III SAB/Gd 93/22

III SAB/Gd 93/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-09-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak
Janina Guść /sprawozdawca/
Jolanta Sudoł /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Kurator Oświaty
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151 i art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Janina Guść (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Pomorskiego Kuratora Oświaty w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 2 czerwca 2022 r. A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Pomorskiego Kuratora Oświaty w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
W oparciu o przesłane do Sądu dokumenty ustalono, że pismem z dnia 3 lutego 2022 r., w związku z przeprowadzonym naborem na stanowisko archiwisty, A. B. wystąpiła do Kuratorium Oświaty w Gdańsku z prośbą o udzielenie odpowiedzi
na następujące pytania:
1. Dlaczego nie zostałam poinformowana o terminie przeprowadzenia naboru przez Panią wicedyrektor A. R.? Nadmieniam, iż o naborze dowiedziałam się
po kontakcie telefonicznym od Pani dyrektor B. Ż.
2. Dlaczego wicedyrektor Pani A. R. nie była zainteresowana przygotowaniem przeze mnie pytań umożliwiających jednakową weryfikację wszystkich kandydatów na stanowisko archiwisty? Odpowiedź, jaką otrzymałam od Pani wicedyrektor: "to będzie luźna rozmowa".
3. Co stanowiło kryterium wyboru Pani A. O. na stanowisko archiwisty?
4. Czy z przeprowadzonego naboru nie powinien zostać sporządzony protokół?
W naborze uczestniczyły: Pani B. Ż. - dyrektor, Pani A. R. -wicedyrektor oraz archiwista zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty A. B.. Ponadto nadmieniam, iż w trakcie prowadzonego naboru nie obowiązywała jakakolwiek pisemna punktacja (ocena) kandydatów na stanowisko archiwisty.
5. Czy jest to prawidłowa procedura naboru?
W piśmie z dnia 21 lutego 2022 r. Pomorski Kurator Oświaty wyjaśnił, że postanowienia umowy o pracę łączącej A. B. z pracodawcą nie zawierają przepisów dających pracownikowi podstawę do wystąpienia do pracodawcy z tak sformułowanymi pytaniami. Organ wskazał, że do udzielenia ewentualnej odpowiedzi przez pracodawcę konieczne będzie uzasadnienie wniosku, a w szczególności podanie właściwej podstawy prawnej.
W odpowiedzi, pismem z dnia 1 marca 2022 r., A. B. wystąpiła do Pomorskiego Kuratora Oświaty z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.
W uzasadnieniu A. B. wskazała, że w dotychczas prezentowanym stanowisku organ nie powołał żadnej konkretnej podstawy prawnej, która umożliwiałaby odmowę udzielenia odpowiedzi na zadane pytania. Powołując się na wyrażoną w art. 7 Konstytucji zasadę praworządności wskazała, że nie potrafi odnieść się do argumentu organu, zgodnie z którym regulacje z zakresu prawa pracy uniemożliwiają wystąpienie z przedmiotowymi pytaniami. Organ nie sprecyzował, o jakich konkretnie przepisach mowa, ograniczając się jedynie do enigmatycznego powołania na same akty prawne.
A. B. zauważyła, że niezależnie od tego, czy jest pracownikiem urzędu obsługującego organ pozostaje jednocześnie obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej
i korzysta w związku z tym z pełni uprawnień wynikających z takiego statusu, w tym uprawnień z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
(Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.), zwanej dalej jako "u.d.i.p.". Przywołując treść art. 2 ust. 1 u.d.i.p. wnioskodawczyni podała, że przepis ten służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Racjonalny ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Powołując się na orzecznictwo podkreśliła, że fakt posiadania statusu pracownika, osoby związanej
z organem stosunkiem pracowniczym, nie wpływa na możliwość skorzystania
z przedmiotowego uprawnienia, co implikuje po stronie organu obowiązek podjęcia stosownego działania, albowiem kompetencja organu administracji publicznej to nie tylko prawo, ale też obowiązek podjęcia określonej czynności. Innymi słowy, stosunek pracowniczy nie ogranicza, ani nie wyłącza możliwości zwrócenia się przez pracownika z tego typu wnioskiem do swojego pracodawcy.
Skarżąca wskazał, że odmawiając odpowiedzi na postawione pytania organ wskazał na obowiązek uzasadnienia stanowiska, a w szczególności podania właściwej podstawy prawnej. Zdaniem wnioskodawczyni, w świetle treści przepisu art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Z kolei zgodnie z treścią przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Tymczasem organ nie sprecyzował, w jakim trybie odmawia udzielenia odpowiedzi na postawione pytania, w szczególności przedmiotowego pisma nie sposób uznać za decyzję administracyjną. Strona podkreśliła, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości załatwienia wniosku w formie zwykłego pisma informującego wnioskodawcę, że podmiot zobowiązany nie udzieli mu żądanej informacji. Podmiot zobowiązany nie może pozbawić wnioskodawcy prawa dostępu do informacji publicznej samodzielnie ustalając, że wniosek złożony został w innym trybie, o ile taka okoliczność nie wynika wprost z treści wniosku. W samym piśmie organ nie sprecyzował trybu, ani terminu, w którym miałabym rzekomo uzupełnić swój pierwotny wniosek.
