III SAB/GD 467/25

III SAB/Gd 467/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1, art. 4 sut. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 13, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1, § 1a, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku do rozpoznania punktu 1, 3 i 4 wniosku skarżącego M. P. z dnia 19 września 2025 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego w Gdańsku na rzecz skarżącego M. P. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. P. (dalej także jako: "wnioskodawca", "skarżący"), pismem datowanym na dzień 19 września 2025 r., wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji
w Gdańsku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W treści wniosku, powołując się na przepis art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej w skrócie jako: "u.d.i.p."), wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji w następującym zakresie:
1. Wszystkich dokonanych płatności na rzecz radcy prawnego K. W. ze S. w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 19 września 2025 r., wraz z:
a) potwierdzeniem wykonania przelewu przez organ na rzecz K. W. wraz z kwotą i tytułem przelewu,
b) fakturą VAT wystawioną organowi,
c) umową z organem na świadczenie usług prawnych,
d) zleceniem od organu wykonania czynności prawnych;
2. Czy pełnomocnictwo dla radcy prawnego K. W. jest ogólne dla wszystkich prowadzonych spraw czy do każdej z osobna?
a) jeżeli do każdej z osobna, to należy podać wszystkie sygnatury postępowań za okres wskazany w pkt. 1 wniosku;
3. Wszystkich dokonanych płatności na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 19 września 2025 r. wraz z:
a) potwierdzeniem wykonania przelewu przez organ na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z kwotą i tytułem operacji;
4. Wszystkich dokonanych płatności na rzecz Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 19 września 2025 r., wraz z:
a) potwierdzeniem wykonania przelewu przez organ na rzecz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z kwotą i tytułem operacji.
Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, odpowiadając na przedmiotowy wniosek, poinformował wnioskodawcę, pismem z dnia 6 października 2025 r., że:
Ad. 2. Radca prawny K. W. nie pełni służby w KWP w Gdańsku. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku nie udzielał mu żadnych pełnomocnictw;
Ad. 1., 3., 4. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do działalności organów władzy publicznej, związana ze sprawami publicznymi. Kryterium decydującym o tym, czy określone dane podlegają udostępnieniu, jest zatem ich związek z realizacją zadań publicznych oraz dokumentowaniem sposobu gospodarowania mieniem publicznym. Wnioskowane informacje w postaci konkretnych przelewów bankowych wraz z numerami rachunków oraz tytułami przelewów nie spełniają powyższej definicji. Nie dotyczą one bowiem działalności organu w znaczeniu publicznoprawnym. Są to dane techniczno-finansowe, odnoszące się do indywidualnych czynności rozliczeniowych, które nie obrazują ani organizacji, ani trybu działania Policji, ani też zasad wydatkowania środków publicznych w wymiarze istotnym dla jawności życia publicznego. W konsekwencji należy stwierdzić, że przelewy bankowe wraz z numerami rachunków i tytułami operacji nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem nie podlegają udostępnieniu w tym trybie. Jednocześnie odnotowano, że KWP w Gdańsku nie dysponuje dokumentami wskazanymi w punkcie 1 b, c i d.
W dniu 15 października 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła, złożona w dniu 13 października 2025 r., skarga M. P. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze na bezczynność skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.,
w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji;
4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p., w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji;
5. art. 23 u.d.i.p., w zakresie, w jakim organ, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej.
W skardze skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sądy administracyjne wielokrotnie podkreślały, że informacje dotyczące wydatkowania środków publicznych przez organy władzy publicznej są informacją publiczną. Dotyczy to w szczególności umów zawieranych przez podmioty publiczne, faktur VAT, danych dotyczących przelewów bankowych (w tym ich tytuły i kwoty).
Argumentacja organu, że wnioskowane informacje są "danymi techniczno-finansowymi" i nie dotyczą "zasad wydatkowania środków publicznych w wymiarze istotnym dla jawności życia publicznego", jest całkowicie chybiona. Każdy wydatek z budżetu publicznego, niezależnie od jego kwoty czy charakteru, jest informacją publiczną, ponieważ dotyczy gospodarowania mieniem publicznym i podlega kontroli społecznej. Płatności za usługi prawne czy opłaty sądowe są bezpośrednio związane z funkcjonowaniem Policji i realizacją jej zadań statutowych, a zatem ich jawność jest kluczowa.
Stwierdzenie organu, że "nie dysponuje dokumentami wskazanymi w punkcie 1b, 1c, 1d", nie zwalnia go z obowiązku udostępnienia informacji o tych płatnościach, jeśli istnieją one w innej formie (np. w systemach księgowych, zbiorczych zestawieniach). W przypadku braku posiadania konkretnych dokumentów, organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na brak jej posiadania, a nie stwierdzać, że informacja nie jest publiczna.
