III SAB/Gd 518/25

III SAB/Gd 518/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-01-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Jacek Hyla /przewodniczący/
Janina Guść /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 4, art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, art. 149 § 1a, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tiret 3,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Asesor sądowy WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku do rozpoznania wniosku W. B. z dnia 11 sierpnia 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania punktu 3 wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zaś w pozostałym zakresie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku na rzecz W. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W. B. wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2025 r. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku o udostępnienie, za pośrednictwem e-mail, następujących informacji:
1. liczby postępowań, w których dochodzono roszczeń na podstawie art. 14 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1513 ze zm.), prowadzonych przeciwko W. Spółce z o.o. z siedzibą w G., od dnia wejścia w życie ww. przepisu do dnia złożenia niniejszego wniosku;
2. liczby spraw, o których mowa powyżej, zakończonych oddaleniem powództwa oraz liczby spraw, w których powództwo zostało uwzględnione – choćby częściowo – wraz ze wskazaniem sygnatur akt tych postępowań;
3. treści uzasadnień orzeczeń kończących postępowania w sprawach wskazanych powyżej, zarówno w zakresie oddalenia powództwa, jak i jego uwzględnienia w całości lub części.
Jako podstawę żądania skarżący wskazał art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 4 lit.a tiret 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako "u.d.i.p."
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że celem jego wniosku jest pozyskanie informacji niezbędnych do opracowania analizy dotyczącej wykładni art. 14 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Autor wniosku wskazał, że przepis ten stanowi kluczowy element systemu prawnego w zakresie odpowiedzialności usługodawców udostępniających infrastrukturę techniczną dla treści publikowanych przez użytkowników w internecie. Ma on bezpośredni wpływ na funkcjonowanie licznych podmiotów gospodarczych oraz instytucjonalnych, które są oceniane w przestrzeni internetowej – zarówno na portalach ogólnotematycznych, jak i serwisach branżowych. W dobie powszechności mediów społecznościowych oraz specjalistycznych stron internetowych dedykowanych ocenie określonych kategorii podmiotów – takich jak lekarze, pracodawcy, czy firmy usługowe – kwestia odpowiedzialności za naruszenia dóbr osobistych w internecie nabiera szczególnego znaczenia. Obecna praktyka pokazuje, że internetowe mechanizmy opiniowania staja się nie tylko narzędziem wolności wypowiedzi, ale również coraz częściej źródłem nadużyć. Ich skutkiem są liczne przypadki naruszenia czci, dobrego imienia, reputacji zawodowej czy prawa do prywatności.
Wnioskodawca zaznaczył, że pozyskane informacje posłużą do stworzenia artykułu, którego celem będzie pogłębiona analiza zastosowania art. 14 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną dodatkowo wzbogacone o orzecznictwo sądów powszechnych z podziałem na poszczególne apelacje oraz w przypadku zaistnienia takiego stanu rzeczy również o wykreowane linie orzecznicze. Praca ta pozwoli na lepsze zrozumienie praktyki orzeczniczej w tym zakresie, a tym samym umożliwi osobom dotkniętym hejtem internetowym skuteczniejsze korzystanie z przysługujących im środków ochrony prawnej. Opracowanie przedmiotowej analizy będzie stanowiło realną pomoc dla praktyków prawa – radców prawnych, adwokatów, sędziów – w ustaleniu aktualnej i dominującej linii orzeczniczej w zakresie stosowania art. 14 ustawy. W obecnym stanie prawnym brak jest wystarczającej liczby monografii oraz pogłębionych analiz orzecznictwa, co utrudnia interpretację tego przepisu oraz powoduje niejednolitość w jego stosowaniu.
Zdaniem skarżącego, dzięki udostępnieniu żądanych informacji możliwe będzie stworzenie opracowania o charakterze naukowo-popularyzatorskim, które poza środowiskiem akademickim znajdzie również zastosowanie w sferze praktycznej. Tego rodzaju działania bezpośrednio służą pogłębianiu wiedzy prawniczej w społeczeństwie oraz zwiększają transparentność i przewidywalność stosowania prawa, a więc odpowiadają szeroko pojętemu interesowi publicznemu.