Skarżąca stwierdziła, że żądanie odpowiedzi na zadane pytania nie stanowi nadużycia przysługujących uprawnień. Przedmiotem informacji publicznej może być problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej liczby osób lub grup obywateli, bądź są ważne z punktu widzenia prawidłowości funkcjonowania organów państwa. Prawo do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu. A. B. wskazała, że poprzez sformułowane pytania dąży do wyjaśnienia problemów istotnych z punktu widzenia dobra wspólnego, tj. interesów całego społeczeństwa. Archiwista zakładowego archiwum jako pracownik urzędu obsługującego organ administracji publicznej pobiera wynagrodzenie, które pochodzi ze środków publicznych, a ponadto zajmuje się czynnościami związanymi z wykonywaniem władzy publicznej poprzez pracę na rzecz organu. W interesie wszystkich obywateli pozostaje zatem pozyskiwanie wiedzy o sposobie i całym procesie powoływania osób sprawujących dane stanowisko w administracji publicznej. Społeczeństwu zależy aby te procesy pozostawały jawne. Oczywiście poszczególne dane osobowe nie mogą zostać upublicznione, niemniej tego samego nie można odnieść do takich informacji, jak procedura powołania danej osoby na konkretne stanowisko, kryteria naboru, tryb działania komisji odpowiadającej za nabór. Kwestie te znajdują się w zakresie zainteresowania obywateli, co do działalności organów administracji publicznej. Obywatel ma pełne prawo wiedzieć, jak i na co dokładnie organy władzy publicznej wydatkują środki publiczne. Sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną, co wynika wprost z treści art. 6 ust. 2 lit.f w zw.
z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
W związku z powyższym A. B. wiosła o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na następujące pytania dotyczące naboru na stanowisko archiwisty zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty w Gdańsku przeprowadzonego w listopadzie 2021 r.:
1. W oparciu, o jaki akt powołana została komisja odpowiadająca za nabór
na stanowisko archiwisty zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty w Gdańsku, w skład której wchodziły: dyrektor B. Ż., wicedyrektor A. R. oraz ja (A. B.)?
2. W jakim trybie obradowała komisja, ile razy się zebrała oraz w jakim trybie zwoływane były posiedzenia komisji?
3. W jakim akcie określone zostały kryteria naboru na stanowisko archiwisty zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty w Gdańsku?
4. Czy z przeprowadzonego naboru komisja sporządziła stosowny protokół?
Jednocześnie wnioskodawczyni wniosła o przedstawienie pisemnych odpisów odpowiednich dokumentów, o których mowa w każdym punkcie - po ich stosownej anonimizacji w zakresie danych osobowych niewchodzących w zakres pojęcia informacji publicznej.
W pisemnej odpowiedzi z dnia 17 marca 2022 r. Pomorski Kurator Oświaty odpowiadając na pytania nr 1 i 2 wskazał, że w dniu 10 grudnia 2021 r. odbyło się spotkanie mające na celu przeprowadzenie rekrutacji na stanowisko archiwisty,
które nie jest opisane w jakichkolwiek wewnętrznych dokumentach, z uwagi na brak takiej konieczności. Przebieg ww. postępowania obejmował przede wszystkim rozmowę z kandydatem. Samo spotkanie służyło wstępnej weryfikacji kompetencji kandydata oraz określeniu jego merytorycznego i faktycznego przygotowania do pracy.
Organ wskazał, że rozmowę przeprowadzili dyrektorzy Wydziału Organizacji
i Pragmatyki Zawodowej Nauczycieli na polecenie Dyrektora Generalnego Urzędu (Kuratora), którzy dodatkowo zaprosili A. B. do oceny przygotowania kandydata.
Pomorski Kurator Oświaty wskazał, że stanowisko archiwisty jest stanowiskiem pomocniczym (obsługa) i rekrutację na to stanowisko przeprowadza Dyrektor Generalny Urzędu po analizie złożonych przez kandydata do pracy dokumentów pod względem formalnym.
W zakresie żądania określonego w pkt 3 organ wyjaśnił, że wymagania dotyczące rekrutacji na stanowisko archiwisty zakładowego zostały wskazane w ofercie pracy na stanowisko archiwisty w Kuratorium Oświaty w Gdańsku z dnia 19 listopada 2021 r., pn.: "Wymagania", która na dzień przygotowania pisma jest opublikowana
na stronie Kuratorium w Biuletynie Informacji Publicznej (organ przytoczył adres internetowy strony).
W zakresie żądania określonego w pkt 4 organ wskazał, że z przeprowadzonego spotkania nie został sporządzony protokół.
W dniu 14 kwietnia 2022 r. A. B. wniosła ponaglenie na bezczynność organu do Ministra Edukacji i Nauki.
