III SAB/GL 187/25

III SAB/Gl 187/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Beata Machcińska
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2025 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Centrum [...] Sp. z o.o. w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 2) stwierdza bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa, 3) zasądza od Centrum [...] Sp. z o.o. w R. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 22 kwietnia 2025 r., B.P. (dalej: Strona, Skarżąca) – złożyła skargę na bezczynność C sp. z o.o. w R. (dalej: CZE, Spółka) w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wskazała, że wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2025 r., wystąpiła do C sp. z o.o. o udostępnienie informacji w zakresie: umów o pracę (kontrakty menadżerskie z członkami zarządu C sp. z o.o.) obowiązujących w dniu 6 kwietnia 2025 r. oraz umów z członkami Rady Nadzorczej Spółki. Pomimo upływu terminu określonego w przepisach ustawy, CZE nie udzieliło Skarżącej wnioskowanej informacji publicznej lub decyzji odmawiającej w sposób przewidziany prawem. Skarżąca nie otrzymała również żadnej informacji, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej Informacji.
W konsekwencji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 11 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U, z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), ponieważ jako podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie udostępnił Informacji publicznej wskazanej we wniosku, naruszając tym samym prawo Skarżącej do uzyskania informacji publicznej, która powinna podlegać udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a w szczególności bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku.
Zawnioskowała o zobowiązanie CZE do rozpatrzenia wniosku; stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę CZE wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że w odpowiedzi mailowej na otrzymane żądanie we wniosku wyjaśniło, iż przesłanie żądanych skanów jest niemożliwe, ponieważ nie stanowią one informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p.
Dodatkowo podkreśliło, że jest Spółką z większościowym udziałem Gminy Miasta R.. Pomimo powiązań finansowych z Gminą, Spółka występuje w obrocie jako podmiot całkowicie względem niej odrębny. Podkreślenia ponadto wymaga, iż Spółka nie jest organem władzy publicznej ani jednostką sektora finansów publicznych, lecz podmiotem prawa handlowego. Działalność Spółki obejmuje co prawda wykonywanie zadań publicznych, ale cel tej działalności ma charakter gospodarczy, ukierunkowany na zysk. Zawarcie przez Spółkę umowy z członkami zarządu lub rady nadzorczej nie jest w związku z tym wynikiem wykonywania przez nią zadań publicznych, lecz następuje w ramach prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Spółka zawierając takie umowy występuje w charakterze podmiotu gospodarczego jako pracodawca (zlecenio-dawca), którego narzędziem jest możliwość nawiązywania stosunku zatrudnienia. Zawieranie umów regulujących zasady zatrudnienia nie pozostaje zatem w ścisłym i bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań publicznych. Jednocześnie umowy te nie są umowami cywilnoprawnymi zawieranymi z kontrahentami i nie noszą cech dokumentu odnoszącego się do sfery publicznoprawnej - są natomiast aktami prywatnoprawnymi związanymi ze stosunkiem pracy oraz sposobem prowadzenia akt osobowych pracownika.
W ocenie Spółki powyższe okoliczności przesądzają o tym, że żądane skany umów zawartych z członkami zarządu i rady nadzorczej nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. W tym też układzie nie istnieje możliwość wydania w sprawie decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji, jak oczekiwała tego Skarżąca. Wbrew bowiem zarzutom zawartym w skardze w rozważanej sytuacji nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej, albowiem nie mamy tu do czynienia z niemożnością udostępnienia informacji publicznych z przyczyn określonych w przepisach ustawy (np. w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), tylko z przypadkiem, kiedy to dana informacja w ogóle nie kwalifikuje się jako informacja publiczna.
Nadto CZE podniosło, że Skarżąca we wniosku zwróciła się do Spółki wyłącznie o przesłanie skanów umów podpisanych przez Spółkę z członkami zarządu i rady nadzorczej. Nie można w tym względzie wykluczyć, iż określone informacje wynikające z tychże umów mogą same w sobie stanowić informację publiczną i podlegać w związku z tym udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Będąc jednak związany żądaniem strony - nie mogąc w związku z tym w dowolny sposób modyfikować czy interpretować treści wniosku - Spółka nie miała możliwości udzielić Skarżącej innej odpowiedzi, niż zawarta w przesłanej w dniu 10 kwietnia 2025 r. wiadomości mailowej. Podkreślono, że CZE nie kwestionuje tego, że skoro jedynym wspólnikiem Spółki jest jednostka samorządu terytorialnego, a Spółka wykonuje zadania publiczne z zakresu gospodarki komunalnej - należy ona co do zasady do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Niemniej powyższe nie przesądza o zakwalifikowaniu konkretnej informacji jako informacji publicznej i możliwości jej udostępnienia - w tym zakresie decyduje bowiem kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter danej Informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Natomiast w świetle regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.
