III SAB/Gd 461/25

III SAB/Gd 461/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 986
art. 85i ust. 2
Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 23 września 2025 r. M. M. (dalej także jako: "strona", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca"), powołując się na art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 902, w skrócie jako "u.d.i.p." lub "ustawa"), wystąpiła do Wojewody Pomorskiego o udzielenie informacji w zakresie: o jaką konkretnie karę dyscyplinarną, z katalogu kar wymienionych w art. 76 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, Rzecznik Dyscyplinarny dla Nauczycieli przy Wojewodzie pomorskim wniósł do Komisji Dyscyplinarnej w sprawie Dyrektorki Szkoły Podstawowej numer [...] w G. ? Wnioskodawczyni wniosła o udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie w postaci zanonimizowanej kopii (skanu) wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, który został skierowany przez Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie Pomorskim do Komisji Dyscyplinarnej w sprawie dotyczącej Dyrektorki Szkoły Podstawowej numer [...] w G. i przesłanie go na jej adres do doręczeń elektronicznych oraz e-mail.
Pismem z dnia 8 października 2025 r., w odpowiedzi na wniosek skarżącej, Wojewoda Pomorski wyjaśnił, że nie może on zostać zrealizowany bowiem informacje, które chciałaby otrzymać strona nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W tym zakresie Wojewoda Pomorski przytoczył treść z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wskazując, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są m.in. przepisy art. 85i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 986 ze zm., dalej jako "Karta Nauczyciela"). Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela, na każdym etapie postępowania wyjaśniającego nauczyciel, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, lub jego obrońca, a na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego - obwiniony lub jego obrońca, mogą przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i kopie. W związku z powyższym, prawo dostępu do akt postępowania dyscyplinarnego i informacji w nich zawartych przysługuje wyłącznie nauczycielowi, obwinionemu oraz obrońcy.
Wojewoda Pomorski wskazał, że przepis art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela adresowany jest do wszystkich potencjalnych adresatów, a nie tylko wobec stron postępowania dyscyplinarnego, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sprawy dyscyplinarnej. Przepis art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela jest przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i nie ma do niego zastosowania u.d.i.p.
Końcowo organ zaznaczył, że powyższe stanowisko, dotyczące braku możliwości udostępnienia informacji z postępowania dyscyplinarnego dla nauczycieli, w tym braku możliwości udostępnienia dokumentów z tego postępowania w trybie dostępu do informacji publicznej zostało potwierdzone przez NSA w wyroku z dnia z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 1023/21.
M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody Pomorskiego, wnosząc o:
1. zobowiązanie Wojewody Pomorskiego do rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,
2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,
3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:
1. art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p., poprzez zaniechanie udostępnienia żądanej informacji publicznej,
2. art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo istnienia takiego obowiązku w przypadku negatywnego załatwienia wniosku.
Uzasadniając wniesioną skargę skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy podnosząc, że w jej ocenie, stanowisko organu jest błędne i świadczy o niewłaściwej interpretacji przepisów, a dodatkowo jego działanie nosi znamiona bezczynności. Skarżąca wskazała, że organ nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał - wymaganej przez art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - zaskarżanej decyzji o odmowie jej udostępnienia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pismo informujące o braku możliwości załatwienia wniosku nie jest prawnie przewidzianą formą jego rozpoznania, co samo w sobie stanowi podstawę do stwierdzenia bezczynności (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 80/24). Wbrew twierdzeniom organu, żądane informacje stanowią informację publiczną o fundamentalnym znaczeniu dla zasady transparentności życia publicznego. Wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego, jako dokument wytworzony przez funkcjonariusza publicznego w ramach jego ustawowych kompetencji, dotyczy działalności organu publicznego i sprawy osoby pełniącej funkcję publiczną, jaką jest dyrektor szkoły. Jak jednoznacznie stwierdził NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OSK 391/11), żądanie udostępnienia wniosku dyscyplinarnego dotyczącego ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jest żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Stanowisko to zostało wielokrotnie potwierdzone, m.in. w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 196/13), który orzekł, że postępowanie dyscyplinarne wobec pracownika naukowego, jak i dokumentacja przebiegu tego postępowania ma charakter informacji publicznej. Podobnie orzekł WSA w Gliwicach w wyroku z 19 lutego 2014 r. (sygn. akt IV SAB/GI 104/13), wskazując, że postępowanie dyscyplinarne wobec nauczyciela ma mieszany, publiczno-pracowniczy charakter, a jego funkcją w sferze publicznej jest ochrona powagi o godności zawodu, co przesądza o publicznym charakterze informacji z nim związanych.