W piśmie z dnia 24 maja 2022 r. Minister Edukacji i Nauki wyraził stanowisko,
że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie przysługuje prawo
do złożenia ponaglenia na bezczynność, lecz prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
W skardze na bezczynność Pomorskiego Kuratora Oświaty A. B. zarzuciła organowi bezczynność w zakresie rozpoznania wniosków skarżącej o udostępnienie informacji publicznej poprzez:
1. naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia
2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej jako "Konstytucja RP",
w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca nie jest uprawniona do pozyskania przedmiotowej informacji publicznej, podczas gdy obowiązujące przepisy nie rozróżniają statusu podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a żadne regulacje prawne o charakterze pracowniczym nie przewidują zakazu kierowania przez pracownika do pracodawcy wniosków tego typu, stąd należy uznać, iż skarżąca jest w pełni uprawniona do wystąpienia
z przedmiotowymi pytaniami i do uzyskania na nie pełnych, wyczerpujących odpowiedzi, a także poprzez bezpodstawne zobowiązanie skarżącej do podania podstawy prawnej swojego żądania, podczas gdy u.d.i.p. wyraźnie zakazuje organom zwracania się do wnioskodawców z żądaniem wykazania interesu prawnego lub faktycznego, przez co rozumie się m.in. brak obowiązku uzasadniania swojego wniosku;
2. naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak udzielenia w ustawowym terminie merytorycznej odpowiedzi
na pytania sformułowane przez skarżącą oraz udzielenie na pytania odpowiedzi niepełnych, wymijających i nieadekwatnych do treści wniosku skarżącej,
a ponadto brak wydania decyzji w zakresie, w jakim organ odmówił udostępnienia informacji publicznej i poprzestaniu na wystosowaniu do skarżącej pisma nieodpowiadającego wymogom ustawowym przewidzianym dla decyzji administracyjnych, czego jednoznacznie wymaga u.d.i.p.
Skarżąca wniosła:
1. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, tj.:
a) uwierzytelnionego odpisu pisma skarżącej z dnia 3 lutego 2022 r. wraz
z prezentatą Kuratorium Oświaty w Gdańsku,
b) uwierzytelnionego odpisu pisma Kuratorium Oświaty w Gdańsku z dnia 21 lutego 2022 r. OP.210.26.2021JJ-Ż.PJ,
c) uwierzytelnionego odpisu pisma skarżącej z dnia 1 marca 2022 r.,
d) uwierzytelnionego odpisu pisma Kuratorium Oświaty w Gdańsku z dnia 17 marca 2022 r. OP.1331.6.2022JJ-Ż.PJ,
e) uwierzytelnionego odpisu ponaglenia skarżącej z dnia 14 kwietnia 2022 r.,
f) uwierzytelnionego odpisu potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej nr 00459007731285894877,
g) uwierzytelnionego odpisu pisma Ministra Edukacji i Nauki z dnia 24 maja 2022 r. BM-WI.070.2.2022.AS,
- na okoliczności opisane w uzasadnieniu skargi, w szczególności dla wykazania złożenia przez skarżącą dwóch pisemnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, odpowiedzi organu na pisma skarżącej, w tym ich formy
i podniesionych tam argumentów, przedstawienia przez skarżącą zakresu wnioskowanej informacji i opisania, w jakiej części jej wniosek nie został zrealizowany oraz dla wykazania wniesienia przez skarżącą ponaglenia
na bezczynność organu i daty doręczenia jej pisma do organu, a także otrzymania przez skarżącą do wiadomości pisemnej odpowiedzi Ministra Edukacji i Nauki w przedmiocie jej ponaglenia;
2. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – o zobowiązanie organu do dokonania czynności, tj. rozpoznania wniosków A. B. z dni 3 lutego i 1 marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w nierozpoznanym dotychczas zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,;
3. na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. – o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;
4. na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. – o przyznanie
od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł;
5. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. – o zasądzenie
od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,
według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przepisy u.d.i.p. przyznają jednakowo szeroki dostęp do informacji dla wszystkich zainteresowanych. Twierdząc, że skarżąca nie jest uprawniona do zwrócenia się z przedmiotowymi pytaniami z uwagi na stosunek pracy organ dokonał de facto nieuprawnionej wykładni o charakterze normotwórczym
i zawężającym jej uprawnienie. Powołał się jednocześnie w sposób ogólny na akty prawne nie precyzując, które konkretnie postanowienia miałyby statuować zakaz dla skarżącej z wystąpieniem do swojego pracodawcy, będącego jednocześnie organem administracji publicznej, z tego typu wnioskami. Skarżąca wskazała, że w ramach złożonych wniosków korzysta z uprawnień przyznanych jej konstytucyjnie i ustawowo jako obywatelce RP, jej prawa w tym zakresie nie podlegają umniejszeniu z uwagi
na pozostawanie jednocześnie pracownikiem urzędu.
Skarżąca wskazała, że z punktu widzenia przepisów u.d.i.p. motywy, jakie towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania nie mają znaczenia. Ustawa nie wymaga ich podawania, a co więcej zabrania nawet podmiotowi, do którego został skierowany wniosek domagania się ich ujawnienia.
