III SAB/Gl 147/25

III SAB/Gl 147/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Barbara Brandys-Kmiecik
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Związku Zawodowego Pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa, 2. zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem, 3. zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarżący Związek Zawodowy Pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. (dalej: skarżący, strona, Związek) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł 7 kwietnia 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. (dalej: organ, Dyrektor) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z 20 stycznia 2025 r.
W skardze Związek domagał się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt z prawomocnym wyrokiem, stwierdzenia bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Stan faktyczny sprawy jest następujący.
Pismem z 20 stycznia 2025 r. (data wpływu do organu: 22 stycznia 2025 r.) skarżący wystąpił do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej przez pisemne udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
"1. Jaka liczba pracowników złożyła w latach 2023-2024r. pisemna prośbę o awans zawodowy/stanowiskowy. Prosimy o informację z podziałem na poszczególne działy oraz stanowiska pracy.
2. Jaka liczba pracowników o których mowa w pkt.1 otrzymała awans w latach 2023-2024r. Prosimy o informację z podziałem na poszczególne działy oraz stanowiska pracy.
3. Prosimy o podanie informacji czy w związku z otrzymanym awansem zawodowym pracownicy otrzymali gratyfikację finansową (podwyżka wynagrodzenia). Prosimy o wskazanie danych z podziałem na poszczególne działy oraz stanowiska pracy z przyporządkowaniem każdemu pracownikowi kwoty otrzymanej podwyżki".
W odpowiedzi na ww. wniosek Związku organ pismem z dnia 5 lutego 2024 r. wskazał, iż przedmiotowy wniosek - mimo literalnego wskazania w nim podstawy prawnej żądania - został potraktowany jako wniosek w rozumieniu art. 28 ustawy o związkach zawodowym. W konsekwencji powyższego organ uznał, że udzieli odpowiedzi w terminach wynikających z tejże ustawy.
Następnie pismem z dnia 14 lutego 2025 r. (data wpływu do organu: 17 lutego 2025 r.) skarżący wskazał na niezasadność odmowy przyznania wnioskowi waloru wniosku o udostępnienie informacji publicznej wzywając jednocześnie organ do niezwłocznego udostępnienia informacji.
W związku z czym odpowiadając pismem z dnia 20 lutego 2025 r. organ:
1) wskazał na przetworzony charakter żądanych informacji,
2) wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.
W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia 25 lutego 2025 r., zachowując wskazany w ww. wezwaniu termin, wskazał na niezasadność potraktowania żądanych informacji jako informacji o charakterze przetworzonym. Jednocześnie - z ostrożności - skarżący wskazał na szczególny interes publiczny w postaci m.in. reprezentowania zbiorowych interesów pracowników, kontrolowania przestrzegania przepisów dotyczących pracowników, ochrony praworządności, zapobiegania nadużyciom finansowym.
Finalnie organ pismem z dn. 14 marca 2025 r., wskazał:
1) w zakresie żądania z pkt 1 ww. wniosku - wskazał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (argumentując powyższe koniecznością ochrony prywatności pracowników).
2) w zakresie żądania z pkt 2 i 3 wniosku - wskazał, że nie posiada informacji odnośnie do pracowników, którzy otrzymali awans w latach 2023-2024 oraz ich wynagrodzeń bowiem w posiadaniu tych informacji jest Dział Kadr i Płac Centrum Usług Wspólnym w W.,
3) nadmienił, że skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego.
W opisanej na wstępie skardze z 7 kwietnia 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, że organ naruszył art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1,
art. 3 ust 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 6, art 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (dalej także jako: u.d.i.p.).
W uzasadnieniu skargi, skarżący zarzucił, że organ procedując w niniejszej sprawie podejmował działania jako rażąco sprzeczne z regulacjami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, iż - niezależnie od późniejszych poczynań organu - wobec złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dn. 22 stycznia 2025 r. (data wpływu) organ pozostaje w bezczynności już od dnia 6 lutego 2025 r. (piętnasty dzień od dnia złożenia wniosku). W tymże terminie organ nie poinformował skarżącego - stosownie do wymogów art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Zdaniem strony powyższa okoliczność - przy jednoczesnym nieudostępnieniu żądanych informacji - samoistnie świadczy o zasadności przedmiotowej skargi.
