota przyznanej nagrody - w formacie pliku Excel w podziale na poszczególne jednostki organizacyjne.
Organ udostępnił informacje przesyłając tabelę zawierającą informację o wysokości nagród za IV kwartał 2023 r. przyznanych funkcjonariuszom i jednocześnie poinformował, że informację publiczną nie stanowią informacje ad personam. Przekazanie wnioskowanych informacji, w układzie jaki został przedstawiony we wniosku, prowadziłoby do udostępnienia informacji o konkretnych osobach, a nie danych o funkcjonowaniu organu administracji publicznej.
Zatem w kontekście zaistniałych w tej sprawie okoliczności rozstrzygnąć należy czy wnioskowane dane w układzie żądanym we wniosku mogły korzystać z ograniczenia wynikającego z art. 5 u.d.i.p.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 5 ust. 1 u.d.i.p., powszechne prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).
Powyższe ograniczenia wynikają wprost z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Art. 47 Konstytucji RP przewiduje zaś dla każdego prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym.
Natomiast wnioskowana informacja dotyczyła udostępnienia danych dot. wysokości nagród za IV kwartał 2023 r. przyznanych funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej Izby Administracji Skarbowej w K. oraz w podległych jednostkach. W tych granicach należy stwierdzić, że informacje, o których udostępnienie wystąpiła Skarżąca, stanowią co do zasady informację publiczną. Wynagrodzenia pracowników – funkcjonariusz służby IAS dotyczą gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym.
Spornym jest jednak układ określony we wniosku tego żądania, który zdaniem Dyrektora prowadziłoby do udostępnienia informacji o konkretnych osobach, a nie danych o funkcjonowaniu organu administracji publicznej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że informacji publicznej nie stanowi wskazanie, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, lecz jaka kwota wydawana jest na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Tego rodzaju informacja, tak w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne, jak też w odniesieniu do personelu pomocniczego, zazwyczaj nie wiąże się z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 695/14).
Nie ulega przy tym wątpliwości, że prawo do prywatności nie chroni osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego przez niego wynagrodzenia (poza składnikami wynagrodzenia wynikającymi wyłącznie ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika) z całą pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez niego funkcją. Skoro informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną, to podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przemawia za tym również sformułowana w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.) zasada jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi. Powyższe – wnioskując a contrario - nie dotyczy zatem pozostałej kadry pracowników, nie będących "funkcyjnymi".
W ocenie Sądu przedstawione przez organ stanowisko co do konieczności ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej jest całkowicie uzasadnione i tym samym zarzut Skarżącej w tym zakresie jest chybiony. Odnośnie układu bowiem, w którym Skarżąca żądała podania informacji o wynagrodzeniach na konkretnych stanowiskach w określonych jednostkach jego pracowników, zasadnie organ wskazał, że informację publiczną nie stanowią informacje ad personam, a taka konkretyzacja personalna byłaby możliwa we wnioskowanym układzie.
Bezspornym jest, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest upowszechnienie zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że o ile ponad wszelką wątpliwość informacja o wydatkowaniu środków publicznych przez podmioty wykonujące zadania publiczne jest informacją publiczną, ponieważ jest informacją o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a w konsekwencji wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na nagrody i premie związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych stanowi informację publiczną, to należy mieć na uwadze, że wniosek o udostępnienie informacji o wysokości nagród i premii wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu państwa przeznaczanych na premie i nagrody wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji na określonych stanowiskach w ramach realizowania zadań publicznych. Wniosek taki w istocie dotyczy wskazania kwot wypłacanych konkretnej osobie – oznaczonej z imienia i nazwiska – dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam (por. wyrok NSA z 10 lipca 2020 r., I OSK 2623/19).
Pytanie zatem o informację dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie jest pytaniem ad personam, informacja o wypłaceniu konkretnej osobie takiego świadczenia (premia, nagroda) nie odzwierciedla wysokości środków z majątku publicznego wydatkowanych w związku z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, a wniosek o taką informację nie jest skierowany na uzyskanie wiedzy, w jaki sposób premiowana jest działalność na określonym stanowisku związanym z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, lecz zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Wniosek o udostępnienie informacji o wysokości premii i nagród wypłacanych konkretnym osobom nie dotyczy zatem in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie.
Natomiast w niniejszej sprawie tak został określony układ żądania, że umożliwiałby – jak akcentuje to Dyrektor – ustalenie danych personalnych konkretnego pracownika, nie będącego osobą funkcyjną, a taka informacja nie ma waloru publicznej.
Zatem dla uzyskania informacji o sposobie wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość kwot wypłacanych osobom na konkretnie określonym stanowisku, w układzie żądanym we wniosku.
Słusznie zatem uznał organ, że w tej części wniosek Skarżącego Z. nie odnosi się do informacji publicznej i został załatwiony odmownie. Załatwienie sprawy w tym zakresie pismem jest zgodne z art. 16 u.d.i.p., który przewiduje wydanie decyzji tylko w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej gdy takowa istnieje i w przypadku umorzenia postępowania. Skoro więc żądane dane we wnioskowanym układzie nie mają waloru informacji publicznej to zasadnie organ pismem odmówił ich udostępnienia.
Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.
-----------------------
10