Skarżąca stwierdziła, że organ w sposób nieuprawniony zobowiązał
ją do podania podstawy prawnej wnioskowania przez nią o przedmiotowe odpowiedzi.
Powołując się na przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. skarżąca podniosła, że organ
w formie zwykłego pisma odmówił udzielenia odpowiedzi na zadane pytania,
a potem ponownie w takiej samej formie udzielił odpowiedzi wymijającej i niepełnej. Organ nie dochował tym samym przepisanej prawem formy decyzji administracyjnej.
Odnośnie drugiego z podniesionych zarzutów skarżąca stanęła na stanowisku, że na równi z niepodjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku
o udostępnienie informacji publicznej należy traktować udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, informacji wymijającej, nieprecyzyjnej, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego podmiotu.
W ocenie skarżącej, sposób realizacji jej wniosków, tj. pytań sprecyzowanych
w piśmie z dnia 1 marca 2022 r., należy uznać za niepełny, wymijający i niedotyczący istoty zadanych organowi pytań. Uzyskana odpowiedź organu nie dotyka bowiem meritum sprawy. W swoim wniosku skarżąca wyraźnie podała, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania w granicach i na podstawie prawa.
Prawo administracyjne nie przewiduje instytucji "ustnych dyspozycji" bądź "dorozumianych kompetencji". Nie jest również jej znana instytucja "spotkania". Wniosek skarżącej zawierał wskazanie podstaw prawnych dotyczących działalności organów administracji publicznej. Tymczasem organ stwierdził, że ze "spotkania" nie powstał protokół, albowiem "nie było takiej konieczności". Takie twierdzenie skarżąca uważa za oburzające i sprzeczne z literą prawa. Jako archiwista skarżąca sama przechodziła tego typu procedurę i przez wiele lat pracy obserwowała, jak wybierani są kolejni kandydaci, uczestniczyła w tych procesach aktywnie jako członek komisji. Zawsze działalność komisji odbywała się na podstawie odpowiednich pisemnych dokumentów i protokołów, cały proces przeprowadzany był w oparciu o stosowne akty prawne, chociażby o charakterze wewnętrznym. Organ nie podał podstawy prawnej zwolnienia go z braku konieczności sporządzania stosownej dokumentacji z procesu rekrutacji na stanowisko pracownicze w urzędzie go obsługującym.
Skarżąca podkreśliła, że działanie organu administracji publicznej zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania.
Skarżąca zarzuciła, że w odpowiedzi nie wskazano, ile razy komisja się zebrała, ani w jakim trybie posiedzenia były zwoływane. Stosowanie przez organ jako synonimów wyrazów "posiedzenie", "spotkanie", "rozmowa" jest dla skarżącej niezrozumiałe, bowiem dwa ostatnie nie są przewidziane przez prawo administracyjne jako tryb obradowania organu bądź komisji powołanej przez organ.
Skarżąca wytknęła również nieścisłość w zakresie odpowiedzi organu, ponieważ organ najpierw oznajmił, że "samo spotkanie służyło wstępnej weryfikacji kompetencji kandydata oraz określeniu jego merytorycznego i faktycznego przygotowania do pracy" aby dalej wskazać, że "stanowisko archiwisty jest stanowiskiem pomocniczym
i rekrutację na to stanowisko przeprowadza Dyrektor Generalny Urzędu po analizie złożonych przez kandydata do pracy dokumentów pod względem formalnym.
"Skoro rekrutację przeprowadza Dyrektor Generalny Urzędu po analizie dokumentów pod kątem formalnym, to nasuwa się pytanie, w jakim celu organizowanie jest posiedzenie komisji w przedmiocie weryfikacji kompetencji kandydata oraz określeniu jego merytorycznego i faktycznego przygotowania do pracy? Pojawia się tutaj kolejny mankament, tzn. brak wskazania, na jakiej podstawie prawnej działał Dyrektor Generalny Urzędu w zakresie procesu rekrutacji, innymi słowy, co stanowi źródło jego kompetencji. Skarżąca podkreśliła, że administracja publiczna w Polsce działa
na podstawie i w granicach prawa, zaś Dyrektor Generalny pełni funkcję kierownika urzędu obsługującego organ.
Skarżąca zarzuciła, że organ nie odniósł się prawidłowo do pytania nr 3 z pisma z dnia 1 marca 2022 r. W swoim wniosku zażądała ona przedstawienia aktu, w którym określone zostały kryteria naboru na przedmiotowe stanowisko. Tymczasem organ powołał się na wymagania opisane w swoim internetowym Biuletynie Informacji Publicznej, gdzie w ogóle nie podano, na jakiej podstawie opracowano kryteria naboru. W kontekście powyższego, skarżąca wskazała, że strona internetowa nie jest źródłem prawa. Pytanie miało na celu uzyskanie informacji, jaki dokument w formie aktu określał wymagania na przedmiotowe stanowisko pracownicze. Zamieszczenie ich w internetowym BIP organu należy traktować jako kwestię wtórną względem aktu określającego kryteria, a także mającą charakter informacyjny. Organ nie wskazał, czy wymagania dotyczące rekrutacji pochodzą z jakiegoś aktu, czy zostały zamieszczone w sposób dowolny. Na stronie internetowej nie podano, na jakiej podstawie odbywa się nabór i w jakim akcie opisano jego kryteria.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Kurator Oświaty wniósł o oddalenie skargi
w całości.
