III SAB/Gl 280/25

III SAB/Gl 280/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Fleszer
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia pkt 2 i 3 wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 2) stwierdza bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa, 3) zasądza od Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 20 maja 2025r. J. K. (dalej też jako: Skarżący, Strona, Wnioskodawca) wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. (dalej też: Lekarz, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej jako "u.d.i.p."). W konsekwencji zawnioskował o:
1. zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie pkt 2 i 3 wniosku, tj. udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy schronisko dla zwierząt w Z. przy ul. [...] spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia z dnia 20 stycznia 2022r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz.U. 2022 poz. 175), a jeśli nie, to jakich wymogów nie spełnia i do kiedy jest ostateczny termin usunięcia uchybień oraz przekazania kopii raportu rocznego schroniska za rok 2024, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;
2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa;
3. zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że 23 kwietnia 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym zwrócił się, między innymi, o udzielenie informacji, czy schronisko dla zwierząt w Z. przy ul. [...] spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 stycznia 2022 r. (Dz.U. 2022 poz. 175), a jeśli nie, to jakich wymogów nie spełnia i do kiedy jest ostateczny termin usunięcia uchybień (pkt 2 wniosku) oraz o przekazanie kopii raportu rocznego schroniska za lata 2024 i 2025 (pkt 3 wniosku). Natomiast skarga dotyczy wyłącznie nierozpatrzenia przez organ wniosku w zakresie pkt 2 i 3.
Wskazał, że w odpowiedzi organ przesłał kopie protokołów, zaleceń pokontrolnych oraz wydanych decyzji administracyjnych od 2024 r. do chwili obecnej, a także kopie pism kierowanych w 2025 roku do jednostek samorządu terytorialnego z terenu powiatu [...], zawierające opinie do projektów uchwał w przedmiocie gminnego programu opieki nad zwierzętami. Jednocześnie Powiatowy Lekarz Weterynarii poinformował, że: "postępowanie w sprawie zapewnienia wybiegu dla psów w Schronisku dla bezdomnych zwierząt Z., ul. [...] jest w toku" oraz że "nie dysponuje raportami rocznymi schroniska za lata 2024 i 2025".
Jednak analiza treści odpowiedzi udzielonej przez organ wskazuje – zdaniem Skarżącego - że w zakresie pkt 2 wniosku organ nie udzielił w pełni żądanej informacji, gdyż nie odpowiedział na pytanie dotyczące wymogów rozporządzenia. Nie stanowi pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytanie. Wskazana informacja co do toczącego się postępowania odnosi się bowiem wyłącznie do jednego z wymogów przewidzianych w rozporządzeniu, tj. zapewnienia wybiegu dla psów, nie odnosi się natomiast do pozostałych wymogów, a także nie zawiera informacji, do kiedy jest ostateczny termin usunięcia stwierdzonych uchybień. Natomiast w odniesieniu do pkt 3 wniosku Lekarz Weterynarii udostępnienia raportu rocznego schroniska za rok 2024, wskazując, że nim nie dysponuje mimo, że organ powinien posiadać taki dokument. Powyższa okoliczność była podstawą wezwania z 7 maja 2025 r., w którym Skarżący zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii o przekazanie kopii raportu rocznego schroniska dla zwierząt w Z. za rok 2024, wskazując, że z informacji uzyskanych w WIW K. wynika, że organ dysponuje takim dokumentem. Informacje te odnoszą się bowiem do działalności podmiotu publicznego, jakim jest schronisko dla zwierząt, oraz dotyczą wykonywania zadań publicznych w zakresie opieki nad bezdomnymi zwierzętami.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie. Stwierdził, że Skarżący 23 kwietnia 2025 r., wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej schroniska dla zwierząt w Z. Zażądał następujących informacji:
1. kopii wszystkich: protokołów kontroli, zaleceń pokontrolnych, decyzji administracyjnych wydanych podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, za okres od początku 2024 roku do chwili obecnej;
2. czy schronisko spełnia wszystkie wymogi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 stycznia 2022 r., jeśli nie to jakich nie spełnia i do kiedy jest ostateczny termin usunięcia uchybień;
3. kopii raportu rocznego schroniska za lata 2024 i 2025;
4. kopii wszystkich opinii programów opieki nad bezdomnymi zwierzętami wydanych samorządom powiatu [...] przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. w roku 2025.