Nadto organ wskazał, iż nieuprawnionym jest twierdzenie organu o rzekomej konieczności potraktowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej jako wniosku w trybie art. 28 ustawy o związkach zawodowych. Powyższe tryby nie pozostają bowiem konkurencyjne, a zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Strona zauważyła, że do takiego wniosku doszedł końcowo sam organ procedując przedmiotowy wniosek w trybie u.d.i.p. (po uprzednim wezwaniu skarżącego). Zdaniem strony twierdzenia organu o rzekomej konieczności potraktowania wniosku jako wniosku w trybie u.z.z. bez wskazania terminu załatwienia sprawy i powodów opóźnienia nie może być natomiast potraktowany jako spełniający wymogi art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Zdaniem skarżącego niezależnie od przedstawionej powyżej informacji - informacje dotyczące złożonych wniosków o awans zawodowy, o liczbie awansowanych osób oraz zmian wynagrodzenia spowodowanych powyższym nie sposób uznać za informację przetworzoną. Całość informacji stanowiących przedmiot wniosku skarżącego znajduje się w m.in. listach płac lub aktach osobowych. Wyodrębnienie przedmiotowych informacji na potrzeby ich udostępnienia nie rodzi więc konieczności przetworzenia danych lub dokonania żadnych wyliczeń, a sprowadza się jedynie do dokonania prostych czynności administracyjnych. W ocenie strony nawet gdyby przyjąć, iż udostępnienie informacji publicznej wymaga czasochłonnych czynności, z czym w oczywisty sposób, mając na uwadze charakter żądanych informacji oraz skalę działalności jednostki i zatrudnionych pracowników, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem samoistnie nie przemawia to za uznaniem informacji za przetworzoną. Według strony informacja przetworzona to informacja wytworzona specjalnie na potrzeby wnioskodawcy z dokumentów pozostających w dyspozycji organu. Za informację przetworzoną nie mogą być uznane natomiast dokumenty pozostające w dyspozycji organu, które należy odszukać, spisać z nich dane objęte wnioskiem o udzielenie informacji publicznej i przekazać je stronie w ustalonej formie." Skarżący podkreślił różnicę między dokonywaniem analiz i zestawień przez organ, a ścisłym przeniesieniem informacji w formie żądanej przez wnioskodawcę, co nie stanowi o tym, iż informacja ma charakter przetworzony.
Z ostrożności strona podniosła, że również zarzut błędnego uznania, iż skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżący wskazał, iż szczególnie istotny interes publiczny polega na m.in. ochronie praworządności oraz praw pracowniczych.
Nadto strona zaakcentowała, iż związek zawodowy wykonuje ustawowy obowiązek kontroli pracodawcy w zakresie przestrzegania prawa pracy, w tym w zakresie zasad wynagradzania i awansowania), jak również reprezentowania praw i interesów zbiorowych pracowników. Skarżący wskazał na powyższe okoliczności konkretyzując, iż żądane informacje mają na celu kontrolę i ochronę praw pracowniczych związanych ze sprawiedliwym, równym i pozbawionym dyskryminacji dostępem do uprawnień pracowniczych w zakresie wynagrodzeń. Skarżący nadmienił, że jako osoba prawna działająca na podstawie ustawy o związkach zawodowych ma realną i bezsprzeczną możliwość realizacji i podejmowania statutowych działań na rzecz dobra ogólnego, natomiast przedmiotowe informacje służą bezpośrednio i wprost ww. celowi. Niniejsze wynika z art. 1 oraz art. 4 u.o.z.z. (reprezentowanie zbiorowych interesów pracownika), art. 8 u.o.z.z. (kontrolowanie przestrzegania przepisów dotyczących interesów pracowników), art. 23 u.o.z.z. (występowanie do organów samorządu terytorialnego z wezwaniem do usunięcia nieprawidłowości.
Odnosząc się do ostatniego pisma organu skarżący wskazał, iż zupełnie niezrozumiałym pozostaje stanowisko wedle którego "wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną ponieważ nie dotyczy działalności jednostki, a jedynie prywatnych wniosków pracowników i w związku z ochroną prywatności taka informacja nie może zostać udzielona". Jeżeli bowiem organ uznaje, iż informacja nie może zostać udostępniona ze względu na ochronę prywatności - zobowiązany pozostaje do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W takiej sytuacji poinformowanie wnioskodawcy "zwykłym" pismem o odmowie udostępnienia informacji pozostaje działaniem wadliwym, które również skutkuje koniecznością uznania, iż organ pozostaje w bezczynności wobec braku wydania decyzji. Ponadto strona zauważyła, że powołując się na ochronę prywatności - organ powinien był wskazać w uzasadnieniu decyzji, że wystąpił o zgodę pracowników na udostępnienie informacji, która to zgoda nie została udzielona. W przypadku bowiem nieuzyskania oświadczeń o odmowie wyrażenia zgody na udzielenie informacji od pracowników powoływanie się na ochronę prywatności pozostaje również wadliwe. Przedmiotowa informacja stanowi jednocześnie informację publiczną, gdyż jest to informacja o organizacji podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska (zgodnie z katalogiem informacji publicznych z art. 6 u.d.i.p.).