W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że nie znalazł się w bezczynności, bowiem wyczerpująco odpowiadał skarżącej w terminach ustawowych w ramach przysługujących mu uprawnień oraz w zakresie w jakim pozostawał zobowiązany
do udzielenia stosownej odpowiedzi. Odpowiedzi organu nie były wymijające i dotykały meritum sprawy. Jednocześnie organ nie miał obowiązku podania skarżącej podstawy prawnej zwolnienia go z braku konieczności sporządzania stosownej dokumentacji z procesu rekrutacji na stanowisko pracownicze w urzędzie go obsługującym.
Organ stwierdził, że wątpliwości skarżącej dotyczące braku podstaw prawnych do przeprowadzenia rekrutacji w sposób, w jaki miało to miejsce w dniu 10 grudnia 2021 r. zasługują na dezaprobatę.
Zorganizowanie posiedzenia rekrutacyjnego jest przejawem realizacji kompetencji Pomorskiego Kuratora Oświaty, o których mowa § 9 ust. 6 Regulaminu Kuratorium Oświaty w Gdańsku, który stanowi, że: Kurator dokonuje czynności
z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w Kuratorium oraz realizuje politykę personalną, a w szczególności: 1) wynikające z nawiązania, trwania i ustania stosunku pracy z pracownikami (...). Zgodnie z treścią § 9 ust. 1-2 Regulaminu, Kurator jest przełożonym służbowym wszystkich pracowników Kuratorium oraz Kurator kieruje pracą Kuratorium za pomocą (...) Dyrektorów Wydziałów i zastępców Dyrektorów Wydziałów. Organ podkreślił, że zgodnie z treścią § 5 ust. 4 Regulaminu Kuratorium Dyrektorzy Wydziałów (...) mogą powoływać doraźne zespoły do rozpatrzenia lub zaopiniowania określonej sprawy z zakresu działania Wydziału (...).
Zorganizowanie spotkania rekrutacyjnego w celu weryfikacji kompetencji kandydata oraz określeniu jego merytorycznego i faktycznego przygotowania do pracy, na które została zaproszona skarżąca jako pracownik Archiwum Zakładowego Kuratorium Oświaty w Gdańsku było przejawem prawidłowego wykonywania zadań
i obowiązków przez Kuratora Oświaty, jak i przez Dyrekcję Wydziału Organizacji
i Pragmatyki Zawodowej Nauczycieli Kuratorium Oświaty w Gdańsku.
Podczas rekrutacji były stosowane przepisy Kodeksu pracy, w tym
w szczególności przepis art. 221 § 1, jak również przepisy dotyczące równego traktowania w zatrudnieniu (art. 183a i nast.) oraz dotyczące zakazu dyskryminacji
(art. 113).
Stanowisko archiwisty jest opisane w części XII załącznika nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych
w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek, jako stanowisko pomocnicze. Osoba zatrudniana na tym stanowisku nie jest członkiem korpusu służby cywilnej. Rekrutacja na tego rodzaju stanowiska jest zwykle odformalizowana i oprócz ogłoszenia o naborze sporządzanego w podobny sposób, jak ma to miejsce przy rekrutacjach pracowników do korpusu służby cywilnej, proces rekrutacji przebiega bez stosowania przepisów ustawy o służbie cywilnej, pozostawiając w tym zakresie pewną inicjatywę i swobodę Dyrektorowi Generalnemu Urzędu (Kuratorowi Oświaty).
Wbrew twierdzeniom skarżącej, w dniu 10 grudnia 2021 r. odbyło się jedno spotkanie rekrutacyjne. Ponadto skarżąca uczestniczyła w tym spotkaniu,
jak i w dalszym procesie rekrutacyjnym mając wpływ na wybór kandydata. Pomijając kwestie celowości kierowania tego rodzaju pytań organ wskazał, że w tym zakresie została udzielona skarżącej odpowiedź, zatem zarzuty skarżącej, co do nieudzielenia odpowiedzi w przedmiocie liczby spotkań komisji są bezpodstawne.
W kwestii udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące:
- trybu zwoływania posiedzeń "komisji" oraz trybu jej obradowania,
- aktu w oparciu o jaki powołana została "komisja",
- aktu, w którym określone zostały kryteria naboru na stanowisko archiwisty zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty w Gdańsku,
organ wskazał, że biorąc pod uwagę sposób sformułowania tych pytań, jak również treść odpowiedzi zawartych w piśmie organu z dnia 17 marca 2022 r., organ podjął próbę jak najbardziej precyzyjnego udzielenia odpowiedzi na postawione przez wnioskodawczynię pytania, starając się odnieść ww. pytania do sfery faktów. Wnioskodawczyni nie wskazywała natomiast, jakiego rodzaju akt miała na myśli formułując tak postawione pytania. Powołując się na orzecznictwo organ wyjaśnił,
że pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych.