Pismem z dnia 7 maja 2025 r. organ odpowiedział Skarżącemu; przekazał kopie protokołów, zaleceń pokontrolnych oraz wydanych decyzji administracyjnych dotyczących schroniska dla zwierząt w Z. za okres od roku 2024 do chwili obecnej, tj. do dnia 7 maja 2025 r., a także kopie pism kierowanych w 2025 roku do jednostek samorządu terytorialnego (gmin) z terenu powiatu [...] zawierające opinie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. do projektów uchwał w przedmiocie gminnego programu opieki nad zwierzętami. Jednocześnie organ przekazał informację, iż postępowanie w sprawie zapewnienia wybiegu dla psów w Schronisku dla bezdomnych zwierząt Z., ul. [...], jest w toku. Ponadto poinformował skarżącego, że nie dysponuje raportami rocznymi schroniska za lata 2024 i 2025 - na dzień udzielania informacji, czyli na dzień 7 maja 2025 r. Nadto wskazał, że na dzień sporządzania odpowiedzi przez organ, toczyło się również postępowanie administracyjne dotyczące zakazu prowadzenia działalności przez Schronisko dla bezdomnych zwierząt w Z. przy ul. [...], z uwagi na niespełnianie wymogów określonych w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 stycznia 2022 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. poz. 175 z późn. zm.), w zakresie minimalnej powierzchni wybiegów dla psów. Informacja o prowadzonym postępowaniu była Skarżącemu znana, o czym świadczy treść jego korespondencji z organem.
Dnia 7 maja 2025 roku Skarżący ponownie wniósł o udostępnienie informacji publicznej, żądając wskazania:
1. czy schronisko spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 stycznia 2022 r., a jeśli nie to jakich nie spełnia i do kiedy jest ostateczny termin usunięcia uchybień;
2. przekazania kopii raportu rocznego schroniska dla zwierząt za rok 2024.
Zatem organ pismem z dnia 21 maja 2025 r. udzielił Skarżącemu informacji, wskazując, że z uwagi na niewypełnienie obowiązków wskazanych w decyzji numer [...] z dnia 5 marca 2024 r., decyzji numer [...] z dnia 2 sierpnia 2024 r., decyzji numer [...] z 25 listopada 2024 r. oraz decyzji numer [...] z 28 stycznia 2025r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zakazania podmiotowi prowadzącemu schronisko, prowadzenia tej działalności oraz skreślenia go z rejestru podmiotów nadzorowanych. Jednocześnie wskazał, że uchybienia w zakresie działalności podmiotu prowadzącego schronisko dotyczą wymagań w zakresie wysokości ogrodzenia oraz wybiegu dla psów.
Nadto organ nadmienił, że wszystkie w/w decyzje administracyjne oraz poprzedzające je protokoły kontroli weterynaryjnych zostały Skarżącemu przekazane już uprzednio 7 maja 2025 r. W zakresie kopii raportu rocznego schroniska organ ponownie wskazał, że nie dysponuje tym raportem. Zatem w obu w/w przypadkach informacja publiczna została Skarżącemu przekazana w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w formie elektronicznej na wskazany przez niego adres e-mail.
Dalej organ wyjaśnił, że kolejny wniosek wpłynął do organu 22 maja 2025 r. i dotyczył on przebiegu postępowania administracyjnego dotyczącego zakazania podmiotowi prowadzącemu schronisko (Stowarzyszeniu [...]), prowadzenia tej działalności oraz skreślenia go z rejestru podmiotów nadzorowanych.
Jednocześnie 23 maja 2025 r. wpłynęła skarga na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej pkt 2 i 3.