Zdaniem skarżącego, bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ, będąc podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, powinien znać obowiązujące przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Mimo to, świadomie zaniechał wydania decyzji administracyjnej, co stanowi fundamentalne naruszenie procedury przewidzianej w u.d.i.p. Błędna kwalifikacja informacji o wydatkowaniu środków publicznych jako niepublicznych świadczy o rażącym lekceważeniu przepisów prawa i praw obywateli do informacji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzkiej Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, względnie umorzenie postępowania. Organ stoi na stanowisku, że nie doszło do bezczynności, gdyż skarżący otrzymał informację będące w jego posiadaniu, zgodnie z wnioskiem.
Zdaniem organu, prawidłowo wskazano skarżącemu, że wnioskowane informacje w postaci konkretnych przelewów bankowych wraz z numerami rachunków oraz tytułami przelewów nie stanowią informacji publicznej. Żądane przez skarżącego potwierdzenia przelewów i dane o nich są dokumentami o charakterze technoczno-księgowym. Dokumenty te są wytwarzane i wykorzystywane w toku obsługi finansowo-księgowej jednostki w celu ewidencjonowania przepływów środków pieniężnych. Dokumenty te nie stanowią samodzielnego źródła wiedzy o działalności publicznej jednostki, nie dokumentują podejmowania decyzji o wydatkowaniu środków publicznych ani sposobu realizacji zadań publicznych, lecz jedynie czynności techniczne polegające na realizacji płatności wynikających z zobowiązań. Sama okoliczność, że określony dokument znajduje się w posiadaniu jednostki sektora finansów publicznych nie przesądza o jego charakterze jako informacji publicznej. Istotne jest, czy dokument ten odzwierciedla treści związane z funkcjonowaniem jednostki w sferze publicznej. Potwierdzenia przelewów i dane bankowe takiego charakteru nie posiadają. Potwierdzenia przelewów nie dokumentują merytorycznych decyzji ani działań podejmowanych przez jednostkę w zakresie realizacji zadań publicznych, są jedynie dowodem wykonania określonego zobowiązania finansowego, a więc czynnością o charakterze faktycznym a nie decyzyjnym.
W zakresie zarzutu skarżącego, iż "Stwierdzenie organu, że "nie dysponuje dokumentami wskazanymi w punkcie 1b, 1c, 1d", nie zwalnia go z obowiązku udostępnienia informacji o tych płatnościach, jeśli istnieją one w innej formie (np. w systemach księgowych, zbiorczych zestawieniach). W przypadku braku posiadania konkretnych dokumentów, organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na brak jej posiadania, a nie stwierdzać, że informacja nie jest publiczna", organ wskazał, że jego rolą nie jest interpretować wniosek o udzielenie informacji publicznej na "różne sposoby", tylko udzielić na niego odpowiedzi zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli organ jest w posiadaniu konkretnej informacji, o którą zwraca się pytający to ją udostępnia w sposób i w formie wskazanej we wniosku. W tym konkretnym zapytaniu wnioskodawca zwrócił się o: b) faktury VAT wystawiona organowi; c) umowę z organem na świadczenie usług prawnych; d) zleceniem od organu wykonania czynności prawnych. Organ nie jest w posiadaniu ww. informacji w związku z powyższym skarżący został poinformowany pismem w powyższym zakresie. Organ nie ma obowiązku informowania o kompetencjach, wiedzy, dokumentach posiadanych przez inne organy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zaś zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.
Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w zakresie udostępnieniu mu informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 19 września 2025 r. (data wpływu do Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku - 22 września 2025 r.).
Wyjaśnić należy, że istotną kwestią z punktu widzenia oceny bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania.
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Co istotne, podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań:
1) udzielić informacji publicznej;
2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania;
3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.
Poza sporem pozostawało, że Komendant Wojewódzkiej Policji w Gdańsku jest podmiotem wykonującym zadania publiczne (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.), a tym samym jest podmiotem, na którego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) został nałożony obowiązek udostępnienia, pozostającej w jego dyspozycji, informacji publicznej.
Kwestią zasadniczą, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, było to, czy zasadnie organ przyjął, że żądane przez skarżącego pkt 1, 3 i 4 wniosku informacje w postaci potwierdzenia wykonania przelewu wraz kwotą i tytułem przelewu nie stanowią informacji publicznej, bowiem nie dotyczą działalności organu w znaczeniu publicznoprawnym. Organ stanął na stanowisku, że są to dane techniczno-finansowe, odnoszące się do indywidualnych czynności rozliczeniowych, które nie obrazują ani organizacji, ani trybu działania Policji, ani też zasad wydatkowania środków publicznych w wymiarze istotnym dla jawności życia publicznego.
Przystępując do oceny charakteru żądanej przez skarżącego pkt 1, 3 i 4 wniosku informacji wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym. Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji rządowej środków publicznych jest zatem informacją publiczną. Dodać należy, że art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483) określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi wskazując, iż wydatkowanie środków publicznych jest jawne. Zadysponowanie majątkiem publicznym będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu, jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt III OSK 1189/24).
Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych uznać należy pogląd, iż stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1774/10).