Organ wskazał, że mając na uwadze powyższe oraz fakt, że dostęp do treści aktów prawnych regulowany jest ustawą o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 17 marca 2022 r., odnosząc się do wszystkich pytań w sposób należyty.
Odnośnie postawionych w skardze zarzutów organ wskazał, że pierwsze pismo skarżącej z dnia 3 lutego 2022 r. nie zawierało znamion wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem nie zawierało sformułowania o udostępnienie informacji publicznej oraz w treści pisma wyznaczono 7-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi. Wskazane elementy świadczyły o tym, że skarżąca kierując wobec organu pismo
nie wyartykułowała woli uzyskania informacji publicznej, której nie posiada,
lecz zwróciła się do pracodawcy o udzielenie informacji w trybie nie przewidzianym przez powszechnie obowiązujące prawo.
Organ stwierdził, że zgodnie z art. 3 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżąca w żaden sposób nie wyartykułowała, że informacje objęte jej pismem stanowiła informację publiczną i o uzyskanie takowej wnosi. Nie wykazała ani nie zaznaczyła również, że żądana informacja ma dla niej (chociażby subiektywnie) charakter informacji publicznej. Wobec tego organ słusznie nie potraktował pisma jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej lecz zakwalifikował je jako pismo nienazwane, kierowane przez pracownika do pracodawcy. Dopiero po odpowiedzi organu skarżąca skonkretyzowała swój wniosek i wniosła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w drugim piśmie, na skutek czego organ udzielił odpowiedzi. Organowi nie można tym samym zarzucić bezczynności. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności czy przewlekłości organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe.
Organ stwierdził, że zarzut naruszenia art. 16 u.d.i.p. jest niezasadny, ponieważ organ udzielił informacji skarżącej i nie było podstaw do zastosowania wspomnianego przepisu i wydania decyzji odmownej.
Odnośnie naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ powtórzył, że skarżąca w piśmie z dnia 3 lutego 2022 r. nie skierowała wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ wezwał do wskazania, na jakiej podstawie prawnej skarżąca żąda odpowiedzi. Dopiero po doprecyzowaniu wniosku organ mógł merytorycznie odnieść się do żądania udzielając pełnej odpowiedzi. Powołując się na orzecznictwo organ wskazał, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Przepis art. 10 u.d.i.p. nie określa wprost wymagań w zakresie formy zgłoszenia żądania, a regulacja zawarta w art. 10 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on
w szczególności podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się tych przepisów. Minimalne wymogi odnośnie wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja
ma charakter informacji publicznej, czego skarżąca pierwotnie nie podniosła,
a doprecyzowała dopiero w piśmie z dnia 1 marca 2022 r.
Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. organ wskazał, że merytoryczna odpowiedź na sformułowane pytania została udzielona w terminie przewidzianym ustawą tj. w terminie 14 dni od daty wpływu zapytania. Wiążący jest termin złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej
z dnia 1 marca 2022 r., bowiem tylko ten wniosek w okolicznościach sprawy można traktować jako wniosek o udostępnienie przedmiotowych informacji w reżimie ustawy
o dostępie do informacji publicznej. Zarzuty skarżącej dotyczące braku udzielenia w terminie odpowiedzi są zatem bezpodstawne.
Ponadto, w ocenie organu, postawienie zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 w zw.
z art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. jest zupełnie niezrozumiałe, skoro organ
nie odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej, ani nie umorzył postępowania. W przedmiotowej sprawie postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie kończyło się wydaniem przez organ decyzji administracyjnej,
a organ udzielił skarżącej wszystkich informacji co do faktów, o które skarżąca pytała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg
na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku
- nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu,
lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak
-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej.
Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.
Przy czym sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie
na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.
Zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi zostały kompleksowo uregulowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Przyjmuje się, że postępowanie regulowane wymienioną ustawą nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Udzielenie informacji publicznej w sprawie indywidualnej następuje poprzez podjęcie przez podmiot zobowiązany czynności materialno-technicznej, której treścią jest żądana informacja (J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, ZNSA 2010, nr 5–6, s. 108). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 14 ustawy, według której udostępnienie informacji powinno nastąpić zgodnie z wnioskiem w terminie 14 dni od dnia jego złożenia (art. 13 ust. 1 ustawy). W tym terminie powinien on być więc załatwiony przez udzielenie informacji (w formie czynności materialno-technicznej) lub wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) bądź zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, chyba że przepisy szczególne przewidują stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego. Wówczas w zależności od kompetencji organ wydaje odpowiedni akt (decyzję, postanowienie) bądź też przekazuje żądanie właściwemu organowi (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 990/06).
Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział zatem tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2007 r. o sygn. akt II SAB/Wa 19/07 i wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. o sygn. akt II SA 2867/02).
Dopiero niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani też niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie
do informacji publicznej oznacza, że organ pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05).
