III SAB/Gd 496/25

III SAB/Gd 496/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-02-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /przewodniczący/
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107 § 1 i §
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
3 art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a, art. 200 i art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku do rozpoznania wniosku skarżącej M. S. z dnia 24 września 2025 r., w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku na rzecz skarżącej M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. S. (zwana dalej także "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Pismem z dnia 24 września 2025 r. M. S. wystąpiła do Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku o udostępnienie informacji w postaci zanonimizowanej kopii postanowienia z uzasadnieniem Sądu Okręgowego w Gdańsku VI Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w sprawie [...] o udzieleniu skazanemu K. G. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności.
W odpowiedzi z dnia 3 października 2025 r. Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku wyjaśnił, że żądana przez wnioskodawczynię informacja nie jest w żaden sposób związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie jest też informacją odnoszącą się do władz publicznych lub podmiotów czy osób pełniących funkcję publiczną. W tym zakresie nie sposób przyjąć, że przedmiotowy wniosek jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Żądanie dostarczenia informacji dotyczącej podmiotu prywatnego zmierza bowiem do ustalenia danych dotyczących prywatnych spraw i ich sytuacji procesowej. Nie jest to zatem informacja o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej w skrócie: "u.d.i.p.") i ewentualna anonimizacja nie odniosłaby, w sytuacji tak sformułowanego żądania, zamierzonego celu.
Ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 453/20),
Wszelkie postępowania, jakie toczą się w sądach wobec osób prywatnych, nie podlegają trybowi ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie są to sprawy publiczne. Również na podstawie obowiązujących przepisów Regulaminu urzędowania sądów powszechnych brak jest podstaw do udostępniania danych podmiotów prywatnych.
Z tego punktu widzenia żądana informacja nie spełnia przesłanki przedmiotowej, która zgodnie z postanowieniami ustawy o dostępie do informacji publicznej decydowałaby o możliwości istnienia obowiązku udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z zasadami i trybem określonym w treści tego aktu prawnego.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku M. S. zarzuciła obrazę art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a/ tiret trzeci u.d.i.p. poprzez stwierdzenie, że żądana informacja, tj. postanowienie sądu penitencjarnego, nie jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy, gdyż dotyczy ona osoby prywatnej, podczas gdy wszystkie orzeczenia sądów powszechnych są jawne i podlegają upublicznieniu.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku i zobowiązanie do wydania w terminie 14 dni żądanej we wniosku z dnia 24 września 2025 r. informacji publicznej, a ponadto o zasądzenie uiszczonych kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że stanowisko organu jest niezgodne z obowiązującymi przepisami, dlatego nie powinno się ostać. Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku dopuścił się bezczynności nie udostępniając skarżącej informacji publicznych.
Skarżąca zaznaczyła, że nie jest stroną postępowania w sprawie o sygn. akt [...], które toczyły się przed IV Wydziałem Penitencjarnym i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych Sądu Okręgowego w Gdańsku. Postępowanie to nie było tajne, a żadne przepisy Kodeksu karnego wykonawczego nie wyłączają jawności orzeczeń zapadłych przed sądem penitencjarnym. Ponadto dana informacja publiczna w postaci zanonimizowanego postanowienia nie jest informacją przetworzoną uprawniającą organ do badania szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego; organ nie jest także uprawniony do badania interesu prawnego lub faktycznego wnioskodawczyni (skarżącej) do wydania informacji publicznych. Organ w momencie składania wniosku nie udostępnił treści orzeczenia w Bazie Orzeczeń Sądów Powszechnych, w której publikuje się zanonimizowane orzeczenia sądów.
Wbrew twierdzeniom organu wszystkie orzeczenia karne (w tym te zapadłe przed sądem penitencjarnym), o ile ich treść nie została utajniona na mocy przepisów ustawy, są jawne i podlegającą udostępnieniu na mocy przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Organ zwolniony jest od ich udostępnienia jeżeli ujawnił ich treść w publikatorze. Choć zgodzić się należy ze stanowiskiem Prezesa Sądu, że orzeczenie to dotyczy osoby prywatnej, to nie zwalnia to od udostępnienia zanonimizowanego orzeczenia na wniosek skarżącej, bowiem każde orzeczenie karne zawsze dotyczy osób prywatnych, a treść orzeczenia jest informacją publiczną, albowiem odnosi się do zadań wykonywanych przez władzę sądowniczą.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi z dnia 3 października 2025 r., podkreślając, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności. Odpowiedź na wniosek z dnia 24 września 2025 r. została udzielona w dniu 10 października 2025 r. (przy czym pierwsze awizo odnotowano w dniu 7 października 2025 r., a przesyłkę nadano w dniu 6 października 2025 r.).
We wniosku wnioskodawczyni wskazała konkretną osobę, której dotyczy żądanie udostępnienia zanonimizowanej kopii postanowienia wraz z uzasadnieniem. W tej sytuacji dokonanie anonimizacji miałoby wyłącznie charakter pozorny, a K. G. nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W takiej sytuacji wszelkie postępowania, jakie toczą się w sądach wobec osób prywatnych, nie podlegają trybowi ustawy dostępie do informacji publicznej, gdyż nie są to sprawy publiczne.
