III SAB/Gl 332/25

III SAB/Gl 332/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Kurator Oświaty
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 6 ust.1 pkt 4 lit. a tiret trzeci, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność [...] Kuratora Oświaty w K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 16 lipca 2025r. skarżąca E. K. wniosła skargę na bezczynność [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W związku z bezczynnością organu zarzuciła naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu;
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji podlegającej udostępnieniu;
3) art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: DdlP) poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na ograniczeniu przez organ udzielonej skarżącej informacji (przez zaczernienie fragmentów postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśniającego) - pomimo braku przesłanek wskazanych w tym przepisie co do niektórych osób, a zarazem bez uwzględnienia co do niektórych innych osób, że są one osobami pełniącymi funkcje publiczne, a żądana informacja ma związek z pełnieniem przez nie tych funkcji;
4) art. 1 ust. 1 DdlP poprzez jego błędną interpretację i uznanie przez organ, że wnioskowane przez skarżącą dokumenty w postaci dowodów, a w szczególności przesłuchań świadków w postępowaniu wyjaśniającym nie są informacją publiczną, podczas gdy zgodnie ze stanowiskiem tego samego organu taką informacją już jest postanowienie o umorzeniu tegoż postępowania, zawierające m. in. fragmenty przesłuchań świadków, które to organ udostępnił bez ich zaczerniania;
5) art. 16 ust. 1 DdIP poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej.
Wobec powyższego wniosła o:
1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,
2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie poprzez udzielenie skarżącej żądanej informacji jako stanowiącej informację publiczną w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;
3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Z akt sprawy wynika, że pismem z 28 marca 2025 r., które wpłynęło do Kuratorium Oświaty w K. 3 kwietnia 2025 r. skarżąca wniosła o udostępnienie jej informacji publicznej w postaci:
1. Dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania dyscyplinarnego o sygnaturze [...] ws. wskazanej z nazwiska dyrektorki szkoły podstawowej. Wniosek skarżącej obejmował protokoły przesłuchań wszystkich przesłuchanych w tymże postępowaniu osób, ze szczególnym uwzględnieniem protokołu przesłuchania samej skarżącej, które odbyło się 12 lipca 2024 r.
2. Skarżąca wniosła także o wskazanie w jaki sposób zakończyło się przedmiotowe postępowanie, a w szczególności czy w jego ramach zastosowano wobec kogokolwiek jakiekolwiek konsekwencje prawne (w postaci sankcji bądź innych środków oddziaływania).
3. Skarżąca zażądała również informacji, czy świadkowi w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko nauczycielowi (względnie dyrektorowi szkoły) przysługuje prawo do posiadania profesjonalnego pełnomocnika oraz o podanie przepisu prawa, który o tym stanowi.
Wnioskodawczyni zażądała udzielenia odpowiedzi w formie pisemnej i doręczenie jej pocztą a dodatkowo przesłanie skanu dokumentów na adres elektroniczny.
Pismem z 7 kwietnia 2025r. organ udzielił stronie odpowiedzi, która zgodnie z wnioskiem została przesłana listem poleconym na wskazany adres. Organ poinformował w nim wnioskodawczynię, że postępowanie wyjaśniające prowadzone wobec wskazanej we wniosku strony nauczycielki zakończyło się postanowieniem o umorzeniu postępowania wyjaśniającego. Do pisma zostało załączone zanonimizowane postanowienie o jego umorzeniu. Organ wyjaśnił, że anonimizacja służyła zapewnieniu prywatności nauczyciela, osób trzecich, pokrzywdzonych jego zachowaniem lub osób przesłuchiwanych w charakterze świadków. Poza tym -zdaniem organu - dowody zgromadzone w aktach postępowania wyjaśniającego, w tym protokoły przesłuchania świadków nie stanowią informacji publicznej. Dalej organ wskazał podstawy prawne, w oparciu o które toczy się postępowanie dyscyplinarne nauczyciela i stwierdził, że ani w tych przepisach, ani w przepisach Kpk, do których one odsyłają nie przewiduje się udziału pełnomocnika świadka w postępowaniu wyjaśniającym.