W ocenie skarżącej, argumentacja Wojewody, oparta na rzekomym wyłączeniu jawności przez art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela jako przepisu szczególnego, jest całkowicie chybiona. Przywołany przepis reguluje uprawnienia procesowe stron toczącego się postępowania (nauczyciela i jego obrońcy) do wglądu w akta sprawy, gwarantując im konstytucyjne prawo do obrony. Nie jest to jednak norma, która w sposób kompleksowy i odmienny reguluje dostęp opinii publicznej do informacji o działalności organów władzy. Przepis ten nie stanowi zamkniętej i zupełnej regulacji zasad dostępu do informacji publicznych, a tylko taka mogłaby wyłączyć stosowanie u.d.i.p., zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy. Orzecznictwo sądowe wyraźnie rozróżnia żądanie dostępu do całych akt sprawy od żądania dostępu do konkretnych dokumentów z tych akt, które posiadają walor informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 6944/21). Wniosek skarżącej dotyczy konkretnego dokumentu urzędowego, a nie wglądu w całość akt postępowania. Ograniczanie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej na podstawie przepisu o charakterze proceduralnym, skierowanego wyłącznie do stron postępowania, jest niedopuszczalną i błędną nadinterpretacją.
Podsumowując, skarżąca podkreśliła, że sprawa dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną (Dyrektora Szkoły finansowanej ze środków subwencji oświatowej), a jej odpowiedzialność dyscyplinarna pozostaje w ścisłym związku z tą funkcją. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 47/22, osoba wykonująca zawód zaufania publicznego musi liczyć się z możliwością podlegania kontroli społecznej w trybie dostępu do informacji publicznej w zakresie ewentualnej poniesionej odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wyłączenie jawności ze względu na ochronę prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) jest w tym przypadku niedopuszczalne.
Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, Wojewoda Pomorski był zobowiązany do merytorycznego rozpoznania wniosku. Natomiast poprzez zaniechanie udostępnienia informacji oraz niewydanie decyzji administracyjnej o odmowie, organ pozostaje w stanie bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w sprawie dotyczącej Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w G. został zarejestrowany pod sygn. akt [...]. Organ wskazał, że w dniu 3 października 2025 r. do Komisji Dyscyplinarnej wpłynęło pismo obrońcy dyrektora SP nr [...] w G. (ustanowionego już w postępowaniu wyjaśniającym) z żądaniem zaprzestania przekazywania pism i informacji o postępowaniu wyjaśniającym lub dyscyplinarnym dotyczącym dyrektora SP nr [...] w G., także w wersji zanonimizowanej do czasu prawomocnego orzeczenia. Obrońca wskazał, że informacje, które otrzymała skarżąca od Rzecznika Dyscyplinarnego są rozpowszechniane w szkole wśród pracowników oraz innych instytucji, co skutkuje naruszeniem dóbr osobistych dyrektora.
Wojewoda Pomorski zaznaczył, że istota sporu w sprawie sprowadza się do kwalifikacji żądania strony jako dotyczącej informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie wyznaczonym przepisami u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Z powyższej regulacji zatem wynika, że ustawodawca stworzył normę kolizyjną, która wyłącza stosowanie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, w. której inna ustawa reguluje, ten sam zakres. Pozwala to na wyodrębnienie dwóch grup informacji - podlegających udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz takich, które ujawnia się na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. W przypadku kolizji przepisy zawarte, w ustawach odrębnych mają pierwszeństwo i wyłączają stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takich okolicznościach podmiot zobowiązany zawiadamia jedynie wnioskodawcę pismem, że żądana informacja nie może być udostępniona w trybie przewidzianym w u.d.i.p. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją, gdzie zakres wniosku skarżącej dotyczył kwestii uregulowanych w odrębnej ustawie - Karcie Nauczyciela. Skarżąca domaga się bowiem informacji dotyczących dokumentów w toczącym się aktualnie postępowaniu dyscyplinarnym wobec dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w G.
W ocenie organu, stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niedopuszczalne wówczas, gdy żądane informacje mające charakter informacji publicznych mogą być udostępnione w innym trybie. Przepis art. 85i ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela odnosi się wprost do dostępu do dokumentów toczącego się postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do nauczyciela. W odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach postępowania dyscyplinarnego trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.