Strona odnosząc się do twierdzeń dotyczących nieposiadania przez Dyrektora MOPS informacji o liczbie pracowników, którzy otrzymali awans oraz podwyżek wynagrodzenia wynikających z tegoż awansu również nie sposób uznać takich twierdzeń za prawdziwe, gdyż pozostają one w oczywisty sposób sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Zgodnie z art. 94 pkt 9a i b Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 z późn. zm.) pracodawca jest zobowiązany w szczególności: ,,9a) "prowadzić i przechowywać w postaci papierowej lub elektronicznej dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników (dokumentacja pracownicza); 9b) przechowywać dokumentację pracowniczą w sposób gwarantujący zachowanie jej poufności, integralności, kompletności oraz dostępności, w warunkach niegrożących uszkodzeniem lub zniszczeniem przez okres zatrudnienia, a także przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym stosunek pracy uległ rozwiązaniu lub wygasł, chyba że odrębne przepisy przewidują dłuższy okres przechowywania dokumentacji pracowniczej". Obowiązek prowadzenia dokumentacji jest więc każdorazowo obowiązkiem pracodawcy, którym na gruncie niniejszej sprawy pozostaje Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W.
W ocenie skarżącego swoiste unikanie udzielenia odpowiedzi przez organ poprzez zasłanianie się rzekomą niewiedzą stanowi jedynie taktykę uniemożliwiającą skarżącemu realizację konstytucyjnie zagwarantowanych mu praw. Skarżący zauważa bowiem, że przyjmując logikę organu - Dyrektor OPS nie posiada jakiejkolwiek wiedzy o wynagrodzeniach swoich pracowników, a idąc dalej wręcz o tym jakie osoby zatrudnia, na jakich stanowiskach i jak funkcjonuje jego własna jednostka Mając na uwadze, iż jednocześnie pozostaje organem podejmującym jednoosobowo decyzje w zakresie wynagrodzeń i awansów pracowników twierdzenie o braku posiadanych informacji pozostaje absurdalne i nie może uzyskać aprobaty tut. Sądu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W jej uzasadnieniu wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ organ pismem z dnia 14 marca 2025 roku rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia 22 stycznia 2025 r.
Niezależnie od powyższego, zdaniem organu, wniosek skarżącego z dnia 22 stycznia 2025 r. stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej ponieważ skarżący - jako Związek Zawodowy Pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., ma prawo do pozyskania informacji od Pracodawcy (organu) na podstawie i w zakresie przewidzianym w art. 28 ustawy o związkach zawodowych, nie zaś w oparciu o tryb uregulowany odrębnie w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.
Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 2 ust. 1 u.d.i.p. określa kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji jako "każdego". Stosownie do powołanego przepisu, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.
Związek Zawodowy Pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. jest zatem uprawniony do uzyskania informacji publicznych. Pytania zawarte we wniosku strony skarżącej dotyczące liczby pracowników składających prośbę o awans zawodowy/stanowiskowy wraz z liczbą pracowników którzy otrzymali awans w latach 2023-2024r. i w związku z tym uzyskali gratyfikację finansową (podwyżka wynagrodzenia) wraz z informacja z podziałem na poszczególne działy oraz stanowiska pracy stanowią informację publiczną.
Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko skarżącego, że adresatem postawionych pytań powinien być pracodawca, a nie jednostka,(CUW) która powołana została do obsługi płacowej organu.
Nadto organ nie odniósł się do żadnego z pytań, zdawkowo stwierdzając, że nie posiada informacji, o których mowa we wniosku.
W odpowiedzi organu wskazano jedynie, że "wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną ponieważ nie dotyczy działalności jednostki, a jedynie prywatnych wniosków pracowników i w związku z ochroną prywatności taka informacja nie może zostać udzielona".
Ponadto organ wskazał, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji ponieważ obsługa kadrowo-płacowa Urzędu należy do Centrum Usług Wspólnych.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia bezczynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r., I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura).
Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a także czy żądana informacja stanowi informację publiczną.
W przypadku negatywnej odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań, adresat nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, a zatem jeśli tego nie czyni, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej. Z kolei, przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., zwiera szeroki i otwarty katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. W tym przypadku zakres przedmiotowy wniosku obejmuje dane, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p.
Przenosząc powyższe regulacje na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek strony skierowany był do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W.
W świetle przytoczonych przepisów nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest on podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zresztą swego statusu jako podmiotu co do zasady zobowiązanego do udzielania informacji publicznej organ nie kwestionował podnosząc jedynie, że nie posiada informacji objętych wnioskiem.
Wniosek zawierał prośbę o dostarczenie informacji dotyczących liczby pracowników składających prośbę o awans zawodowy/stanowiskowy wraz z liczbą pracowników którzy otrzymali awans w latach 2023-2024r. i w związku z tym uzyskali gratyfikację finansową (podwyżka wynagrodzenia) a zatem obejmował żądanie udzielenia informacji odnoszącej się do spraw publicznych.