W związku z odpowiedzią organu, strona wniosła odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej datowane na 5 maja 2025 r., na które to z kolei otrzymała odpowiedź z MEN datowaną na dzień 26 maja 2025 r. (sygn. akt [...]), z którego wynika, że odwołanie skarżącej było bezprzedmiotowe, gdyż pismo organu z 7 kwietnia 2025 r. nie było decyzją administracyjną odmawiającą udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
W związku ze stanowiskiem organu, strona wniosła opisana na wstępie skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.
Sprawy dot. informacji publicznej reguluje ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 902 – zwana dalej "udip").
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami udip polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej.
Strona we wniosku żądała różnych informacji, które można podzielić na trzy grupy. Nieco upraszczając przedmiotem wniosku były:
1. Dokumenty znajdujące się w aktach postępowania dyscyplinarnego w postaci protokołów przesłuchań świadków, w tym strony;
2. Informacje jak zakończyło się postępowanie dyscyplinarne i czy zastosowano w jego wyniku wobec kogoś konsekwencje prawne;
3. Informacja czy świadkowi w postępowaniu dyscyplinarnym przysługuje prawo korzystania z pomocy pełnomocnika.
Na wstępie zauważyć należy, że nie każda informacja będąca w posiadaniu organu administracji podlega udostępnieniu przez ten podmiot w trybie udip, lecz tylko taka, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Nadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że musi to być informacja o faktach, obiektywnie istniejącym stanie rzeczy. Dlatego odróżnić należy informację (czyli wiadomość o istniejącym stanie faktycznym) od jej nośnika czyli postaci, w jakiej została utrwalona – (dokumentu, dokumentu elektronicznego, nagrania, mapy).
Wprawdzie wnioskodawczyni nie żądała udostępnienia "akt postępowania dyscyplinarnego" jako całości, ale sformułowane we wniosku żądanie udostępnienia dokumentów (protokołów), które w takich aktach się znajdują oznacza, że de facto wnioskodawczyni żądała udostępnienia dokumentów z akt spraw dyscyplinarnych. W tym zakresie podnieść należy, że udostępnieniu podlegają określonego rodzaju informacje, a nie akta czy znajdujące się w nich dokumenty (Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sadowoadministracyjnym, Hanna Knysiak - Molczyk, Warszawa 2013 , s 191 ).
Natomiast protokoły zeznań świadków nie stanowią w ogóle informacji publicznej, o czym zasadnie orzekł organ.
Uzasadniając powyższe stwierdzenie zauważyć należy, że z cytowanego już artykułu 61 ust. 1 Konstytucji wynika, że "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne". Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, ale tylko w takim zakresie, w jakim działają one jako organy realizujące powierzone im kompetencje co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną. Przyjęte w języku polskim rozumienie pojęcia działalności oznacza "ogół działań, czynności, starań podejmowanych w określonym celu, zakresie" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 216). Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność. Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.
Na tę kwestię zwrócił uwagę NSA w wyroku o sygn. akt I OSK 3255/15, gdzie stwierdził "Gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac."
W cytowanym wyroku NSA stwierdził także, że "prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów."
Przenosząc te rozważania na stan faktyczny sprawy zauważyć należy, że walor informacji publicznej posiadają informacje wytworzone przez organ w ramach realizacji powierzonych mu zdań lub do tych zadań się odnoszące. Charakteru tego nie posiadają informacje, dokumenty czy oświadczenia, które osoba fizyczna kieruje do organu administracji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest informacją publiczną żądanie obejmujące dokument wniosku złożonego w sprawie indywidualnej, stanowiący dokument prywatny. (Zob. wyrok NSA z 9 grudnia 2010r., I OSK 1797/10).
Odnośnie tego skarżąca stwierdziła, że żądanie obejmuje treść zeznań złożonych przez nauczycieli, a więc osoby pełniące funkcje publiczne. W tym miejscu należy jednak wrócić do tej części uzasadnienia, która odnosi się do wyjaśnienia, że udip obejmuje informacje o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych. Natomiast zeznania w charakterze świadków przesłuchiwane osoby złożyły nie jako nauczyciele, realizujący w ten sposób zadania publiczne w zakresie oświaty, lecz jako osoby fizyczne posiadające wiedzę o faktach, którymi zainteresowany był organ prowadzący czynności wyjaśniające. Równie dobrze mogłyby tu złożyć zeznania osoby niebędące nauczycielami ani osobami pełniącymi funkcje publiczne, np. pracownicy administracyjni szkoły, o ile tylko posiadaliby wiedzę o faktach istotnych z punktu widzenia postępowania wyjaśniającego. Potwierdzeniem tej tezy jest fakt, że jednym ze świadków składających zeznania była sama skarżąca, a z żadnego z dokumentów nie wynika, aby była ona nauczycielką w szkole, której dyrektorki postępowanie wyjaśniające dotyczyło. Innymi słowy protokoły obejmują oświadczenia wiedzy osób prywatnych, a jedyny ich związek z podmiotem publicznym jest tego rodzaju, że zostały przez ten podmiot publiczny utrwalone w formie protokołu. Nie czyni to jednak z nich informacji publicznej, o czym zasadnie orzekł organ.