Powiatowy Lekarz Weterynarii zaakcentował więc, że nie pozostaje w bezczynności w zakresie realizacji wniosku Skarżącego; odpowiedział na wniosek przekazując dostępne mu informacje w zakresie wskazanym we wniosku, w sposób wyczerpujący oraz na podstawie aktualnie posiadanych informacji. W informacji z dnia 7 maja 2025 r. przekazał kopie protokołów, zaleceń pokontrolnych i decyzji administracyjnych wydanych wobec Stowarzyszenia [...] prowadzącego schroniska dla zwierząt w Z.; przekazał kopie pism kierowanych w 2025 r. do jednostek samorządu terytorialnego; poinformował o toczącym się postępowaniu w sprawie wybiegu dla psów w Schronisku dla bezdomnych zwierząt Z. ul. [...]; wskazał, iż na dzień udzielenia informacji, nie dysponuje raportami rocznymi schroniska za 2024 i 2025 r. Zatem nie zgadza się z zarzutem, jakoby organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek w zakresie pkt 2 i 3, gdyż Skarżącemu zostały przekazane kopie protokołów, zaleceń pokontrolnych i decyzji administracyjnych wydanych wobec Stowarzyszenia [...] prowadzącego schroniska dla zwierząt w Z., z których treści wynikało jakie uchybienia stwierdzono w działalności schroniska i do kiedy ustalono termin ich usunięcia - w ocenie organu powtarzanie tych faktów w piśmie do Skarżącego było zbędne. Należy zatem uznać, że Skarżący uzyskał pełną informację publiczną w zakresie możliwym do przekazania przez organ, a dotyczącą spełnienia przez schronisko dla zwierząt wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 stycznia 2022 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt. Odnośnie "raportu rocznego schroniska" wskazał, że z Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii Nr [...] z dnia 2 kwietnia 2024 r. w sprawie postępowania powiatowych lekarzy weterynarii przy przeprowadzaniu kontroli schronisk dla zwierząt, wynika obowiązek sporządzenia tzw. raportu rocznego z wizytacji schronisk i przekazania go wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii w terminie do dnia 31 maja po roku sprawozdawczym (rozdział 13 Instrukcji). Tym samym Powiatowy Lekarz Weterynarii obowiązany był przygotować raport roczny z wizytacji schronisk dla zwierząt za 2024 rok (w praktyce jednego schroniska będącego przedmiotem zainteresowania Skarżącego) do dnia 31 maja 2025 r. oraz do przekazania tego dokumentu do tego dnia Śląskiemu Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii. Analogicznie raport roczny za 2025 rok będzie przygotowany do dnia 31 maja 2026 r. W dniu 7 maja 2025 r. raport za rok 2024 nie został jeszcze sporządzony, nie mówiąc już o raporcie za 2025 rok, którego również żądał Skarżący. Podkreślił, że tworzy taki dokument w terminie wynikającym z wiążących go przepisów instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii. Dokument ten nie został wytworzony do 7 maja 2025 r., ani do 21 maja 2025 r. Z tego względu nie było możliwe jego udostępnienie Skarżącemu, o czym został poinformowany.
W świetle powyższego, organ podsumował, że wypełnił obowiązki informacyjne wynikające z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie pozostając w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267; dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych, zwłaszcza jeśli została wytworzona przez podmioty publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.
Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;
6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.
Dla oceny więc czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a także czy żądana informacja stanowi informację publiczną. W przypadku negatywnej odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań, adresat nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, a zatem jeśli tego nie czyni, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności.
Zatem, przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie o udostępnienie informacji publicznej obowiązkiem sądu było w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się Skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez Skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym tamże orzecznictwem).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika więc, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Legalis nr 553728).
Zatem stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Zatem informację publiczną stanowią co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji weterynaryjnej, zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Wetrynaryjnej (Dz. U. z 2024 r.; poz. 12) - w ramach niezespolonej administracji rządowej.
Konkludując powyższe w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, ma obowiązek udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku – czego w niniejszej sprawie nie uczyniono realizując wniosek Skarżącego, nie w pełnym zakresie.
