III SAB/Gl 283/25

III SAB/Gl 283/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta /sprawozdawca/
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1a p.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązuje Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem, 3. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2025 r. M. P. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca), zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej: organ; WIOŚ), w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) z wnioskiem o udostępnienie mu informacji w następującym zakresie:
1. wskazania wypłaconych w roku 2024 nagród, premii dla niżej wymienionych osób pełniących funkcje: A. B. Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska; A. H. - Zastępca Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska; J. P. - Kierownik Delegatury WIOŚ w B.; J. R. - Kierownik Delegatury WIOŚ w C.; J. R. - Naczelnik Wydziału Inspekcji; A. M. - p.o. Naczelnik Wydziału Zwalczania Przestępczości Srodowiskowej; A. K. - Naczelnik Wydziału Prawnego M. Z. - Naczelnik Wydziału Administracyjnoorganizacyjnego; A. O. Główny Księgowy;
2. łącznej kwoty wypłaconych nagród/premii w roku 2024 r. dla wszystkich pozostałych pracowników ŚWIOŚ w Katowicach (Nie wykazuję zainteresowania danymi osobowymi w/w osób).
Pismem znak [...] z 3 lutego 2025 r. skarżący został poinformowany o wydłużeniu terminu załatwienia jego wniosku do 20 marca 2025 r. Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy tj. 23 maja 2025 r. Następnie pismem z 22 maja 2025 r. skarżący otrzymał odpowiedz na pkt 2 (drugi) wniosku z 24 marca 2025 r., natomiast w zakresie pkt 1 organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego przez stronę wniosku nie jest informacja podlegająca udostępnieniu.
W konsekwencji skoro skarżący nie otrzymał wnioskowanej informacji publicznej, wystąpił 24 czerwca 2025 r., ze skargą na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) i zarzucił naruszenie przepisów:
1. art 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie;
2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (dalej jako: Konstytucja RP) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek;
3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu żądanej informacji w ustawowym terminie i do dnia sporządzenia niniejszej skargi.
Wobec powyższego skarżący wniósł o:
1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;
3. zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zasądzenia określonej sumy pieniężnej, która to zostanie przekazana na cel charytatywny.
W uzasadnieniu skargi przedstawił cel ustawy i tryb postępowania oraz podkreślił brak jakichkolwiek przyczyn usprawiedliwiających bezczynność organu.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o oddalenie skargi w całości, jak również o zasądzenie na swoją rzecz od strony zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych.
W jej uzasadnieniu wskazano, że pismem z 22 maja 2025 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Argumentowano, że łącznie pracownikom WIOŚ za rok 2024 udzielono nagród i premii w wysokości 1 095 470,24 zł. Z kolei, jak dalej przekonywano, cyt.: "jak chodzi o informację o wysokości nagród i premii konkretnych, indywidualnie wskazanych we wniosku osób, to należy wskazać, że nie stanowią one informacji o sprawach publicznych, lecz zawierają informacje o okolicznościach związanych z realizowaniem stosunku pracy, jaki łączy poszczególnych pracowników WIOŚ z ich pracodawcą". Informacje te, zdaniem WIOŚ, nie dotyczą zadań wykonywanych przez organ w sferze władzy publicznej, lecz jego uprawnień jako pracodawcy. Oznacza to, jak zaznaczył następnie organ, iż w żadnym razie nie stanowią informacji publicznej, a jedynie dokumenty prywatne (por. wyrok WSA w Gliwicach z 18 grudnia 2024 r., III SAB/GI 763/24, LEX nr 3818325).
W tym miejscu należy wskazać, że WSA postanowieniem wydanym 25 sierpnia 2025 r. dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Stowarzyszenie [...] (dalej: stowarzyszenie). Zgodnie z treścią art. 33 § 2 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 9 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym, udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a., w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli sprawy te dotyczą zakresu jej statutowej działalności.
Jak wynika z § 8 statutu stowarzyszenia, jak również z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego (Dział 3 Rubryka 3), celem Stowarzyszenia jest upowszechnianie i ochrona wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także działań wspomagających rozwój demokracji oraz wspieranie działań monitorujących i edukacyjnych, w szczególności podejmowanych przez członków i członkinie Stowarzyszenia i osoby z nimi współpracujące, na rzecz zwiększenia przejrzystości i uczciwości życia publicznego, w tym: 1. działanie na rzecz swobodnego dostępu do informacji publicznej; 2. działanie na rzecz efektywnego, praworządnego, przejrzystego i otwartego na kontrolę obywatelską gospodarowania majątkiem publicznym i zarządzania politykami publicznymi; 3. wspieranie merytoryczne i finansowe osób i organizacji w sprawowaniu kontroli obywatelskiej; 4. podejmowanie działań na rzecz propagowania etyki życia publicznego i aktywności służących przeciwdziałaniu korupcji. Zgodnie z § 9 Statutu, Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez działalność statutową polegającą m.in. na: doradztwie, wspieraniu oraz pomocy instytucjom lub osobom działającym w obszarze celów statutowych Stowarzyszenia (pkt 4), czy udzielaniu pomocy prawnej w zakresie realizacji celów statutowych Stowarzyszenia w postaci zapewnienia zastępstwa procesowego uprawnionych pełnomocników w postępowaniach sądowych i administracyjnych oraz doradztwa prawnego uprawnionych do tego osób (pkt 10).
