III SAB/Gd 503/25

III SAB/Gd 503/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Jacek Hyla /przewodniczący/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne~Rada Miasta
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 149 § 1 pkt 1, art. 151, art. 200 i art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "G." z siedzibą w P. na bezczynność Rady Miejskiej w Miastku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Radę Miejską w Miastku do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia "G." z siedzibą w P. z dnia 20 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Rada Miejska w Miastku dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Gminy Miastko na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "G." z siedzibą w P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Stowarzyszenie G. z siedzibą w P. (zwane dalej także "stroną", "stroną skarżącą", "stowarzyszeniem") wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Pismem z dnia 20 października 2025 r., powołując się na przepis art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - zwanej w skrócie: "u.d.i.p."), stowarzyszenie wystąpiło do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku T. B. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci:
1. Kopii wszystkich odpowiedzi Burmistrza Miastka udzielonych na skargi składane przez stowarzyszenie.
2. Kopii dokumentów związanych z rozpatrywaniem skarg stowarzyszenia na:
- Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku, pana T. B.,
- Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, pana A. B.
3. Informacji, na jakiej podstawie prawnej oraz w jakim trybie wprowadzono zakaz udostępniania stronie skarżącej dokumentacji dotyczącej złożonych przez nią skarg. Zgodnie z uzyskanymi informacjami od Burmistrza Miastka oraz niektórych radnych, decyzja taka miała zostać podjęta przez pana Przewodniczącego T. B.
Stowarzyszenie wniosło o możliwość zapoznania się i wykonania fotokopii wskazanych dokumentów w biurze rady.
Adresat wniosku nie udzielił odpowiedzi.
W wywiedzionej skardze na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku stowarzyszenie wniosło o:
1/ stwierdzenie, że Przewodniczący Rady Miejskiej w Miastku T. B. pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 20 października 2025 r.;
2/ zobowiązanie Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku do niezwłocznego udostępnienia stowarzyszeniu żądanych informacji publicznych;
3/ stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa;
4/ wymierzenie organowi grzywny;
5/ zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz przyznanie stosownego zadośćuczynienia pieniężnego w wysokości określonej przez Sąd z tytułu poniesionych kosztów i utrudnień wynikających z bezczynności organu.
Strona skarżąca wskazała, że zgodnie z informacjami uzyskanymi od Burmistrza Miastka J. W. oraz niektórych radnych, decyzja o nieudostępnianiu wnioskowanych informacji została podjęta przez Przewodniczącego Rady T. B..
Do dnia sporządzenia skargi (tj. po upływie ustawowego terminu 14 dni) stowarzyszenie nie otrzymało żadnej odpowiedzi, ani decyzji odmownej w formie pisemnej, co stanowi bezczynność w rozumieniu art, 13 ust. 1 u.d.i.p.
Przewodniczący Rady Miejskiej, działając w imieniu organu gminy, ma obowiązek udzielania informacji publicznej. Brak odpowiedzi jest więc rażącym naruszeniem prawa, tym bardziej że dotyczył on kwestii o istotnym znaczeniu społecznym - jawności życia publicznego, praw obywatelskich i ochrony środowiska.
Dodatkowo podniesiono, że stowarzyszenie już wcześniej uzyskało korzystny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie dotyczącej bezczynności Burmistrza Miastka w zakresie dostępu do informacji publicznej. Pomimo tego wyroku organy gminy - w tym Przewodniczący Rady - nadal odmawiają udostępniania informacji publicznych, co potwierdza uporczywy charakter naruszenia prawa i uzasadnia nałożenie sankcji finansowych. Przewodniczący T. B. jest emerytowanym policjantem długo zasiadającym w radzie miejskiej, który zawsze na sesjach zaznacza że doskonale zna przepisy.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Miastku wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na tzw. "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu.
W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia.
W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Po przytoczeniu treści art 2 ust. 1 u.d.i.p. organ wskazał, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje w sytuacji, gdy organ, będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawie, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przepisów ustawy jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust 1 u.d.i.p.). Zatem jedynie w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną oraz wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W realiach niniejszej sprawy stowarzyszenie złożyło skargę na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku – T. B., który nie odpowiedział na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 października 2025 r.
Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny organ wyjaśnił, że do organów władzy publicznej zaliczają się organy samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm. - zwanej dalej "u.s.g."), mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa lokalną wspólnotę samorządową. Stosownie do art. 11a ust. 1 u.s.g., organami gminy są: 1) rada gminy (jeżeli siedziba rady gminy znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy, rada nosi nazwę rady miejskiej - art. 15 ust. 2 u.s.g.); 2) wójt (burmistrz, prezydent miasta). Rada gminy (rada miejska), jest organem stanowiącym i kontrolnym gminy (art. 15 ust. 1 u.s.g.). Rada gminy (rada miejska) kontroluje działalność wójta (burmistrza, prezydenta miasta), gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy. Organem wykonawczym gminy jest wójt, burmistrz, prezydent. Burmistrz jest organem wykonawczym w gminie, w której siedziba władz znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy. W miastach powyżej 100.000 mieszkańców organem wykonawczym jest prezydent miasta (art. 26 u.s.g.). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 u.s.g.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ wyjaśnił, że pismo strony skarżącej z dnia 20 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej zostało skierowane bezpośrednio do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku – T. B. Tak skonstruowany wniosek traktować należy jako pismo skierowane bezpośrednio do osoby fizycznej, a nie do organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem skoro wniosek został zaadresowany bezpośrednio do osoby fizycznej, która nie jest organem władzy publicznej, to skarżący nie może oczekiwać zachowania się przez Radę Miejską w Miastku zgodnie z przepisami u.d.i.p. i żądać uzyskania odpowiedzi na wniosek z uwagi na to, że w takiej sytuacji przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania.
Przewodniczący Rady Miejskiej w Miastku T. B. nie piastuje bowiem urzędu Burmistrza Miastka ani nie stanowi jednoosobowo Rady Miejskiej w Miastku - nie tworzy zatem samodzielnie organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Będąc radnym, wchodzi w skład organu kolegialnego jednostki samorządu terytorialnego, jakim jest rada miejska, i nie ma obowiązku udzielania odpowiedzi na indywidualnie skierowane wnioski o udostępnienie informacji publicznej.
W konsekwencji skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie wobec braku stosownego wniosku oraz obowiązku udzielenia odpowiedzi w myśl przepisów ustawy. Powinna zatem zostać oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2025 r. strona skarżąca wyraziła stanowisko, że wniosek został skierowany do właściwego podmiotu, tj. organu gminy, jakim jest Rada Miejska w Miastku. Obowiązujące przepisy i akty prawa miejscowego jednoznacznie wskazują Przewodniczącego jako osobę odpowiedzialną za udzielenie odpowiedzi dotyczącej informacji publicznej - nawet gdy wniosek był skierowany do Rady, tj. dotyczył jej dokumentów.
Zgodnie z ustawą o samorządzie gminy: 1/ rada gminy jest organem publicznym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (art. 11a ust. 1 pkt 1); 2/ statut gminy określa zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich (art. 11b ust. 3); 3/ statut gminy również określa organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy (art. 22).
Strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 37 Konstytucji RP statut gminy jako akt prawa miejscowego jest również źródłem prawa obowiązującego. Statut gminy przed publikacją w dzienniku urzędowym województwa jest sprawdzany w trybie nadzoru przez wojewodę. Aktualny Statut Gminy Miastko został wprowadzony obwieszczeniem nr 1/2021 Rady Miejskiej w Miastku z dnia 1 października 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2021 r., poz. 3937).
W § 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 12 Statutu Gminy Miastko "Uprawnienia i obowiązki Przewodniczącego Rady" znajdują się m.in. zapisy: "organizowanie prac Rady" oraz "wykonywanie innych zadań określonych Ustawą, ustawami, Statutem oraz wskazanych przez Radę", które jednoznacznie określają zadania Przewodniczącego w tej sprawie. Pierwszy w zakresie korespondencji (odbieranie, podział udzielanie odpowiedzi itp.), drugi określa zadania nie ujęte w Statucie, ale ujęte w innych przepisach (ustawach) w tym aktach prawa miejscowego.
Jednocześnie Rozdział 3 Statutu Gminy Miastko "Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich" w § 9 ust. 1 jednoznacznie określa, że dostęp odbywa się "w trybie dostępu do informacji publicznej". W ustępie 2 tego paragrafu określono jednoznacznie kto udostępnia te dokumenty:
- Burmistrz lub wyznaczona osoba - zadania na poziomie organu wykonawczego gminy - pkt 1;
- Przewodniczący Rady bądź upoważniony przez niego Wiceprzewodniczący lub Sekretarz jeżeli dotyczą pracy Rady i jej komisji - pkt 3.
Zgodnie z tym skarga na Przewodniczącego Rady jest zasadna, gdyż informacje publiczne - jeżeli dotyczą prac Rady - w trybie tej ustawy oraz na podstawie Statutu Gminy Miastko udostępnia Przewodniczący Rady.
W sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 502/25, dotyczącym skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na Radę Miejską w Miastku (w tym samym czasie) pełnomocnik Burmistrza również wnioskuje o oddalenie skargi pomimo, że wniesiona została do Rady Miejskiej. Przyjęcie za słuszne argumentacji tego samego pełnomocnika (wskazujących jako niewłaściwy organ Radę Miejską, jak i Przewodniczącego Rady w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 503/25) doprowadziłoby do sytuacji, w której przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. byłby niewykonalny, bo brakowałoby możliwości wniesienia skargi na bezczynność w stosunku informacji publicznej zawartej w dokumentach Rady.
Dodatkowym argumentem, że skargę na Przewodniczącego Rady i Komisji należy traktować jako skargę na właściwy organ, tj. Radę Gminy jest orzecznictwo. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2024 r. (sygn. akt III OSK 1545/24) znajdują się zapisy, że "skarga na działalność Przewodniczącego Rady Powiatu (...) stanowi w istocie skargę na Radę Powiatu" oraz "skarga na działalność Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu (...) jest w istocie skargą na działalność samej Rady Powiatu (...)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu, skarga podlegała uwzględnieniu, bowiem organ właściwy do rozpoznania wniosku skarżącego datowanego na dzień 20 października 2025 r., tj. Rada Miejska w Miastku, nie podjął stosownych czynności na gruncie u.d.i.p., a w konsekwencji popadł w stan bezczynności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że - jak wynika z akt sprawy - wniosek skarżącego stowarzyszenia datowany na dzień 20 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej został zaadresowany do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Miastku.
Wyjaśnić w tym miejscu ależy, że rada gminy (a w sytuacji, gdy siedziba rady gminy znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy - rada miejska), stosownie do art. 11a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm. - dalej jako: "u.s.g."), jest organem gminy. Przewodniczący rady, zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 u.s.g., jest wybierany bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu tajnym. Zadaniem przewodniczącego jest organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Niewątpliwie więc przewodniczący rady nie jest organem jednostki samorządu terytorialnego, lecz podmiotem kierującym pracami rady. Jeśli zatem wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest skierowany (zaadresowany) do przewodniczącego rady - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, to właściwym jego działaniem powinno być potraktowanie tego wniosku jako skierowanego do rady (jako organu gminy) i podjęcie stosownych działań na gruncie u.d.i.p. w celu jego rozpoznania. Niewątpliwie bowiem rada gminy, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu, co wprost wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.
W konsekwencji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, z którego należy wnioskować, że w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany (zaadresowany) jest do Przewodniczącego Rady Gminy (a nie literalnie do Rady Gminy), to nie podlega rozpoznaniu, bowiem nie został skierowany do podmiotu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p. Takie zapatrywanie nie koreluje z intencją ustawodawcy poddania działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej oraz budowania zaufania obywateli do tychże organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 32/25).
W zakresie "bezczynności" wskazać należy, że na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnia informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadamia wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia oraz o nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czy ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Z powyższego wynika, że organ, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. do udostępnienia żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest 14-dniowym terminem, jaki ustawodawca nakłada na niego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W sytuacji, gdy informacja nie może być udostępniona w tym czasie, organ zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku, co wynika z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, w powyższym terminie powinien poinformować wnioskodawcę, że informacja, nie będąca informacją publiczną, nie zostanie udostępniona na złożony wniosek. W żadnym zatem przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej 14 dnia od otrzymania wniosku.
Z akt sprawy nie wynika aby na dzień wniesienia skargi wniosek skarżącego z dnia 20 października 2025 r. został rozpoznany w jakikolwiek sposób. Przyjąć zatem należało, że adresat wniosku - Rada Miejska w Miastku pozostawała w bezczynności w jego rozpoznaniu i bezczynność ta nie ustała do daty wyrokowania w niniejszej sprawie. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Radę Miejską w Miastku do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd stwierdzając, że organ pozostaje w bezczynności nie wskazuje organowi sposobu rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. To w gestii organu jest udostępnienie informacji lub odmowa jej udostępnienia w prawem przewidzianej formie.
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, Sąd ocenił jednocześnie, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ (podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej) terminu załatwienia sprawy. Zwłoka w załatwieniu sprawy musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a także musi wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie stwierdzić nie można. W ocenie Sądu, zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku nie była efektem zaniechania, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania czynności, ale wynikała z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa określających zakres podmiotowy u.d.i.p.
W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako niezasadną w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny oraz co do zgłoszonego przez stronę skarżącą żądania przyznania sumy pieniężnej.
Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej czy też wymierzenia organowi grzywny. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis obligowałby wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej czy wymierzenia grzywny, a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu w tym zakresie - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej winno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wr 40/17). Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). To samo tyczy się wymierzenia organowi grzywny.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanej sumy pieniężnej ani wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu powyższych środków przemawia przedstawiona powyżej ocena o braku rażącego naruszenia prawa przez organ.
O zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Gminy Miastko na rzecz skarżącego stowarzyszenia kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).