Wojewoda Pomorski podkreślił, że art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela, brzmiący podobnie jak art. 156 § 5 k.p.k., skonstruowany jest tak, aby chronić prawidłowy przebieg postępowania dyscyplinarnego, a jednocześnie zapewnić możliwość ochrony swoich praw przez nauczyciela, przeciwko któremu toczy się postępowanie dyscyplinarne. Podobnie zatem jak w sprawach karnych (por. wyroki NSA: z 25.05.2017 r., sygn. akt I OSK 1399/15, i z 15.07.2011 r., sygn. akt I OSK 647/11) - art. 85i ust. 2 KN reguluje odmienne zasady i tryb dostępu do informacji znajdujących się w aktach toczącego się postępowania dyscyplinarnego niż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uregulowaniu zawartym w Karcie Nauczyciela zauważalny jest przede wszystkim brak możliwości dostępu do tych akt podmiotom innym niż strony postępowania dyscyplinarnego.
Pismem procesowym z dnia 31 października 2025 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski zawarte w skardze oraz wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Skarżąca podniosła, że argumentacja Wojewody Pomorskiego zawarta w odpowiedzi na skargę jest w całości chybiona oraz stanowi próbę obejścia przepisów prawa. Na poparcie swoich wywodów przedstawiła następujące argumenty:
1. Bezczynność organu jest bezsporna - naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Skarżąca podniosła, że Wojewoda Pomorski pozostaje w stanie bezczynności, niezależnie od merytorycznego sporu o charakter żądanej informacji. Organ, uznając, że nie udostępni żądanej informacji, był zobligowany do załatwienia wniosku w formie przewidzianej przez prawo. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Tymczasem Wojewoda Pomorski w dniu 8 października 2025 r. skierował do skarżącej zwykłe pismo informacyjne, w którym stwierdził, że "wniosek nie może zostać zrealizowany". Zdaniem skarżącej takie pismo nie jest prawnie przewidzianą formą odmowy. Samo niewydanie decyzji o odmowie, mimo istnienia takiego obowiązku, przesądza o bezczynności organu.
2. Żądana informacja jest informacją publiczną.
Skarżąca wskazała, że główny argument organu, jakoby żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej, jest rażąco sprzeczny z utrwalonym orzecznictwem. Skarżąca wnioskowała o informację dotyczącą działań organu publicznego (Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli) w sprawie osoby pełniącej funkcję publiczną (Dyrektorki Szkoły Podstawowej nr [...] w G.). Argument organu, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, jest zdaniem skarżącej całkowicie bezzasadny.
3. Błędna wykładnia art. 85i Karty Nauczyciela jako lex specialis.
Skarżąca wskazała, że organ w całości opiera swoją obronę na błędnej interpretacji art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela. Po pierwsze, art. 85i ust. 2 KN stanowi: "Na każdym etapie postępowania wyjaśniającego nauczyciel, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, lub jego obrońca, a na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego obwiniony lub jego obrońca, mogą przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i kopie". Po drugie, przepis ten reguluje wyłącznie uprawnienia procesowe stron toczącego się postępowania (nauczyciela i jego obrońcy). Jego celem jest zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do obrony. Po trzecie, przepis ten w żadnym stopniu nie reguluje zasad i trybu dostępu do informacji dla opinii publicznej (osób trzecich). Nie stanowi on zatem "odmiennych zasad i trybu dostępu" w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który mógłby wyłączyć stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo strony do wglądu w akta (prawo do obrony) i prawo obywatela do informacji publicznej (prawo do kontroli społecznej) to dwa odrębne, równoległe i niewykluczające się uprawnienia. Przyjęcie wykładni Wojewody prowadziłoby do absurdalnej i sprzecznej z art. 61 Konstytucji RP sytuacji, w której cała sfera odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli i dyrektorów szkół (finansowanych ze środków publicznych) zostałaby całkowicie wyjęta spod jakiejkolwiek kontroli społecznej.
