III SAB/GL 282/25

III SAB/Gl 282/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Małgorzata Herman
Marzanna Sałuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1, par. 1a, par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że Wójt Gminy L. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego, 3. zasądza od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. P. (dalej "Wnioskodawca" lub "Skarżący") jest bezczynność Wójta Gminy L. (dalej "organ administracji" lub "Wójt") w kwestii dostępu do informacji publicznej.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Wnioskodawca pismem z 3 października 2024 r., skierowanym na adres [...], wniósł, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
1) Jaka była łączna wartość projektów zrealizowanych przez samorząd w latach 2018-2023, które były współfinansowane z funduszy UE?
2) Ile łącznie samorząd uzyskał pieniędzy z unijnych funduszy w latach 2018-2023?
3) Jaki był łączny koszt współfinansowania przez samorząd projektów realizowanych przy wsparciu dotacji z UE w latach 2018-2023?
4) Ile łącznie samorząd zaciągnął kredytów w związku z realizacją projektów unijnych w latach 2018-2023? Do kiedy będą one spłacane?
5) Ilu urzędników samorządowych zajmowało się pozyskiwaniem unijnych dotacji i realizacją dotacyjnych projektów w poszczególnych latach od 2018-2023? Jaki był łączny koszt pracy tych osób - zarządzanie/ koordynowanie, płace ubruttowione, stanowisko pracy) w poszczególnych latach i poszczególnych projektach?
6) Jeśli samorząd korzystał z pomocy firm zewnętrznych przy pisaniu wniosków o dotacje z UE - jaki był to koszt w latach (...) w poszczególnych projektach?
7) Jeśli samorząd korzystał z pomocy firm zewnętrznych przy pisaniu wniosków o dotacje z UE - jaki był koszt pracy tych firm za zarządzanie/koordynowanie (płace ubruttowione, stanowisko pracy) w poszczególnych latach i poszczególnych projektach?
8) Ile wynosiło zadłużenie samorządu na koniec każdego roku od 2018 do 2022 plus ostatnie dane za rok 2023?
9) Ile łącznie samorząd dokłada rocznie do utrzymania i funkcjonowania obiektów (świetlice, kluby seniora) zrealizowanych przez podmioty samorządowe przy współudziale unijnych dotacji?
2. Następnie skarżący pismem 15 czerwca 2025 r. (wpływ do organu 23 czerwca 2025 r.), reprezentowany przez radcę prawnego D. B. (dalej pełnomocnik), wniósł skargę na bezczynność organu administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając naruszenie:
1) art. 6 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483), dalej Konstytucja RP, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z 3 października 2024 r. - wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej tego samego dnia,
2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku:
1 ) decyzji odmownej,
2) powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.
Skarżący zażądał:
1) zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej,
2) przeprowadzenia dowodów z dokumentów wskazanych w skardze,
3) zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych,
4) przekazania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
3. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 7 lipca 2025 r.) organ administracji wniósł o:
- odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie
- oddalenie skargi, względnie
- umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem skargi z uwagi na udzielenie żądanej informacji po wpłynięciu skargi,
- zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Natomiast w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, jej oddalenie lub umorzenie postępowania wniósł o:
- umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem skargi z uwagi na udzielenie żądanej informacji po wpłynięciu skargi na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."),
- stwierdzenie, że bezczynność w udzieleniu odpowiedzi nie nastąpiła na skutek rażącego naruszenia prawa i odstąpienie od wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.,
- odstąpienie od obciążania organu administracji kosztami postępowania w sprawie,
- dopuszczenie w postępowaniu sądowym dowodów z dokumentów w postaci:
a) e-maila z 7 lipca 2025 r. skierowanego do M. P. na adres [...] wraz z odpisem odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z 23 czerwca 2025 r. oraz potwierdzeniem doręczenia korespondencji na serwer poczty skarżącego - w celu wykazania faktu udzielenia żądanej odpowiedzi niezwłocznie po wniesieniu skargi,
b) e-maila z 25 czerwca 2025 r. skierowanego do firmy obsługującej serwery poczty Urzędu Gminy L. w celu sprawdzenia w logach, czy na adres mailowy: [...] 3 października 2024 r. otrzymano wiadomość od [...] - w celu wykazania, że z uwagi na fakt nieposiadania logów serwera poczty przychodzącej ze wskazanej daty organ nie jest w stanie potwierdzić, że faktycznie wniosek skarżącego wpłynął.
Zdaniem organu administracji skarga powinna zostać odrzucona, gdyż wniosek datowany na 3 października 2024 r. nie został skutecznie doręczony do Urzędu Gminy L. na adres poczty elektronicznej: [...]. Z informacji pozyskanych przez informatyka Urzędu Gminy L. wynika, że e-mail o żądanej treści nie wpłynął na serwery Urzędu. Z tych względów podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie uzyskał informacji o wpłynięciu takiego wniosku. Co więcej skarżący nie wysłał nawet jednego ponaglenia w sprawie. Skarżący nie dołączył także do skargi potwierdzenia dostarczenia wiadomości na serwer czy nagłówka internetowego wiadomości w formie elektronicznej, które potwierdziłoby fakt dostarczenia przedmiotowej informacji. Firma, która obsługuje serwery pocztowe gminy wskazała, że nie posiada już logów serwera poczty przychodzącej ze wskazanej daty, co również może świadczyć o tym, iż przedmiotowy wniosek w ogóle nie wpłynął do organu. Z tego względu do dnia złożenia skargi podmiot zobowiązany nie posiadał wiedzy o złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej i dopiero od daty doręczenia mu skargi biegnie dla niego termin 14-dniowy do udzielenia odpowiedzi. Termin ten zdaniem Wójta został zachowany, gdyż w terminie 14-dniowym udzielił żądanej informacji publicznej. Oznacza to również, że skarga jest złożona za wcześnie i to czyni ją niedopuszczalną. Dodatkowo zaznaczył, że w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, zasadne w jego ocenie byłoby oddalenie skargi, bowiem zobowiązany organ administracji żądanej informacji udzielił.