Pismem z dnia 18 sierpnia 2025 r. Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku poinformował wnioskodawcę, że jego żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Żądana informacja nie jest w żaden sposób związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie jest też informacją odnoszącą się do władz publicznych lub podmiotów czy osób pełniących funkcję publiczną. Zdaniem organu, w tym zakresie, nie sposób przyjąć, że przedmiotowy wniosek jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Żądanie dostarczenia informacji dotyczącej podmiotu prywatnego zmierza do ustalenia danych dotyczących prywatnych spraw i ich sytuacji procesowej. Nie jest to zatem informacja o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i ewentualna anonimizacja nie odniosłaby, w sytuacji tak sformułowanego żądania zamierzonego celu.
Końcowo Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku zaznaczył, że wszelkie postępowania, jakie toczą się w sądach wobec podmiotów prywatnych, nie podlegają trybowi ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie są to sprawy publiczne. Również na podstawie obowiązujących przepisów Regulaminu urzędowania sądów powszechnych brak jest podstaw do udostępniania przez Prezesa Sądu danych podmiotów prywatnych.
W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pismo Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 18 sierpnia 2025 r., zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 4 lit.a tiret 3 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, ze orzeczenia sądów powszechnych nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., podczas gdy treści orzeczeń sadów zostały enumeratywnie wymienione w art. 6 ust. 4 lit.a tiret 3 ustawy, jako informacja publiczna.
Wobec powyższego, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 11 sierpnia 2025 r. w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Następnie zawiadomieniem z dnia 18 sierpnia 2025 r. organ poinformował stronę, że informacja, o którą się zwrócił nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
Zdaniem skarżącego stanowisko organu jest nieprawidłowe z uwagi na treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tiret 3 u.d.i.p. Żądanie udzielenia informacji dotyczącej liczby postępowań, w których dochodzono roszczeń na podstawie art. 14 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, wraz z podziałem na wyniki rozstrzygnięć, odnosi się do danych powstających w toku działalności sądu, mających charakter urzędowy i pozostających w bezpośrednim związku z realizacją konstytucyjnej funkcji wymiaru sprawiedliwości. Dane te mieszczą się, więc w pojęciu informacji publicznej. Skarżący zaznaczył, że wnioskowane dane mają charakter statystyczny i dotyczą całości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w określonym segmencie spraw. Ich udostępnienie nie narusza prywatności stron procesów, gdyż można ich udzielić w pełni zanonimizowanej formie. Ponadto dostęp do orzeczeń sądów oraz danych statystycznych o działalności sądów mieści się w zakresie prawa do informacji publicznej, co potwierdza orzecznictwo sadów powszechnych.
Organ pozostaje zatem w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, gdyż zamiast ustawowo przewidzianej czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu informacji publicznej, lub też decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, przesłał jedynie zawiadomienie z dnia 18 sierpnia 2025 r., w którym stwierdził, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Działanie to jest niezgodne z przepisami u.d.i.p., a tym samym stanowi bezczynność organu.
Pismem z dnia 3 października 2025 r. Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 18 sierpnia 2025 r., wskazując, że żądanie udzielenia informacji dotyczącej prywatnego podmiotu, jakim jest W. Spółka z o.o., zmierza do ustalenia danych dotyczących jego sytuacji prawnej i procesowej, które nie mają charakteru informacji publicznej. Ponadto organ zaznaczył, że Spółka ta nie figuruje w żadnym rejestrze spółek z udziałem Skarbu Państwa.
Zarządzeniem z dnia 20 listopada 2025 r., Sąd zobowiązał skarżącego do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie czy skarżący wnosi skargę na czynność organu czy na bezczynność organu czy też zarówno na czynność jak i bezczynność organu, w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że skarga została wniesiona na zawiadomienie Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2025 r. tj. na czynność organu.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 2 grudnia 2025 r., skarżący wyjaśnił, że przedmiotowa skarga jest skargą na bezczynność organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej, jako "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź, że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) bądź nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Brzmienie przepisów ustawy wskazuje, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p.), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2, to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych, po drugie, adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustanowionych w ustawie musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3).
Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jak przyjmuje się w judykaturze, informacja publiczna, co do zasady, dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 11 sierpnia 2025 r.
Niewątpliwie Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jest on także organem, w którego posiadaniu znajdują się żądane informacje.
Okoliczności faktyczne sprawy nie były sporne. Skarżona bezczynność wynika z faktu, że wnioskodawca nie uzyskał żądanej informacji ani decyzji o odmowie jej udostępnienia, lecz został poinformowany pismem, że żądana informacja ta nie stanowi informacji publicznej.
Stanowisko organu jest błędne.
Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tiret 3 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Orzeczenie sądu powszechnego składa się z sentencji i uzasadnienia. Informacja o treści uzasadnienia orzeczenia kończącego postępowanie (pkt 3 wniosku) jest zatem informacją publiczną, co wynika wprost z treści ustawy.
Błędna ocena organu, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, skutkować musiała stwierdzeniem bezczynności organu.
Termin 14 dni na rozpoznanie wniosku skarżącego upływał w dniu 25 sierpnia 2025 r. Organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi w prawidłowej formie poprzez udostępnienie informacji bądź wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia, naruszył on zatem termin rozpoznania wniosku.
Żądania skarżącego zawarte w punktach 1 i 2 wniosku dotyczą informacji publicznej. Liczba spraw wszczętych oraz liczba postępowań zakończonych, z podziałem na sprawy zakończone uwzględnieniem i oddalenie powództwa, jest informacją o działalności organu publicznego jakim jest sąd, o sprawach wniesionych do tego organu i przez ten organ rozpoznanych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że pisma procesowe, w tym pozwy, nie są dokumentami o charakterze informacji publicznej, gdyż mają one charakter procesowy i funkcjonują jedynie w ramach toczącego się postępowania sądowego. Nadto argumentowano, że nawet gdyby treść pozwu stanowiła informację publiczną, to na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p, jej udostępnienie określają odrębne przepisy - art. 525 ustawy z dnia 17 listopada 1967 r. kodeksu postępowania i cywilnego (Dz.U z 2024 r. poz. 568 ze zm.; por. wyrok NSA z 23 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 896/12).
Natomiast sama informacja o wniesieniu pozwu i rozpoznawaniu sprawy przez sąd stanowi informację publiczną (por. wyrok WSA w Gliwicach z 2 września 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 53/25, wyrok WSA w Białymstoku z 16 lipca 2025 r. sygn. akt II SAB/Bk 56/25, wyrok NSA z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 2651/23).
Zauważyć także należy, że w art. 5 u.d.i.p. zawarto przepisy dotyczące ograniczenia prawa do informacji publicznej, w tym ograniczenia ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zastosowanie powołanego ograniczenia zobowiązuje podmiot rozpoznający wniosek do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że odmowa udostepnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.).
Żądana informacja publiczna nie została skarżącemu udostępniona, organ nie wydał także decyzji o odmowie jej udostępnienia.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało zobowiązać Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku do rozpoznania wniosku z dnia 11 sierpnia 2025 r.
Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku w zakresie rozpoznania punktu 3 wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 675/12, postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13).
Bezczynność organu w zakresie rozpoznania punktu 3 wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ocena charakteru żądanej w tym punkcie informacji dotyczącej uzasadnień orzeczeń nie powinna, w świetle treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tiret 3 u.d.i.p., budzić wątpliwości organu, który jest profesjonalistą w stosowaniu prawa. Udzielenie w tym zakresie wnioskodawcy błędnej informacji, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, było oczywiście bezpodstawne. Okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej jest znaczny, trwa ponad 5 miesięcy, zatem wielokrotnie przekracza określony ustawą 14 - dniowy termin udostępnienia informacji publicznej.
W pozostałym zakresie Sąd stwierdził, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę, że organ ustosunkował się do wniosku aczkolwiek wadliwe, a kwestia charakteru informacji żądanej w punkcie 1 i 2 wniosku, jako informacji publicznej, była ocenna i nie wynika wprost z treści przepisu prawa.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz W. B. kwotę 100 zł, tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.
Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie, w którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.