Organ wskazał też, że zgodnie z danymi zgromadzonymi w systemie ewidencyjno-biurowym M. S. jest byłą partnerką K. G., co potwierdza protokół posiedzenia z dnia 27 maja 2025 r. oraz widnieje w skorowidzu podmiotów w sprawie [...], a także wydano zarządzenie w dniu 20 sierpnia 2025 r., które doręczono wnioskodawczyni w dniu 29 sierpnia 2025 r. o treści: "Na podstawie art. 156 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. udostępnić M. S. akta sprawy [...]". Między stronami toczą się także inne postępowania, w tym dotyczące zakazu kontaktowania się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.
Przechodząc do istoty sprawy wskazania wymaga, że zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (stanowiące "przedmiot informacji publicznej") obejmują zatem informacje o: polityce wewnętrznej i zagranicznej (pkt 1); podmiotach i zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, m.in. organach władzy publicznej, do których zaliczają się niewątpliwie sądy (pkt 2 i 3); danych publicznych, w tym dotyczących treści i postaci dokumentów urzędowych, m.in. treści orzeczeń sądów powszechnych (pkt 4) czy majątku publicznym (pkt 5); przy czym w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. wskazano, że "dokumentem urzędowym" w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Jednocześnie należy pamiętać, że prawo do informacji publicznej nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Zaznaczenia wymaga, że przepisy przedmiotowej ustawy stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Z wyżej powołanych przepisów wynika zatem wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła do Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku z wnioskiem o udostępnienie informacji w postaci zanonimizowanej kopii postanowienia z uzasadnieniem Sądu Okręgowego w Gdańsku VI Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w sprawie [...] o udzieleniu skazanemu K. G. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności.
W udzielonej skarżącej w ustawowym terminie odpowiedzi na ww. wniosek, organ stwierdził, że żądana informacja "nie jest w żaden sposób związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie jest też informacją odnoszącą się do władz publicznych lub podmiotów czy osób pełniących funkcję publiczną", dlatego "nie sposób przyjąć, że przedmiotowy wniosek jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej", natomiast "żądanie dostarczenia informacji dotyczącej podmiotu prywatnego zmierza do ustalenia danych dotyczących prywatnych spraw i ich sytuacji procesowej".
W świetle powołanego art. 6 u.d.i.p. nie sposób jest podzielić stanowiska organu, iż żądana przez skarżącą informacja w postaci kopii konkretnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Gdańsku wraz z jego uzasadnieniem nie stanowi informacji publicznej, gdyż nie jest związana z funkcjonowaniem władzy publicznej czy też nie stanowi informacji odnoszącej się do władz publicznych. Abstrahując od faktu, iż w istocie działalność orzecznicza prowadzona przez sądy stanowi immanentną cechę związaną z ich funkcjonowaniem i sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości, jako organów władzy publicznej (państwowej), to zaznaczenia wymaga – na co zresztą słusznie wskazywała skarżąca – że orzeczenia sądowe, jako dane publiczne stanowiących przedmiot informacji publicznej zostały wprost przez ustawodawcę wskazane w art. 6 ust. 1 pjt 4 lit. a/ tiret trzecie u.d.i.p. W tym sensie zatem żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Odrębną natomiast kwestią pozostaje sama dopuszczalność udostępnienia przez organ wnioskowanej przez skarżącą informacji publicznej z uwagi na podnoszoną przez Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku okoliczność "prywatności" wnioskowanej informacji, tyczącej się wskazanej osoby i jej sytuacji procesowej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, natomiast stosownie do ust. 2 prawo to podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa). Odmowa udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, iż spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., musi jednak nastąpić w przewidzianej przepisami formie, tj. w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas w decyzji takiej organ powinien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym przypadku zaistnienia ograniczenia (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, tajemnicę ustawowo chronioną) w udostępnieniu informacji publicznej, natomiast zasadność zastosowania w tym przypadku przez organ art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. może być z kolei zweryfikowana przez organ odwoławczy (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), a następnie - dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli – poddana ocenie sądu, nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W konsekwencji, poinformowanie przez Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku skarżącej w niniejszej sprawie "zwykłym" pismem o odmowie udostępnienia informacji pozostaje działaniem wadliwym, gdyż działanie organu, który odmówił przekazania wnioskowanych informacji nie odpowiada żadnej z przewidzianych na gruncie u.d.i.p. form załatwienia w takim przypadku sprawy. Jeżeli bowiem w ocenie organu żądana informacja podlega ewentualnej ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. to koniecznym było wydanie przez organ decyzji w tym zakresie. Decyzja taka winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a w szczególności powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Decyzja powinna być następnie doręczona stronie zgodnie z przepisami k.p.a. Przy czym odmowa udostępnienia informacji może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim ograniczenie ich udostępnienia wynika z przepisu art. 5 u.d.i.p.
Powyższe nakazuje stwierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez skarżącą wniosku z dnia 24 września 2025 r., dlatego Sąd - zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązał organ do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.
W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19 czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wr 705/25). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ w ustawowym 14-dniowym terminie udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek, trwając jedynie w mylnym przeświadczeniu, że w zaistniałych okolicznościach rozpoznał przedmiotowy wniosek w całości w sposób prawidłowy. Po stronie organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli czy też przyjąć, że opisana bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też celowym przedłużaniem postępowania. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd postanowił zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 3. sentencji wyroku.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).