4. Pismem 31 lipca 2025 roku (wpływ do organu 6 sierpnia 2025 r.) Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzanie dowodów wskazanych w skardze i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, iż organ do dnia dzisiejszego nie przekazał dokumentów żądanych we wniosku, a jedynie przekazał zbiorczą informację o wydatkowanych kwotach - co nie jest tym samym. Wobec tego należy uznać iż organ nadal pozostaje w bezczynności w zakresie odpowiedzi na wniosek Skarżącego i zasadne jest dalsze procedowanie skargi. Skarżący podniósł, że brak doręczenia odpowiedzi na wniosek na wskazany przez Skarżącego adres poczty elektronicznej spowodował bezczynność przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić.
Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.
Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w u.d.i.p., regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1).
Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2).
Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
2) wglądu do dokumentów urzędowych;
3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1).
Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2).
Z kolei, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni.
Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Zatem organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji.
Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Wójta w rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 3 października 2025 r.
W sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporne że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu, w tym również Skarżącemu.
W ocenie Sądu w sprawie nie było żadnych podstaw do odrzucenia skargi.
Wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji został złożony na oficjalny adres mailowy organu administracji, tj. [...], a organ nie przedstawił żadnych istotnych argumentów uprawdopodabniających, że mail Skarżącego nie dotarł, gdyż został zablokowany na etapie weryfikacji bezpieczeństwa korespondencji mailowej przez systemy bezpieczeństwa organu administracji, chroniące jego system informatyczny przed spamem, phishingiem i spooferami w skrzynkach pocztowych, jak również przed nieuprawnionym dostępem i kradzieżą danych oraz zainfekowaniem. Firma, która obsługuje serwery pocztowe organu administracji wskazała bowiem, że nie posiada już logów serwera poczty przychodzącej ze wskazanej daty, co nie oznacza przecież, iż przedmiotowy wniosek w ogóle nie wpłynął do organu administracji, czy trafił do folderu "spam".
Sąd dostrzega problemy związane ze składaniem wniosków w trybie u.d.i.p. w na adresy mailowe organów, które są zobowiązane chronić posiadane dane pod kątem zagrożeń związanych z cyberbezpieczeństwem. Jednak w sprawie organ administracji nie wskazał, iż mail Skarżącego został "zablokowany", aby zapobiec nadużyciom w komunikacji elektronicznej.
Mając powyższe na uwadze, skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony 3 października 2024 r., ustawowy 14 dniowy termin ustosunkowania się do wniosku upływał 17 października 2024 r.
Tymczasem organ udostępnił Skarżącemu informację publiczną w dniu 7 lipca 2025 r., czyli po upływie ustawowego terminu i po wniesieniu skargi do Sądu. Z akt sprawy wynika, że informacja została wysłana na wskazany przez Skarżącego adres mailowy.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie udzielił żądanej informacji publicznej albo prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2022 r. w spr. IV SAB/Wr 609/22, CBOSA). Przy czym, ocena bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej dokonywana jest według stanu faktycznego na dzień orzekania przez sąd administracyjny. Sąd zobowiązany jest badać, czy w dacie wniesienia skargi adresat wniosku pozostawał w bezczynności. Sąd ma obowiązek uwzględniania zdarzeń, które powodują, że ewentualne zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. W takim przypadku sąd nie może zobowiązać adresata wniosku do podjęcia czynności, która została już podjęta przed dniem rozpoznania przez sąd skargi. Celem bowiem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia przez podmiot zobowiązany do określonego w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej działania.
W rozpoznawanej sprawie w dacie wnoszenia skargi organ pozostawał w bezczynności, gdyż mimo upływu terminu 14 dni, liczonego od daty złożenia wniosku, nie udzielił informacji publicznej ani w inny sposób prawem przewidziany nie odniósł się do złożonego wniosku. Dopiero po złożeniu skargi do Sądu organ administracji udzielił żądanej informacji publicznej. Tym samym w dacie orzekania przez Sąd, stan bezczynności organu już nie istniał, gdyż informacja została udzielona. Jednak w dacie złożenia skargi organ administracji pozostawał w bezczynności. W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu administracji polega na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności, co stanowi uwzględnienie skargi.
Sąd nie zgadza się ze Skarżącym, że organ pomimo udzielonej odpowiedzi na wniosek Skarżącego nadal pozostaje w bezczynności. Otóż analiza wniosku Skarżącego i odpowiedzi organu administracji prowadzi do odmiennej konkluzji. Skarżący żądał udzielenia informacji, a nie przekazania mu dokumentów. Informacja została przekazana, a Skarżący nie zarzucił, że jest ona nieadekwatna do wniosku lub niepełna.
Skoro zatem organ administracji przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek Skarżącego, postępowanie dotyczące nakazania organowi rozpatrzenia wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Skarżącego.
W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; z 5 września 2018 r., II OSK 272/18 - opubl. w CBOSA).
Organ administracji po otrzymaniu skargi udostępnił żądane informacje zatem postawy organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą.
Sąd z urzędu rozważył także zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma żadnych podstaw do jego zastosowania. Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., I SAB/Po 29/20; wyrok WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2019 r., SAB/Gl 72/19 - opubl. w CBOSA). Taki naganny przypadek nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej.
Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.), w którym nie przeprowadza się dowodów uzupełniających z dokumentów (art. 106 p.p.s.a.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego wpis (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika - radcy prawnego w kwocie (480 zł) i opłatę skarbową uiszczoną od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł), czyli łącznie 597 zł.