Oznacza to, że zostały spełnione obie przesłanki, wskazujące na konieczność załatwienia wniosku skarżącego w trybie u.d.i.p.
Mając na uwadze ww. uwagi, w ocenie sądu, argumentacja skargi zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ, ograniczając udostępnienie żądanych danych, naruszył prawo skarżącej do dostępu do informacji publicznej.
W konsekwencji organ uważając, że żądane informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., powinien wydać - na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie nie wykazał, że prywatność osoby fizycznej jest wystarczająca dla przedmiotowej odmowy, ponieważ mając wątpliwości związane z ochroną prywatności osoby fizycznej nie zastosował rozwiązania, które z jednej strony chroniłoby prywatność osoby a z drugiej strony pozwoliłoby na udostępnienie żądanej informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 2160/21, publ. Legalis 2592455)
Podsumowując, skoro organ nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej i w części uznał, że nie stanowi ona informacji publicznej w zakresie próśb pracowników o awans zawodowy/środowiskowy to, uznać należało, że dopuścił się w sprawie bezczynności w zakresie pytania nr 1 i 2 wniosku, natomiast odmówił jej udostępnienia w pozostałej części to, również uznać należało, że dopuścił się w sprawie bezczynności. Ponadto w części, dotyczącej pytania nr 2 i 3 wniosku a odmówił jej udostępnienia wskazując, że te informacje są w posiadaniu CUW.
Zatem, Sad stwierdził bezczynności organu bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1. wyroku),. Na marginesie należy również zauważyć, że powołując się na ochronę prywatności organ uznaje, iż informacja nie może zostać udostępniona to zobowiązany pozostaje do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W takiej sytuacji poinformowanie wnioskodawcy "zwykłym" pismem o odmowie udostępnienia informacji pozostaje działaniem wadliwym, które również skutkuje koniecznością uznania, iż organ pozostaje w bezczynności wobec braku wydania decyzji.
Sąd nie daje wiary twierdzeniu, że organ jako pracodawca nie posiada informacji, które objęte były wnioskiem. Centrum Usług Wspólnych nie jest pracodawcą osób zatrudnionych w Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., a jedynie zajmuje się prowadzeniem obsługi płacowej MOPS. Wypłaca wynagrodzenia, ale nie określa wysokości wynagrodzeń, nie zawiera umów o pracę z pracownikami Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. i, nie przyznaje nagród, premii itp., wykonuje czynności księgowe na rzecz jednostki obsługiwanej w tym przypadku Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. Skarżący słusznie podnosi, że to nie Centrum Usług Wspólnych a wciąż Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. decyduje o zatrudnianiu, awansach czy wynagrodzeniach pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., a zatem nie sposób zaaprobować twierdzenia, jakoby nie miał na ten temat żadnej wiedzy.
W ocenie Sądu, organ udzielając skarżącemu odpowiedzi, faktycznie uchylił się od załatwienia sprawy i rozpatrzenia wniosku. Wykonywanie obowiązków pracodawcy przy pomocy określonej jednostki organizacyjnej nie zwalnia organu z obowiązku udostępniania informacji publicznej pozostającej w zakresie jego kompetencji i realizowanych zadań. Udzielona skarżącemu odpowiedź nie wyłączyła zatem bezczynności organu. Organ nie rozważył czy wniosek zawiera pytania o informację prostą, czy też o informację przetworzoną, co wymagałoby wykazania przez skarżącego, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Prowadzi to do ustalenia, że rozpoznając wniosek strony organ naruszył prawo materialne, a w szczególności art. 4 ust. 3 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Wniosek strony został złożony do organu 22 stycznia 2025 r., a odpowiedź organu została udzielona 17 lutego 2025 r. Treść udzielonej odpowiedzi świadczy o niezałatwieniu wniosku i uchyleniu się od jego rozpoznania.
Zatem, nieprawidłowe odesłanie skarżącego do jednostki wypłacającej wynagrodzenia świadczy o bezczynności organu, o czym – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby bezczynność miała charakter rażący, bowiem organ nie zlekceważył złożonego wniosku, ale błędnie uznał, że inny podmiot powinien go rozpoznać.
Z tego też powodu Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, o czym Sąd orzekł w pkt 2. sentencji wyroku.
Ponownie rozpoznając wniosek strony, organ jako pracodawca wykonujący czynności z zakresu prawa pracy względem pracowników zatrudnionych w MOPS oceni charakter postawionych pytań i zastosuje się do wyżej przedstawionej oceny przepisów u.d.i.p.
Na zasądzone koszty postępowania sądowego składa się kwota 100 zł wpisu od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w kwocie 480 zł według norm przepisanych (pkt 3 sentencji wyroku). O kosztach Sąd orzekł w pkt 3. sentencji wyroku.
Podsumowując, zarzuty skargi okazały się uzasadnione, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.