Bezsporna w sprawie pozostaje kwestia, że Pomorski Kurator Oświaty należy
do katalogu podmiotów obowiązanych do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych.
Spór w sprawie ogniskuje się wokół treści udzielonej skarżącej odpowiedzi. W rozpoznawanej sprawie skarżąca bowiem dwukrotnie występowała do organu z zapytaniami dotyczącymi przeprowadzonego przez organ naboru na stanowisko archiwisty do zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty w Gdańsku.
Pierwsze pismo strony z dnia 3 lutego 2022 r. nie zawierało wskazania podstawy prawnej wystosowanego zapytania, ani nie wskazywało na to, że skarżąca oczekuje udzielenia informacji publicznej. W treści pisma skarżąca sformułowała zapytania dotyczące prawidłowości procedowania przy wspomnianym naborze, w którym brała udział i relacji służbowych w urzędzie obsługującym organ. Wystosowane pismo wskazywało na pominięcie skarżącej w przeprowadzonej procedurze wyboru archiwisty. W odpowiedzi z dnia 21 lutego 2022 r., powołując się na przepisy prawa pracy, organ wskazał na konieczność uzasadnienia przez wnioskodawczynię stanowiska, a w szczególności konieczność podania podstawy prawnej żądania, wskazując, że skarżącej jako pracownikowi nie przysługuje uprawnienie do występowania o takie informacje.
Organ nie uchylił się od realizacji ciążącego na nim obowiązku udzielenia dostępu do informacji publicznej, której to czynności dokonuje się w drodze decyzji (art. 16 u.d.i.p.). W treści udzielonej odpowiedzi organ zobowiązał skarżącą do doprecyzowania wniosku. O woli rozpoznania wniosku świadczy to, że na skutek kolejnego pisma, w którym skarżąca powołała się już na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz uściśliła, a w istocie zmieniła zadane pytania, żądana informacja została skarżącej udzielona.
W wyroku z dnia 26 stycznia 2022 r. II SAB/Wa 510/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udostępnienia informacji lub umorzenia postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Podobnie niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.
Z treści pisma organu nie wynika, że zamiarem organu była odmowa udostępnienia informacji publicznej z któregokolwiek z wymienionych powodów. Skarżąca nie powołała się na uprawnienie do dostępu do informacji publicznej, a poruszone w treści pisma skarżącej okoliczności o charakterze wewnętrznym, uzasadniają stanowisko organu, że pismo to nie dotyczyło udostępnienia informacji publicznej. Forma decyzji administracyjnej nie była w tym przypadku wymagana, skoro wniosek nie został złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W wyroku z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Bk 8/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że pod rządami ustawy o dostępie
do informacji publicznej za bezczynność należy uznać również stan, gdy podmiot,
do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej nie reaguje na wniosek
i pozostawia go bez rozpoznania. Niezależnie zatem od tego, czy w ocenie tego podmiotu, wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej lub że podmiot nie jest zobowiązany do jej udzielenia, albo że nie dysponuje daną informacją, bądź że
w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, podmiot ten zobowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy o zajętym stanowisku, choćby
w formie zwykłego pisma.
W rozpoznawanej sprawie reakcja organu na wniosek strony miała niewątpliwie miejsce. Bezspornie organ wystosował do wnioskodawczyni w dniu 21 lutego 2022 r. pismo, w którym zawarł stanowisko w przedmiocie zgłoszonego żądania, wobec czego nie można skutecznie zarzucać organowi bezczynności w kontekście pisma skarżącej z dnia 3 lutego 2022 r.
Wbrew zarzutom skargi, organ nie uzależniał też rozpoznania sprawy od wykazania przez skarżącą interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Wymóg uzasadnienia zasadności wniosku oraz wskazania podstawy prawnej nałożony został na skarżącą w celu umożliwienia nadania sprawie dalszego biegu,
co wynika bezpośrednio z treści odpowiedzi organu. Wymóg ten nie został postawiony na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W konsekwencji zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 2 ust. 1
i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Organ nie wykazał się złą wolą i w świetle ogółu podjętych czynności nie można mu zarzucić niewłaściwej formy negatywnego rozpatrzenia wniosku, wyłączenia skarżącej z katalogu osób uprawnionych do uzyskania informacji publicznej, czy też niezasadnego żądania wykazania interesu prawnego, czy faktycznego.
Skarżąca dopiero w piśmie z dnia 1 marca 2022 r. w sposób niebudzący wątpliwości wystąpiła skutecznie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie informacji na następujące pytania:
1. W oparciu, o jaki akt powołana została komisja odpowiadająca za nabór
na stanowisko archiwisty zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty w Gdańsku, w skład której wchodziły: dyrektor B. Ż., wicedyrektor A. R. oraz ja (A. B.)?
2. W jakim trybie obradowała komisja, ile razy się zebrała oraz w jakim trybie zwoływane były posiedzenia komisji?
3. W jakim akcie określone zostały kryteria naboru na stanowisko archiwisty zakładowego archiwum Kuratorium Oświaty w Gdańsku?
