III SAB/Gl 135/25

III SAB/Gl 135/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Adam Pawlyta
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6337 Zatrudnianie cudzoziemców
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie kserokopii z akt postępowania 1) stwierdza bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa, 2) umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, 3) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 10 marca 2025r. F. S. obywatel Republiki Serbii reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w rozpoznaniu jego wniosku o wydanie kserokopii dokumentów z akt postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Strona zarzuciła organowi naruszenie:
- art. 12 § 1 i 2 K.p.a. poprzez działanie niebędące działaniem wnikliwym i szybkim oraz niezałatwienie sprawy niezwłocznie pomimo tego, że nie trzeba było zbierać dowodów, informacji ani wyjaśnień;
- art. 35 § 3 K.p.a. polegające na niezałatwieniu sprawy w terminie miesiąca pomimo, że w sprawie nie ma konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego,
- art. 36 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie mimo, że wymaga tego ww. przepis K.p.a.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, strona wniosła o:
1. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku sądu;
2. stwierdzenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa;
3. rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym;
4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony stwierdził, że 24 stycznia 2025r. wystąpił do Wojewody Śląskiego z wnioskiem dotyczącym wydania poświadczonych kserokopii dokumentów z akt postępowania w przedmiocie udzielenia stronie zezwolenia na pobyt czasowy. W szczególności przedmiotem wniosku były kopie dokumentów potwierdzających tytuł prawny do lokalu mieszkalnego oraz wszelkich oświadczeń dotyczących miejsca zamieszkania/pobytu strony. Jednocześnie oświadczył, że dokumenty te są niezbędne w celu wykazania przesłanki określonej w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ponieważ organ nie podjął żadnych czynności ws. wniosku, 5 marca 2025r. strona wniosła ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., jednak i to nie doprowadziło do załatwienia sprawy, wobec czego wystąpiła z wskazaną na wstępie skargą. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że sprawa jako niewymagająca przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego winna być załatwiona niezwłocznie, ewentualnie w terminie jednego miesiąca. W żadnym razie nie można mówić o terminie dwóch miesięcy, bo ten przewidziany jest jedynie dla spraw skomplikowanych.
Stwierdził też, że do procedowania wniosku nie ma zastosowania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, gdyż norma ta dotyczy wyłącznie postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o cudzoziemcach. Natomiast wniosek o wydanie kserokopii z akt postępowania rozpatrywany jest wyłącznie na podstawie przepisów K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że przedłużone procedowanie wniosku strony nie wynikało z celowych działań organu, lecz z nadmiernego obciążenia pracą pracowników organu. Powołał się na ogromną i stale rosnącą liczbę wniosków pobytowych, stan zagrożenia epidemicznego, a następnie epidemii COVID-19, która przełożyła się na powstanie zaległości w rozpoznawaniu wniosków pobytowych. Wskazał, że w związku z tym weszła w życie ustawa z 8 kwietnia 2022r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, na mocy której od 15 kwietnia 2022r. dodano do ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy art. 100c zawieszający bieg terminów dotyczących niektórych spraw z zakresu legalizacji pobytu cudzoziemców do 31 grudnia 2022r. Następnie wprowadzono do ustawy art. 100d również zawieszający bieg terminów na załatwienie niektórych spraw z zakresu legalizacji pobytu cudzoziemców, który był następnie przedłużany a aktualnie został przedłużony do 30 września 2025r. Regulacja ta ma zastosowanie nie tylko do obywateli Ukrainy, ale do wszystkich cudzoziemców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl art. 12 § 2 K.p.a. sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania.
Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało pośrednio w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., regulującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia na bezczynność, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Zatem z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia albo nie podjął stosownej czynności materialnej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Wnioskiem z 24 stycznia 2025r. strona zwróciła się o wydanie poświadczonych kserokopii z akt postępowania, jakie w latach 2017-2018 toczyło się przed organem z jej wniosku.
Zagadnienie wydawania z akt kopii dokumentów reguluje art. 73 § 2 K.p.a.
Zgodnie z powołanym przepisem, strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony.
W przedmiotowej sprawie strona taki wniosek złożyła i uzasadniła go swym ważnym interesem. Wskazała mianowicie, że odpisy te są jej niezbędne w celu wykazania przesłanki określonej w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do tego przepisu, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Niewątpliwie wykazanie rezydencji podatkowej dla celów ustalenia w jakim kraju strona winna rozliczać się z osiąganych dochodów stanowi jej ważny interes. Wobec tego spełnione zostały przesłanki konieczne dla wydania stronie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy.
Jak słusznie podniósł skarżący, sprawa którą zainicjował jego wniosek nie była szczególnie skomplikowana. Jej załatwienie nie wymagało prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym gromadzenia dowodów, chodziło bowiem o okoliczności znane organowi z urzędu, bo pozostające w aktach będących w jego dyspozycji. W takim razie winna być załatwiona niezwłocznie, stosownie do art. 35 § 2 K.p.a., stanowiącego, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Ponieważ to nie nastąpiło, organ dopuścił się naruszenia art. 35 § 2 K.p.a., jak również art. 12 § 1 K.p.a., obligującego organ do działania wnikliwego i szybkiego.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że na zmianę tego terminu tj. jego przedłużenie albo zawieszenie nie mają wpływu art. 100c i 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa ( t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 337), na które powołał się organ w odpowiedzi na skargę.
Stosownie do art. 100c tej ustawy:
1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących:
1) udzielenia cudzoziemcowi:
a) zezwolenia na pobyt czasowy,
b) zezwolenia na pobyt stały,
c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
2) zmiany:
a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę,
b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji,
3) cofnięcia cudzoziemcowi:
a) zezwolenia na pobyt czasowy,
b) zezwolenia na pobyt stały,
c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
- w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Art. 100d brzmi analogicznie z tą jedynie różnicą, że bieg terminów na załatwienie ww. nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu w okresie do dnia 30 września 2025r.
Z powyższego wynika, że przepis ten znajduje zastosowanie tylko w ściśle określonej kategorii spraw, a nie do wszystkich spraw prowadzonych przez organ. Natomiast wniosek, z jakim wystąpił skarżący nie mieści się w tym katalogu. Z powyższego wnika, że regulacja ta nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, a wniosek skarżącego winien zostać załatwiony w oparciu o przepisy K.p.a. i w terminach w nim przewidzianych.
Ponieważ w terminie miesiąca od wpływu wniosku do organu to nie nastąpiło, Sąd stwierdził jego bezczynność w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jednocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd nie stwierdził, aby bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Pojęcie "rażące" znaczy tyle, co "szczególnie jaskrawe", "ponad miarę". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie zwłoka organu w załatwieniu sprawy nie wyniknęła z celowego unikania jej załatwienia, lecz błędnego przekonania, że znajdują do niej zastosowanie art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, tzn. że bieg terminu na jej załatwienie zostaje zawieszony do 30 września 2025r.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Jednak w odpowiedzi na skargę organ oświadczył, że pismem z 26 marca 2025r. żądane dokumenty zostały wysłane na adres pełnomocnika, czego pełnomocnik nie zanegował. Zatem z uwagi na załatwienie sprawy zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana byłoby oczywiście zbędne.
W związku z tym orzeczono jak w sentencji wyroku.