W ocenie WSA w Gliwicach, wskazany powyżej zakres działalności statutowej stowarzyszenia uwzględnia charakter przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej dotyczącej udzielenia informacji publicznej, bowiem w statucie jako główny cel działalności zostały wskazane kwestie związane z problematyką dostępu do informacji publicznej. Powyższe postanowienia statutu, jak również działania stowarzyszenia, polegające m. in. na udzielaniu pomocy prawnej w zakresie realizacji celów statutowych związanych z dostępem do informacji publicznej (której szczególnym rodzajem jest informacja o środowisku), legitymują zatem stowarzyszenie do występowania w charakterze uczestnika postępowania w tego typu sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanej ustawy).
Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez przepisy prawa terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Bez znaczenia jest również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą go do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Natomiast na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa (por. np. wyroki NSA: z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2603/13;, sygn. akt I OSK 462/10; postanowienie NSA z 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 170/16). Natomiast rozważając wniesioną skargę na bezczynność / przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej, Sąd w pierwszej kolejności ocenia, czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Przesądzenie powyższego i tym samym uznanie, że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. np. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 1377/12, I OSK 392/12, I OSK 1445/12).
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że WIOŚ jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej.
Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z kolei, sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Legalis nr 553728).
Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA z 23 lutego 2018 r., I OSK 1514/16, Legalis nr 1759507; z 31 maja 2004 r., I OSK 205/04, Legalis nr 94047).
W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek:
1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.),
2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy,
3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub
4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostaje zagadnienie związane z nieudostępnieniem skarżącemu informacji (publicznej) w oczekiwanym przez niego zakresie, a mianowicie odnoszącym się do wypłaconych w roku 2024 nagród, premii wobec Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora ochrony Środowiska, jego zastępcy, kierowników delegatury WIOŚ, naczelników wydziału oraz głównego księgowego. Zdaniem organu tego typu dane w ogóle nie stanowią natomiast informacji o sprawach publicznych, lecz zawierają informacje o okolicznościach związanych z realizowaniem stosunku pracy.
W ocenie WSA w Gliwicach nie budzi wątpliwości, że generalnie informacje dotyczące środków przeznaczonych na wynagrodzenia, czy premii, nagród otrzymanych przez pracowników mają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nagrody finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Na wstępie Sąd zauważa, iż podziela stanowisko zajęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, informacją publiczną nie jest to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych (por. wyrok WSA w Gdańsku z 17 lipca 2019 r., II SAB/Gd 59/19, LEX nr 2700857). Zasada ta doznaje wyłomu w odniesieniu do osób pełniącym funkcje publiczne wobec których przyjmuje się, że informacja o wysokości wynagrodzenia, nagród i premii wypłaconych nie podlega ograniczeniom na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (zob. wyrok NSA z 22 września 2016 r., I OSK 358/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynagrodzenie jest bowiem rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej (zob. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. wyroku TK z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, opublikowano: OTK-A 2006/3/30).
Jednakże już żądanie zmierzające do zidentyfikowania personalnego pracowników, którzy otrzymali konkretne nagrody premie a będące przedmiotem zapytania w odniesieniu do osób które nie mają statusu funkcjonariusza publicznego, pozbawione jest przymiotu informacji publicznej.
Powyższe oznacza, że wniosek skarżącego w zakresie objętym skargą a dotyczący osób pełniących stanowiska publiczne w WIOŚ w Katowicach winien zostać rozpoznany merytorycznie. Obowiązkiem organu jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeżeli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji. Organ winien zatem w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić katalog osób pełniących funkcje publiczne w podległej mu jednostce co do których to osób skarżący zwracał się o udzielenie informacji publicznej w wystosowanym pytaniu i w odniesieniu do tych osób udostępnić informacje w zakresie objętym wnioskiem skarżącego.
Ponownie rozpoznając wniosek strony, organ zastosuje się do wyżej przedstawionej wykładni przepisów u.d.i.p. (art. 153 p.p.s.a.).
Tymczasem organ nie rozpoznał wniosku skarżącego w sposób, który zwolniłby organ z zarzutu bezczynności. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się w przedmiotowej sprawie bezczynności. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem z uwzględnieniem powyższych wskazań. Oceniając stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem organ błędnie procedował w sprawie przyjmując, iż zaistniały w sprawie stan faktyczny uprawnia do stwierdzenia, iż informacje objęte wnioskiem nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Poza tym pismem z 22 maja 2025 r. organ udzielił stronie częściowej odpowiedzi na jego wniosek z 24 marca 2025 r. – tj. co do jego pkt 2 (drugiego), co dodatkowo świadczy, że organ nie zlekceważył swoich obowiązków, a jedynie dokonał błędnej wykładni u.d.i.p.
Natomiast w kwestii wniosku pełnomocnika organu co do zasądzenia od skarżącego zwrotu kosztów postępowania jaki zawarł w piśmie z 9 lipca 2025 r. zatytułowanym jako "odpowiedź na skargę" z uwagi na cyt.: "oczywiście niewłaściwe postępowanie skarżącego" trzeba wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stosownie do art. 199 p.p.s.a., ogólną zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W ustawie p.p.s.a. zasądzenie kosztów na rzecz organu ma miejsce w przypadkach przewidzianych w art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt p.p.s.a. tj. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę kasacyjną organu lub jeżeli oddalono skargę kasacyjną, którą zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 100 zł z tytułu uiszczonego wpisu od skargi, o czym orzeczono w punkcie 2 (drugim) sentencji wyroku.
[pic]