Nawet gdyby pogląd ten uznać za nieuprawniony, to zauważyć należy także, że zasadniczo ujawnieniu podlega informacja publiczna, czyli dane o faktach, co wynika z art. 1 ust. 1 udip, stanowiącego, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Jedyny wyjątek ustawodawca przewidział w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Stosownie do art. 6 ust. 2 udip, dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
Ponad wszelką wątpliwość protokoły zeznań świadków nie stanowią dokumentu urzędowego, gdyż nie utrwalają stanu wiedzy lub woli organu, lecz osoby fizycznej, więc również z tego powodu nie mogłyby być udostępnione, gdyby nie fakt, że stoi temu na przeszkodzie przede wszystkim charakter informacji w nich zawartych (innych, niż informacje publiczne).
W zakresie drugiej grupy objętych wnioskiem danych, tj. informacji o sposobie zakończenia postępowania wyjaśniającego i jego ewentualnych konsekwencji prawnych Sąd stwierdza, że w kwestii charakteru prawnego informacji wytworzonych w toku postępowania dyscyplinarnego w kontekście ich publicznego charakteru wypowiedział się NSA w wyroku z 10 lutego 2023r. o sygn. akt III OSK 6944/21 wskazując, że charakter taki ma niespersonalizowana informacja o rozstrzygnięciach zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym, jak i informacja o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej. Natomiast "wniosek o udostępnienie informacji o skonkretyzowanym i zindywidualizowanym rezultacie wykonywania tej władzy, tj. rezultacie dotyczącym konkretnych osób wskazanych z imienia i nazwiska nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej mieszczącym się w granicach pojęcia sprawy publicznej. Wniosek taki w istocie skierowany jest na uzyskanie wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania i ukształtowania w drodze orzeczeń dyscyplinarnych sytuacji prawnych konkretnych osób, a nie o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przezeń zadań władzy publicznej, bądź szerzej zadań publicznych, a jako taki dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17, w których zakwestionowano publiczny charakter informacji ad personam). Pytanie o informację dotyczącą wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania i ukształtowania w drodze orzeczeń dyscyplinarnych sytuacji prawnych konkretnych osób, jest pytaniem ad personam, i nie jest skierowane na uzyskanie wiedzy o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przezeń zadań władzy publicznej, bądź szerzej zadań publicznych. Dla uzyskania informacji o tego rodzaju mechanizmach nie jest konieczna wiedza o tym, czy wobec konkretnej osoby toczyło się postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, czy też jaki był przebieg tego postępowania w indywidualnych sprawach poszczególnych osób."
Pogląd ten Sąd orzekający podziela i przyjmuje za własny.
Art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a udip, odnoszący się do informacji publicznej, posługuje się wyrażeniem "w szczególności", organ mógł więc uznać, że na mocy przepisu szczególnego postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego jako dokument urzędowy, zawierający odpowiedź na pytanie strony jak zakończyło się postępowanie wyjaśniające - stanowi informację publiczną. W związku z tym przekazując stronie kopię postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśniającego zadośćuczynił swym obowiązkom wynikającym z udip w sposób nawet dalej idący, niż to niezbędnie konieczne, zwłaszcza w kontekście wyroku NSA o sygn. akt III OSK 6944/21, który informacji publicznej upatruje w nieskonkretyzowanych działaniach organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne. Organ przekazał bowiem stronie postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego, w czym zawiera się odpowiedź na pytanie strony jak postępowanie dyscyplinarne się zakończyło i czy zastosowano wobec kogokolwiek konsekwencje prawne. Uczynił to z zachowaniem terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 udip, zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wniosek o udostępnienie informacji wpłynął bowiem do organu 3 kwietnia 2025r., a odpowiedź została skarżącej udzielona 7 kwietnia 2025r. Faktu tego skarżąca nie kwestionuje zarzucając w skardze nieprawidłowe załatwienie jej wniosku, co wynikało z faktu anonimizacji postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania.
