III SAB/GD 478/24

III SAB/Gd 478/24 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par.1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi K. I. P. na bezczynność Prokuratora Regionalnego w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 1. zwrócić skarżącej ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
K. P. w dniu 28 sierpnia 2024 r. złożyła w Prokuraturze Okręgowej w Toruniu wniosek o udzielenie informacji publicznej, w którym domagała się informacji "czy prokurator J. B. leczyła się kiedykolwiek psychiatrycznie lub czy obecnie jest pod nadzorem/opieką psychologa ".
Prokurator Okręgowy w Toruniu decyzją z dnia 5 września 2024 r. odmówił skarżącej udzielenia żądanej informacji publicznej.
Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Prokuratora Regionalnego w Gdańsku, który decyzją z dnia 28 października 2024 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
K.I. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prokuratury Regionalnej w Gdańsku. Skarga datowana jest 14 grudnia 2024 r. i tego samego dnia została nadana w urzędzie pocztowym.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.
Zarzuciła także naruszenie art.. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.) dalej powoływanej jako u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniania na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Zarzucając powyższe, skarżąca domagała się udostępnienia informacji czy prokurator J. B. leczyła się kiedykolwiek psychiatrycznie (?) lub obecnie jest pod nadzorem/opieką psychologa oraz o zobowiązanie Prokuratury Regionalnej w Gdańsku do wydania decyzji będącej odpowiedzią na jej wniosek z dnia 28 sierpnia 2024 r. w terminie dwóch tygodni i o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Prokurator Regionalny w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ewentualnie o jej odrzucenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, że organ, którego bezczynność zaskarżono tj. Prokurator Regionalny w Gdańsku nie jest właściwy do wykonania żądań wskazanych w skardze tj. udostępnienia informacji publicznej. Wskazał bowiem, że nie wpłynął do Prokuratury Regionalnej w Gdańsku wniosek skarżącej i organ ten nie jest właściwy do udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Prokuratura Regionalna w Gdańsku, której bezczynność zarzuca skarżąca, nie była nigdy adresatem wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten złożony został do Prokuratora Okręgowego w Toruniu, który rozpoznał go w ustawowym terminie i wydał decyzję nr 2/24 z dnia 5 września 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W związku ze złożonym przez K. P. odwołaniem od przedmiotowej decyzji, Prokurator Okręgowy w Toruniu przekazał akta sprawy wraz z odwołaniem Prokuratorowi Regionalnemu w Gdańsku, jako organowi odwoławczemu, celem rozpoznania złożonego odwołania. Prokurator Regionalny w Gdańsku był zatem właściwy jedynie jako organ odwoławczy do rozpoznania odwołania od decyzji Prokuratora Okręgowego w Toruniu.
Zarzuty podniesione w skardze na bezczynność Prokuratura Regionalnego w Gdańsku co do naruszenia art. 61 ust. Konstytucji RP polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej i naruszenia art. 10 ustawy o u.d.i.p. poprzez niezrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej -- są zatem całkowicie chybione i nieuzasadnione - bowiem Prokuratura Regionalna w Gdańsku nie była zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, co do której wniosek został złożony do Prokuratora Okręgowego w Toruniu.
Z ostrożności procesowej, przyjmując że skarga dotyczy Prokuratora Regionalnego w Gdańsku możliwe byłoby jedynie rozważanie, czy pozostawał on w bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji Prokuratora Okręgowego w Toruniu z dnia 5 września 2024 roku. W tym zakresie jednak Prokurator Regionalny w Gdańsku działał bez zwłoki i w ustawowym rozpoznał przedmiotowe odwołanie. Akta sprawy wpłynęły bowiem do Prokuratury Regionalnej dnia 16 października 2024 roku. Już w dniu 28 października 2024 r., wydana została decyzja utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Okręgowego w Toruniu.
Ewentualny zarzut dotyczący bezczynności Prokuratora Regionalnego w Gdańsku, w zakresie jakim zobowiązany był do rozpoznania odwołania K. P. - jest zatem całkowicie bezpodstawny. Niezwłocznie, w ustawowym terminie, została wydana decyzja w tym zakresie, która została doręczona skarżącej.
Mając zatem na uwadze powyższe, w tym fakt, iż Prokurator Regionalny w Gdańsku nie był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (wniosek skierowany do Prokuratora Okręgowego w Toruniu), a także niezwłocznie, w ustawowym terminie wydał decyzję jako organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w Toruniu - przedmiotową skargę dotycząca bezczynności Prokuratora Regionalnego w Gdańsku w związku z nieudzieleniem informacji publicznej uznać należy za niezasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Granice rozpoznawanej sprawy wyznacza jej przedmiot określony w skardze przez stronę skarżącą. W niniejszej sprawie przedmiotem tym jest bezczynność Prokuratury Regionalnej w Gdańsku w udostępnieniu skarżącej żądanej przez nią informacji publicznej. Sąd, rozpoznając tego rodzaju skargę bada, czy wniosek o udostępnieniu informacji publicznej został skutecznie złożony i czy załatwiono go w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Skarżąca określiła w skardze przedmiot sprawy jednoznacznie, z powołaniem się na przepisy dotyczące bezczynności organów, domagając się "powtórnie" udostępnienia żądanej informacji publicznej i wskazując, że nie otrzymała decyzji będącej odpowiedzią na jej wniosek. Niewątpliwie nie zarzucała organowi bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżąca wniosła o udostępnienie jej informacji publicznej do Prokuratury Okręgowej w Toruniu. Jej wniosek został rozpoznany na podstawie przepisów u.d.i.p. w formie decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w dniu 28 października 2024 r. Decyzja ta została skarżącej doręczona w dniu 15 listopada 2024 r. Skarżąca pomimo tego wniosła w dniu 14 grudnia 2024r. do tutejszego sądu skargę na bezczynność organu – Prokuratury Regionalnej w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia jej informacji publicznej żądanej wnioskiem z 28 sierpnia 2024 r.
Skoro zatem skarżąca wniosła do sądu skargę na bezczynność organu po tym jak jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej został rozpoznany w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej, to zachodziły przesłanki określone w powołanej wyżej uchwale, uniemożliwiające merytoryczne rozpatrzenie sprawy.
W tym stanie sprawy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną.
Wpis sądowy z uwagi na odrzucenie skargi podlegał zwrotowi na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.