4. Czy z przeprowadzonego naboru komisja sporządziła stosowny protokół?
Są to pytania odmienne od sformułowanych w pierwszym wystosowanym przez skarżącą piśmie.
Wniosek skarżącej wpłynął do organu w dniu 4 marca 2022 r. i został rozpoznany pismem z dnia 17 marca 2022 r., w którym organ udzielił skarżącej żądanej informacji. Czternastodniowy termin udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. został więc zachowany.
W piśmie kończącym postępowanie organ wskazał m.in., że: (...) 10 grudnia 2021 r. odbyło się spotkanie (...), które nie jest opisane w jakichkolwiek wewnętrznych dokumentach, z uwagi na brak takiej konieczności. Przebieg ww. postępowania obejmował przede wszystkim rozmowę z kandydatem. Samo spotkanie służyło wstępnej weryfikacji kompetencji kandydata oraz określeniu jego merytorycznego
i faktycznego przygotowania do pracy. (...) Rozmowę przeprowadzili dyrektorzy Wydziału Organizacji i Pragmatyki Zawodowej Nauczycieli na polecenie Dyrektora Generalnego Urzędu (Kuratora), którzy dodatkowo zaprosili A. B. (...). Organ wskazał, że "wymagania dot. Rekrutacji na stanowisko archiwisty zakładowego zostały wskazane w Ofercie pracy na stanowisko archiwisty w Kuratorium Oświaty w Gdańsku z dnia 19.11.2021 r., pn. Wymagania, która (...) jest opublikowana na stronie (...)"- pytanie nr 3 oraz że "z przeprowadzonego spotkania nie został sporządzony protokół".
Z odpowiedzi organu wynika, że postępowanie zostało przeprowadzone w trybie jednorazowej rozmowy z kandydatem, przy czym posiedzenie zostało zwołane na polecenie Dyrektora Generalnego Urzędu (Kuratora).
W kontekście tak udzielonej odpowiedzi, podkreślenia wymaga, że organ miał obowiązek udzielić skarżącej informacji publicznej wynikającej z posiadanych przez niego dokumentów. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma na celu uzyskanie takiej informacji, jaką organ w swoich zasobach posiada. Udostępnienie informacji publicznej nie polega na stworzeniu nowej informacji, która nie wynika z posiadanej dokumentacji (informacja przetworzona jest także informacją wynikającą z posiadanych informacji prostych).
Wnioskodawca nie może skutecznie domagać się udostępnienia informacji publicznej, której organ w swojej dokumentacji nie posiada, w szczególności nie może on żądać od organu oceny prawidłowości działania tego organu, jeżeli ocena w tym zakresie nie znajduje się w dokumentacji organu.
Organ nie miał obowiązku udzielania odpowiedzi na pytania dotyczące trybu zwoływania posiedzeń komisji oraz jej obradowania, aktu stanowiącego podstawę powołania komisji, czy aktu określającego kryteria naboru na stanowisko archiwisty. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej. Wskazuje się też, że wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania nie stanowi informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. II SA/Wa 557/21 , wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2017 r. II SAB/Go 52/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 września 2017 r. II SAB/Kr 126/17).
Z uwagi na powyższe, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania do zawartych w piśmie z dnia 1 marca 2022 r. w pkt 1-3 wniosków o wskazanie podstaw prawnych powołania komisji odpowiadająca za nabór
na stanowisko archiwisty zakładowego, trybu jej obradowania oraz aktu prawnego określającego kryteria naboru na to stanowisko. Odpowiedz na pytanie zawarte w punkcie 4 pisma z 1 marca 2022 r. została skarżącej udzielona.
Organ odpowiedział na postawione we wniosku z dnia 1 marca
2022 r. pytania, co do których na podstawie przepisów u.d.i.p. był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz wskazał, że pozostałych żądanych informacji nie posiada. Organ wypełnił zatem obowiązki z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wbrew zarzutom skargi, udzielona skarżącej informacja odpowiada swym zakresem treści złożonego żądania w takim zakresie w jakim dotyczyło ono posiadanej przez organ informacji publicznej i jest merytorycznie kompletna. Brak jest zatem podstaw do zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej.
Wskazać należy, że instytucja dostępu do informacji publicznej nie ma na celu kontroli prawidłowości funkcjonowania organu. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowań i do których realizacji powołane są właściwe organy kontrolne.
Podsumowując, w okolicznościach sprawy organowi nie można zarzucić bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, skoro na dzień wniesienia skargi wnioskowana informacja w takim zakresie w jakim stanowiła ona informację publiczną i wynikała z dokumentacji organu, została wnioskodawczyni udzielona.
Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności, co w sprawie, wbrew stanowisku zawartemu w skardze, już nastąpiło.
Skarżąca kwestionowała fakt udostępnienia informacji publicznej. Wobec stwierdzenia, iż organ nie pozostaje w stanie bezczynności, wniesiona skarga podlegała oddaleniu (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, wyd. 5, 2017 r. kom. Do art. 149, uwaga II.1; Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M. w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, teza 2 in fine do art. 149, LEX).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.
Wyrok w niniejszej sprawie został wydany w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).