Odnośnie tego zauważyć należy, że organ zasadnie udostępnił treść postanowienia, jako obejmującego niespersonalizowaną informację (poprzez dokonanie anonimizacji treści postanowienia) o rozstrzygnięciach zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym, gdyż nieusunięcie danych osobowych nauczycielki stanowiłoby ujawnienie sytuacji prawnej konkretnej osoby, odnoszącej się do sfery ad personam, co – zdaniem NSA wyrażonym w cytowanym wyroku III OSK 6944/21, które Sąd orzekający w pełni podziela – nie stanowi informacji publicznej. Fakt, że skarżąca dane te zna, gdyż była świadkiem w postępowaniu wyjaśniającym niczego nie zmianie w sferze obowiązków organu polegających na konieczności anonimizacji.
Nadto, skoro strona nie żądała wprost postaci postanowienia czy aktu kończącego postępowanie wyjaśniające jako takiego, a jedynie wiadomości jak się ono zakończyło, to nie może zarzucać organowi, że ta treść, którą otrzymała nie spełnia jej oczekiwań, skoro informacja o sposobie zakończenia i konsekwencjach prawnych, a właściwie ich braku, jest w nim zawarta.
Natomiast rację ma skarżąca co do tego, że nie podlegają utajnieniu dane Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego, który wydał postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego. Niewątpliwie personalia takiej osoby, która wykonuje przecież zadania publiczne stanowią informację publiczną, podobnie jak dane osób pełniących funkcje organów w zakresie spraw związanych z pełnioną funkcją (ministrów, wojewodów) czy innych osób wykonujących zadania publiczne (sędziów, prokuratorów, policjantów). Tym niemniej Sąd stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, jeśli wziąć pod uwagę, że ten element nie wpłynął na zakres informacji przekazanych stronie, nawet jeśli pominąć, że nie był objęty żądaniem strony (brak wniosku o przekazanie dokumentu kończącego postępowanie dyscyplinarne jako takiego).
W kwestii trzeciej, tj. informacji o podstawie prawnej, na jakiej może brać udział w przesłuchaniu świadka jego pełnomocnik zauważyć należy, że wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych, podczas gdy informacja publiczna jest informacją o faktach (zob. wyrok NSA z 23 czerwca 2023r., wyrok NSA 29 stycznia 2021 r., III OSK 2390/21; wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r., II SA/Wa 557/21, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 13 września 2017 r., II SAB/Go 52/17, wyrok WSA w Krakowie z 4 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 126/17). Z powyższego wynika, że bezzasadne jest domaganie się od organu udzielania informacji o podstawie prawnej określającej zasady udziału pełnomocnika świadka w przesłuchaniu tegoż świadka.
Natomiast jeśli chodzi o zawarty w skardze zarzut niewydania decyzji administracyjnej co do nieudostępnionej informacji, to przypomnieć należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 udip, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zatem forma decyzji administracyjnej konieczna jest wówczas, gdy organ odmawia ujawnienia informacji mającej walor informacji publicznej. W sytuacji, gdy organ stwierdził – zasadnie – że treść zeznań świadków oraz informacja o podstawie prawnej działania świadka wraz z pełnomocnikiem nie stanowi informacji publicznej, nie miał możliwości wydania decyzji administracyjnej.
Podsumowując: Sąd doszedł do przekonania, że te dane, które stanowią informację publiczną, w szczególności o sposobie zakończenia postępowania wyjaśniającego strona otrzymała i to w terminie, została również poinformowana w formie zwykłego pisma, że pozostałe dane w postaci protokołów zeznań świadków nie stanowią informacji publicznej. Otrzymała też informację odnośnie udziału pełnomocnika świadka w postępowaniu wyjaśniającym, choć organ nie miał obowiązku jej o tym pouczać, co znów wskazuje, że uczynił więcej, niż to do czego był zobowiązany.
Z tego powodu Sąd nie stwierdził, aby przy załatwieniu wniosku skarżącej organ dopuścił się naruszenia prawa, dlatego – na podstawie art. 151 ppsa – orzekł o oddaleniu skargi.