4. Polemika z wyrokiem NSA sygn. akt III OSK 1023/21.
Skarżąca podniosła, że Wojewoda Pomorski całą swoją argumentację merytoryczną opiera na dosłownie jednym wyroku NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 1023/21. Należy wskazać, że orzeczenie to stoi w jawnej sprzeczności z całą, utrwaloną i przywołaną wyżej linią orzeczniczą NSA (w szczególności: I OSK 391/11 oraz I OSK 196/13), która jednoznacznie przesądza o publicznym charakterze dokumentacji postępowań dyscyplinarnych. Interpretacja zawarta w wyroku III OSK 1023/21, zrównująca prawo publiczne do informacji z proceduralnym prawem strony do akt, jest interpretacją błędną, prowadzącą do naruszenia art. 61 Konstytucji RP. Nawet gdyby Sąd uznał argumentację opartą na tym jednostkowym wyroku, organ i tak pozostaje w bezczynności, ponieważ - jak wykazano w pkt 1 niniejszej repliki - jedyną właściwą formą odmowy udostępnienia informacji publicznej (nawet powołując się na art. 85i KN) byłaby decyzja administracyjna (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), a nie zwykłe pismo.
5. Kwestia naruszenia dóbr osobistych i prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).
Skarżąca wskazała, że organ w odpowiedzi na skargę przywołuje pismo obrońcy dyrektorki SP nr [...], sugerując, jakoby udostępnienie informacji naruszało jej dobra osobiste. Argument ten jest nie tylko całkowicie chybiony w świetle ogólnych przepisów, ale staje się wręcz próbą ukrycia sedna sprawy, gdyż wniosek dyscyplinarny dotyczy przewinień Dyrektorki popełnionych wobec małoletniej uczennicy - córki skarżącej tj. małoletniej S. M. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Jednakże zdanie drugie tego samego przepisu stanowi jasno: "Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (...)". Dyrektor szkoły publicznej jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a postępowanie dyscyplinarne Rzecznika Dyscyplinarnego ma bezpośredni związek z pełnieniem tej funkcji. Co jednak ważniejsze, w tym konkretnym stanie faktycznym, powoływanie się przez Wojewodę na rzekomy lex specialis w postaci art. 85i Karty Nauczyciela (który przyznaje wgląd tylko obwinionemu i jego obrońcy) całkowicie pomija fundamentalną kwestię ochrony praw pokrzywdzonego.
Skarżąca podniosła, że działa tu nie tylko w ramach ogólnej kontroli społecznej (art. 61 Konstytucji RP), ale przede wszystkim jako przedstawiciel ustawowy małoletniej pokrzywdzonej. Rodzi to po jej stronie odrębne, nadrzędne uprawnienie do informacji, gwarantowane przez art. 72 Konstytucji RP, który nakazuje Rzeczypospolitej Polskiej zapewnienie ochrony praw dziecka. Odmowa dostępu do informacji o postępowaniu, które zostało wszczęte w wyniku krzywdy wyrządzonej dziecku, stanowiłaby naruszenie tej zasady.
Końcowo skarżąca zaznaczyła, że informacja ta jest jej niezbędna do ochrony praw i interesów córki, w tym do ewentualnego dochodzenia odpowiedzialności cywilnej (art. 415 i 448 k.c.) za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza publicznego. Powoływanie się w tej sytuacji na ochronę prywatności dyrektora jest rażącym nadużyciem i odwróceniem proporcji dóbr chronionych prawem. Wniosek Skarżącej dotyczy zatem informacji bezpośrednio związanych z pełnieniem funkcji publicznej, a żądanie zanonimizowanej kopii ma na celu ochronę danych innych osób trzecich, jednocześnie realizując konstytucyjne prawo skarżącej do informacji oraz prawo jej dziecka do ochrony.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie skarżącej, argumentacja Wojewody Pomorskiego jest w całości bezzasadna. Organ naruszył art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (nie wydając decyzji) oraz błędnie zinterpretował art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 85i KN, próbując bezprawnie wyłączyć jawność postępowania dyscyplinarnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie podlega uwzględnieniu.
W niniejszej sprawie skarżąca zarzuca Wojewodzie Pomorskiemu (dalej również jako - "organ") bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej.
Skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, normuje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów.
Natomiast zgodnie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Powyższy przepis określa, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z ze zm., dalej - "k.p.a.") przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.).
W postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem nie zachodziła konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2020 r., I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18).