Oceniając pod takim kątem żądanie objęte wnioskiem skarżącego (żądane udostępnienia potwierdzenie przelewów), stwierdzić należy, że informacje te mają niewątpliwie walor informacji publicznej, obrazują bowiem rozporządzenia mieniem publicznym, a zatem są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji.
W świetle powyższych okoliczności, należało zatem jednoznacznie przyjąć, że żądane przez skarżącego informacje mają publiczny charakter, albowiem dotyczą one wydatkowania środków publicznych.
Na marginesie odnotować należy, mając na uwadze zawartą w aktach sprawy informację na temat wysokości uposażenia mł. insp. K. W. za miesiąc wrzesień 2025 r., że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Zasada ta musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli (zob. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19).
Okoliczność, że żądanie dotyczy wynagrodzenia konkretnej osoby nie powoduje, że wniosek przestaje być wnioskiem o informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych. Każde wydatkowanie środków publicznych, jak wskazano powyżej, jest sprawą publiczną, bez względu na cel jaki jest realizowany. Ochrona prywatności osoby fizycznej w zakresie wypłacanego jej ze środków publicznych wynagrodzenia może być realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a zatem na etapie stosowania prawa.
Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
W konsekwencji organ ma obowiązek takiej informacji udzielić bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uznaje, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione. W takiej sytuacji obowiązkiem organu jest albo udzielenie żądanej informacji publicznej w całości lub w części albo wydanie decyzji odmownej w określonym zakresie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
W ocenie Sądu, skoro objęta wnioskiem skarżącego informacja stanowi informację publiczną, a Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, to w niniejszej sprawie podmiot ten był zobowiązany do załatwienia złożonego wniosku we wskazanym zakresie dotyczącym punktów 1, 3 i 4 we właściwym trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Należało zatem albo udostępnić w formie czynności materialno-technicznej (pismem) w terminie, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. żądaną przez skarżącego informację albo odmówić jej udostępnienia decyzją (w trybie art. 16 u.d.i.p.), gdyby organ uznał, że zachodzą przeszkody do jej udostępnienia z art. 5 u.d.i.p. Ewentualnie - gdyby organ uznał, że wnioskowana informacja ma walor informacji przetworzonej - należało w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wezwać skarżącego do wykazania przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Dotychczasowy brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności, albowiem w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu obowiązanego do uczynienia zadość temu obowiązkowi, zaś objęta żądaniem informacja stanowi informację publiczną, wniosek skarżącego powinien zostać załatwiony w trybie uregulowanym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, co do zasady poprzez udzielenie żądanej informacji, chyba że zachodzą przesłanki przesądzające o ograniczeniu prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 19 września 2025 r. w odniesieniu do żądania zawartego w punktach 1, 3 i 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Jednocześnie Sąd oceniając charakter bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku.
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, skoro bezczynność wynikała z przekonania organu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, zaś organ udzielił odpowiedzi na wniosek strony w pozostałym zakresie i w przepisanym prawem terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W istocie regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
Odnosząc się do pozostałych punktów wniosku, tj. punktu 2 i punktu 1 lit. b, c i d, wskazać należy, że organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej tylko wtedy, gdy taką informację publiczną rzeczywiście sam posiada. Oczywistym jest zatem, że gdy dany organ nie posiada informacji publicznej to nie ma obowiązku udzielić wnioskodawcy żądanej przez niego informacji. Znajduje to umocowanie w ustawie, to jest w art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowiącym, że podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Zasadą zatem pozostaje, ze organy władzy publicznej obowiązane są do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznych, ale tylko wtedy gdy są to informacje, które posiadają. W sytuacji zatem, gdy dany organ, do którego skierowany został wniosek nie dysponuje żądanymi informacjami publicznymi, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, że z uwagi na ich brak nie ma możliwości ich udostępnienia, o czym może poinformować wnioskodawcę zwykłym pismem informacyjnym (tak jak w przypadku pytań o informację niemającą charakteru informacji publicznej).
Reasumując, gdy żądana informacja nie jest w ogóle informacją publiczną lub nie jest informacją publiczną, którą mógłby dysponować organ, załatwienie sprawy nie wiąże się z koniecznością wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Tego rodzaju władcze działanie organu jest bowiem zarezerwowane wyłącznie dla sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter publiczny i jest w jego posiadaniu, lecz uwzględniając ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w tym przede wszystkim z ustawy o dostępie do informacji publicznej (m.in. dotyczące informacji niejawnych), nie może zostać udzielona wnioskodawcy.
Konkludując, skarga w zakresie punktu 2 oraz 1 lit. b, c i d wniosku z dnia 19 września 2025 r. (data wpływu do organu - 22 września 2025 r.) nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w odpowiedzi na złożony przez skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku pismem z dnia 6 października 2025 r., a więc w ustawowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował skarżącego, że nie posiada informacji wnioskowanych w punkcie 2 oraz 1 lit. b, c i d wniosku. W ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku w tym zakresie zrealizował przewidzianą prawem formę załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę skarżącego w pozostałym zakresie, o czym orzeczono jak w punkcie trzecim sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 100 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgonie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.