Przechodząc zatem do kwestii merytorycznego badania zasadności skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są, m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.
W sprawie niniejszej nie ulega więc wątpliwości, że wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jako podmiotu będącego osobą prawną - spółką z większością kapitałową gminy.
Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.
Skoro więc ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy to o zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona lub odnoszona do działalności podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p.; w zakresie wykonywania przez nie zadań i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność w/w podmiotów w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym.
Przedmiotem informacji publicznej jest więc informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o – pkt 2 lit. d) o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.
W orzecznictwie jednolity jest pogląd co do wysokości wynagrodzenia członków organów spóki wykonującej zadania publiczne jako informacji publicznej (vide: m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Sz 189/25) z aktualną tezą, że informacje dotyczące wysokości pobieranego wynagrodzenia przez członków Zarządu i Rady Nadzorczej czyli organów spółki, w odniesieniu do spółki wykonującej zadania publiczne, podlegają udostępnieniu jako informacje publiczne. Wynika to z przyjęcia szerokiego rozumienia terminu "osoby pełniącej funkcję publiczną", zgodnie z którym za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które te władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną. Funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. Co ważne, pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się o ich wypełnienie.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne", jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006/3/30) stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej". Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że funkcje publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym.
Celem takiego rozumienia prawa do informacji publicznej jest fakt, że dostęp do informacji publicznej w tym zakresie pozwala przeciwdziałać takim patologiom życia publicznego jak np. nepotyzm, czy każde inne trwonienie środków publicznych, a nadto wymusza transparentność, uczciwość oraz legalność działania władzy publicznej i ma zapewnić społeczną kontrolę nad działaniami administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym.
W konsekwencji informacje o wysokości wynagrodzenia poszczególnych członków Zarządu i Rady Nadzorczej stanowią informację publiczną. Niewątpliwe jest także, że udostępnienie tych informacji nie podlegało ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a zatem adresat wniosku winien był udostępnić wnioskowane informacje.
Na marginesie można wskazać na fakt, iż przepis art. 11 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami nakłada obowiązek publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej podmiotu uprawnionego do wykonywania praw udziałowych, m.in. uchwały o sprawie zasad kształtowania wynagrodzeń członków organu zarządzającego, zatem nie ogranicza prawa dostępu do informacji o wynagrodzeniu osób sprawujących funkcje organów zarządczych w spółkach dysponujących majątkiem publicznym. Przepis ten nie wyłącza możliwości domagania się ujawnienia wynagrodzenia członków zarządu, gdyż celem jego wprowadzenia miało być zapewnienie możliwości skutecznej kontroli społecznej i oprócz budowania poczucia sprawiedliwości społecznej umożliwić przeciwdziałanie potencjalnym nadużyciom. Stanowisko takie koresponduje z zasadą jawności gospodarowania środkami publicznymi, która zakłada, że podmioty gospodarujące środkami publicznymi podlegają kontroli odpowiednich urzędów, oraz samych obywateli - co umożliwia ustawa o dostępie do informacji publicznej.
Zatem mając powyższe rozważania na względzie Spółka winna odpowiednio zakwalifikować żądania wniosku i stosownie je załatwić.
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;
6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.
Tym samym w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że CZE należy do grupy podmiotów zobowiązanych do załatwienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności, m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Wobec powyższych rozważań nie budzi też wątpliwości, że informacje dotyczące wysokości wynagrodzenia osób funkcyjnych stanowią informację publiczną.
Powyższe potwierdza, że wniosek Skarżącej w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany przez Spółkę, czego nie dopełniono.
Zauważyć więc należy, że skargą zakwestionowano odmowę udostępnienia informacji, a Skarżąca zwalcza bezczynność Spółki w załatwieniu wniosku złożonego w trybie u.d.i.p., na który otrzymała pisemną odpowiedź negatywną. W tym stanie rzeczy, skoro wniosek dotyczy informacji publicznej, Skarżąca Spółka winna była go załatwić według zasad określonych w ustawie o dostępie, czego bezspornie nie uczyniła, dopuszczając się tym samym bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w orzekł jak w punkcie 2 wyroku.
Jednocześnie w ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżącego nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; wyrok NSA z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Natomiast w tej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odmienna od Skarżacej ocena statusu żądanej informacji nie wypełnia warunku istotnego naruszenia prawa.
W konsekwencji więc należało zobowiązać Spółkę do załatwienia wniosku skoro nadal pozostało niezałatwione, zgodnie z powyższymi wskazaniami, żądanie nim objęte.
Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a.
-----------------------
2