Nie jest sporne w rozpoznawanej sprawie, że organ, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji - Wojewoda Pomorski jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Poza sporem było, że skarżąca zwróciła się do Wojewody Pomorskiego wnioskiem z dnia 23 września 2025 r. o udzielenie informacji publicznej. Treść zgłoszonego żądania została przytoczona na początku niniejszego uzasadnienia. Fakt otrzymania przez organ wniosku skarżącej, udzielenia na niego odpowiedzi w ustawowym terminie, którą odmówiono realizacji żądania, nie był również w sprawie kwestionowany. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Zdaniem skarżącej, organ pozostaje w bezczynności albowiem zaniechał udostępnienia żądanej informacji (nie przesłał wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego zawierającego rodzaj wnioskowanej kary dyscyplinarnej) ani nie wydał decyzji mimo istnienia takiego obowiązku w przypadku negatywnego załatwienia wniosku. U podstaw odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącą informacji (dokumentu), a zarazem nieudzielenia odpowiedzi, legło stanowisko organu, który wskazując na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p., podniósł, że przepisów tej ustawy nie stosuje się, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Takimi przepisami szczególnymi są przepisy zawarte w Karcie Nauczyciela. Organ powołał się na treść art. 85i ust. 2 tej ustawy i stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. w sprawie III OSK 1023/21.
Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło zatem udzielenie odpowiedzi na pytanie czy Wojewoda Pomorski, będąc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (adresat wniosku) zasadnie odmówił wnioskodawczyni przesłania jej w wskazanej przez nią formie (adres do doręczeń elektronicznych oraz e-mail), zanonimizowanej kopii (skanu) wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, który został skierowany przez rzecznika dyscyplinarnego dla nauczycieli przy Wojewodzie Pomorskim do komisji dyscyplinarnej w sprawie dotyczącej dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w G., a tym samym udzielenia odpowiedzi o jaką konkretnie karę dyscyplinarną rzecznik ten wnosił ?
Innymi słowy, odpowiedzi wymagała kwestia możliwości zarzucenia Wojewodzie Pomorskiemu bezczynności w sprawie rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącej. Zdaniem Sądu orzekającego, takiego zarzutu nie można organowi skutecznie postawić.
Należy zauważyć, że pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p.
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega przede wszystkim na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej.
Nie może budzić wątpliwości, że wniosek skarżącej wiąże się z udostępnieniem konkretnego dokumentu: wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, a nie całości lub części akt postępowania.
Tryb postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko nauczycielom został określony w rozdziale 10, Odpowiedzialność Dyscyplinarna, Karty Nauczyciela. Przepisy tej ustawy przewidują określone etapy postępowania, a mianowicie postępowanie wyjaśniające i postępowanie dyscyplinarne. Należy zauważyć, że skarżąca domaga się udostępnienia dokumentu - wniosku, który jest sporządzany na końcowym etapie postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 85 ust. 1 i 3 Karty Nauczyciela, rzecznik dyscyplinarny powołany przy komisji dyscyplinarnej pierwszej instancji wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie organu, który go powołał, zaś po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia tego postępowania, rzecznik dyscyplinarny, za zgodą organu, który go powołał, kieruje do komisji dyscyplinarnej pierwszej instancji wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego albo wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.
W realiach rozpoznawanej sprawy trzeba zauważyć, że złożony przez skarżącą wniosek zmierzał do uzyskania informacji o rodzaju kary dyscyplinarnej wnioskowanej przez rzecznika dyscyplinarnego w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym.
Jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w sprawie dotyczącej dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w G. został zarejestrowany pod sygn. akt [...]. Przepis art. 76 ust. 1 Karty Nauczyciela przewiduje następujące kary dyscyplinarne: 1) nagana z ostrzeżeniem; 2) zwolnienie z pracy; 3) zwolnienie z pracy z zakazem przyjmowania ukaranego do pracy w zawodzie nauczyciela w okresie 3 lat od ukarania; 4) wydalenie z zawodu nauczyciela.
W tym aspekcie sprawy należy również wskazać na rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie szczegółowego trybu prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli oraz wznawiania postępowania dyscyplinarnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 741, dalej jako - "rozporządzenie"). Przepisy rozporządzenia szczegółowo bowiem regulują tryb postępowania dyscyplinarnego, w tym postępowania wyjaśniającego, a także treść (elementy) jakie zawiera wniosek.
I tak, stosownie do § 10 rozporządzenia, po zakończeniu postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny niezwłocznie: 1) powiadamia nauczyciela, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, i jego obrońcę o zakończeniu tego postępowania, udostępnia nauczycielowi do wglądu zebrane dowody oraz umożliwia mu złożenie dodatkowych wyjaśnień; 2) przedstawia wyniki postępowania wyjaśniającego organowi, który polecił wszczęcie tego postępowania.