Zauważyć należy, że Skarżący złożył 23 kwietnia 2025 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym m.in. odpowiedzi na pytania, czy schronisko spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia MRiRW z 20 stycznia 2022 r., a jeśli nie – które wymogi są niespełnione i do kiedy mają być usunięte, oraz przekazanie raportu rocznego schroniska za 2024 r. Organ udzielił odpowiedzi 7 maja 2025 r., przekazując kopie protokołów, decyzji, zaleceń pokontrolnych oraz informując, że postępowanie w sprawie wybiegu dla psów jest w toku, a raportu rocznego nie posiada. Skarżący wezwał organ do uzupełnienia odpowiedzi, wskazując, że według informacji z WIW K., raport istnieje. Organ powtórnie stwierdził brak raportu i wskazał, że nie powtarzał treści dokumentów, ponieważ były one już przekazane.
Oceniając taki tryb procedowania w sprawie i argumentację organu, że Skarżący uzyskał pełną informację, ponieważ z treści przekazanych dokumentów (protokołów, decyzji) można wywnioskować, jakie uchybienia stwierdzono i do kiedy mają być usunięte - należało stwierdzić, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, organ nie może ograniczyć się do przekazania dokumentów, jeśli wnioskodawca zadał konkretne pytania wymagające interpretacji lub syntetycznej odpowiedzi. W wyroku NSA z 21 grudnia 2022 r., o sygn. akt I OSK 2347/21 stwierdzono, że organ nie spełnił obowiązku informacyjnego, jeśli nie udzielił odpowiedzi na konkretne pytania, nawet jeśli przekazał dokumenty, z których te informacje mogłyby być wydedukowane. Sąd podkreślił, że obowiązek udzielenia informacji publicznej obejmuje również przygotowanie odpowiedzi w sposób zrozumiały i dostosowany do treści wniosku, a nie tylko przekazanie surowych dokumentów.
Zatem skoro Skarżący zadał pytanie czy schronisko spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia, a organ ograniczył się do informacji o wybiegu dla psów, pomijając inne aspekty (np. wysokość ogrodzenia, warunki bytowe, opiekę weterynaryjną) – to tym samym należało stwierdzić, że pomimo że decyzje i protokoły zawierają fragmentaryczne informacje to jednak organ nie przedstawił syntetycznej oceny warunków i tym samym nie udzielił pełnej odpowiedzi na zadane pytania wniosku w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Poza tym organ słusznie wskazał, że nie dysponuje raportem rocznym za 2024 r. na dzień 7 maja 2025 r. Zgodnie z Instrukcją Głównego Lekarza Weterynarii nr [...], raport roczny powinien być sporządzony do 31 maja 2025 r. Zatem do dnia 7 maja nie mógł być jeszcze dostępny. Jednak organ powinien był poinformować, że dokument jest w trakcie przygotowania i wskazać termin jego udostępnienia, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Brak takiego wyjaśnienia może być uznany za niepełne wykonanie obowiązku informacyjnego.
Konkludując więc należało stwierdzić, że stanowisko organu, że przekazanie dokumentów zastępuje odpowiedź na konkretne pytania, nie jest zgodne z wymogami procedowania w trybie u.d.i.p. i orzecznictwem sądów administracyjnych. Organ miał obowiązek udzielenia syntetycznej odpowiedzi na pytanie, czy schronisko spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia, a nie tylko przekazać dokumenty. W zakresie raportu rocznego organ działał zgodnie z przepisami, ale powinien był wskazać termin jego wytworzenia; podjąć wszelkie możliwe czynności mające na celu jego udostępnienie, wyjaśnić sprawę w WIW (jeśli nie dysponuje raportem), a nie tylko ograniczyć się do negacji jego posiadania.
W związku z powyższym Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku).
O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, gdyż nierozpoznanie wniosku w prawidłowej formie wynikającej z u.d.i.p. nie nastąpiło z powodu złej woli tego podmiotu, lecz z błędnej interpretacji przepisów tej ustawy. Dlatego też Sąd zobowiązał Powiatowego Lekarza do załatwienia wniosku w zakresie pkt 2 i 3 w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt I sentencji wyroku).
Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (597 zł).
-----------------------
2