Następnie, zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli dowody zebrane w postępowaniu wyjaśniającym uprawdopodabniają, że nauczyciel, którego dotyczy to postępowanie, popełnił czyn uchybiający godności zawodu nauczyciela lub obowiązkom, o których mowa w art. 6 ustawy, rzecznik dyscyplinarny, za zgodą organu, który go powołał, o której mowa w art. 85 ust. 3 ustawy, sporządza wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i niezwłocznie kieruje go do komisji pierwszej instancji wraz z aktami sprawy.
Przepis § 11 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego zawiera:
1) imię lub imiona i nazwisko nauczyciela, którego dotyczyło postępowanie wyjaśniające, datę i miejsce urodzenia, płeć, imiona rodziców, obywatelstwo lub obywatelstwa, miejsce zamieszkania, numer PESEL, a w przypadku braku tego numeru - numer i serię dokumentu potwierdzającego tożsamość nauczyciela, miejsce zatrudnienia i zajmowane stanowisko, staż pracy pedagogicznej, stopień awansu zawodowego, ostatnią ocenę pracy oraz wykształcenie;
2) dokładne określenie zarzucanego czynu uchybiającego godności zawodu nauczyciela lub obowiązkom, o których mowa w art. 6 ustawy, ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia;
3) proponowaną karę dyscyplinarną;
4) uzasadnienie oparte na wynikach postępowania wyjaśniającego;
5) wykaz dowodów, o których przeprowadzenie podczas rozprawy wnosi rzecznik dyscyplinarny, wraz z określeniem dla każdego dowodu, jakie okoliczności mają być nim udowodnione; wykaz powinien być usystematyzowany według rodzajów czynności dowodowych oraz zawierać odrębną listę, dołączoną do wniosku, określającą imiona i nazwiska świadków, ich adresy zamieszkania oraz miejsca pracy do wiadomości komisji pierwszej instancji;
6) datę i podpis rzecznika dyscyplinarnego.
Przy czym, co ważne, po otrzymaniu wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przewodniczący komisji pierwszej instancji kieruje sprawę na posiedzenie niejawne (§ 18 ust. 1 rozporządzenia), zaś na posiedzeniu niejawnym, stosownie do § 18 ust. 3 rozporządzenia, skład orzekający wydaje:
1) postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i skierowaniu sprawy na rozprawę albo
2) postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, albo
3) postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu w celu uzupełnienia w wyznaczonym przez skład orzekający terminie: a) postępowania wyjaśniającego, wskazując kierunek, w jakim ma nastąpić uzupełnienie tego postępowania, lub b) wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, wskazując zakres uzupełnienia tego wniosku.
Wszczęcie zatem postępowania dyscyplinarnego następuje dopiero w związku z wydaniem przez komisję pierwszej instancji ww. postanowienia. Żądany natomiast przez skarżącą wniosek rzecznika dyscyplinarnego jest wydawany na wcześniejszym etapie postępowania, a mianowicie na etapie postępowania wyjaśniającego.
Przechodząc dalej, to przywołany przez organ przepis art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela stanowi: że na każdym etapie postępowania wyjaśniającego nauczyciel, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, lub jego obrońca, a na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego - obwiniony lub jego obrońca, mogą przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i kopie.
Przepis ten, zawiera zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania dyscyplinarnego i znajdujących się w nich informacji, w tym informacji publicznych. Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca zawarł w nim szczegółową regulację dotyczącą zasad dostępu do akt sprawy toczącego się postępowania dyscyplinarnego, zarówno na etapie postępowania wyjaśniającego, jak i postępowania dyscyplinarnego sensu stricte. (niezależnie od charakteru i rodzaju żądanych dokumentów).
Mamy tu niewątpliwie do czynienia z innym (odrębnym) trybem ich udostępnienia. Powoduje to, jak zasadnie przyjął organ, wyłączenie możliwości stosowania przepisów u.d.i.p. Omawiana regulacja mieści się w pojęciu "przepisy innych ustaw", o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., określającym odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepisy u.d.i.p. nie mogą stanowić alternatywy dla innych regulacji określających odmiennie tryb i zasady dostępu do danych będących informacjami publicznymi.
Prawidłowo zatem Wojewoda Pomorski uznał, że przepis art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela jest przepisem szczególnym, o którym mowa wart. 1 ust. 2 u.d.i.p. i nie ma do niego zastosowania u.d.i.p. Ten pogląd organu wzmacnia stanowisko i argumentacja Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. w sprawie III OSK 1023/21, zwłaszcza w zakresie wykładni przedmiotowego przepisu. Jak czytamy w jego uzasadnieniu "wskazać w tym miejscu należy, że tryb postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko nauczycielom został określony w rozdziale 10 Karty Nauczyciela. Jak słusznie podkreślono w skardze kasacyjnej zasady dostępu do akt sprawy toczącego się postępowania dyscyplinarnego zostały określone w art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela, wedle którego na każdym etapie postępowania wyjaśniającego nauczyciel, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające, lub jego obrońca, a na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego - obwiniony lub jego obrońca, mogą przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i kopie. Przepis ten w istocie przypomina podobne przepisy innych procedur statuujących zasady dostępu do dokumentacji toczącego się postępowania prawnego. W takiej sytuacji zagadnienie dostępu do akt toczącego się postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko nauczycielowi będzie wymagało odwołania się do wykładni art. 1 ust. 2 u.d.i.p.
Z przepisu tego wynika bowiem, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Inaczej mówiąc, stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niedopuszczalne wówczas, gdy żądane informacje mające charakter informacji publicznych mogą być udostępnione w innym trybie. Przepisami takimi są np. art. 73-74 k.p.a., art. 156 i 321 k.p.k., art. 525 k.p.c., czy też art. 12a § 2 P.p.s.a.
Przepis art. 85i ust. 2 Karty Nauczyciela odnosi się wprost do dostępu do dokumentów toczącego się postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do nauczyciela. W odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach postępowania dyscyplinarnego trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.
Art 85i ust. 2 Karty Nauczyciela brzmiący podobnie jak art. 156 § 5 k.p.k. skonstruowany jest tak, aby chronić prawidłowy przebieg postępowania dyscyplinarnego, a jednocześnie zapewnić możliwość ochrony swoich praw przez nauczyciela, przeciwko któremu toczy się postępowanie dyscyplinarne. Podobnie zatem jak w sprawach karanych (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1399/15 i z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 647/11) - art. 85i ust 2 Karty Nauczyciela reguluje odmienne zasady i tryb dostępu do informacji znajdujących się w aktach toczącego się postępowania dyscyplinarnego niż przepisy u.d.i.p. W uregulowaniu zawartym w Karcie Nauczyciela zauważalny jest przede wszystkim brak możliwości dostępu do tych akt podmiotom innym niż strony postępowania dyscyplinarnego.
Warto wskazać, że podobne stanowisko dotyczące postępowania dyscyplinarnego prowadzonego na podstawie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz. U. z 2007 r., Nr 58, poz. 391) przeciwko nauczycielom akademickim, zawarto w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 196/13, w którym podniesiono, że zasady dostępu do akt toczącego się postępowania dyscyplinarnego wobec nauczyciela szkoły wyższej został uregulowany w przepisach określających tryb tego postępowania".
Powyższe poglądy NSA, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje.
Reasumując, należy podzielić stanowisko Wojewody Pomorskiego - które skutkowało niemożnością uwzględnienia wniosku skarżącej - że przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się, gdy przepisy ustaw szczególnych w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, a taką właśnie odmienną regulację zawiera Karta Nauczyciela. Nie można tym samym podzielić stanowiska skarżącej, że przywołany przepis reguluje jedynie uprawnienia procesowe stron toczącego się postępowania (nauczyciela i jego obrońcy) do wglądu w akta sprawy, gwarantując im konstytucyjne prawo do obrony.
Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Uregulowanie zatem w przepisach innych ustaw trybu i zakresu dostępu do informacji publicznej nie zobowiązuje organu do wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podstawa normatywna w tym zakresie znajduje się we wspomnianym art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi: "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi" (zob. wyrok NSA z dnia 23 października 2024 r., III OSK 1342/24). W realiach rozpoznawanej sprawy organ nie miał więc obowiązku rozstrzygania odnośnie żądania skarżącej w formie decyzji.
W konsekwencji poczynionych rozważań zarówno zarzuty skargi, jak i argumentacja zawarta w replice, nie mogą odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku.
Mając na uwadze powyższe, uznając skargę za niezasadną, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu naruszeń prawa (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym orzeczenia.nsa.gov.pl.