III SAB/GD 445/25

III SAB/Gd 445/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.58 par.1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 27 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.L. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność zespołu interdyscyplinarnego postanawia: 1.odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 września 2025 r. A.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w sprawie skargi działanie Zespołu Interdyscyplinarnego ds. przeciwdziałania przemocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Gdańsku.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
1.przepisów prawa materialnego, tj. art. 9a ust. 7h ust. 7h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1673), poprzez nierozpatrzenie skargi na działalność zespołu interdyscyplinarnego przez Prezydenta Miasta Gdańska, podczas gdy działania zespołu interdyscyplinarnego, polegające na zaniechaniu podejmowania działań, wymagały podjęcia interwencji przez Prezydenta;
2. przepisów postępowania, tj. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a."), poprzez uznanie przez Prezydenta Miasta Gdańska, iż do działań zespołów interdyscyplinarnych nie mają zastosowania przepisy k.p.a. ani przepisy jakiejkolwiek innej procedury istniejącej w polskim prawie, podczas gdy już sam nadzór Prezydenta nad działaniem zespołów interdyscyplinarnych może świadczyć o zasadności stosowania procedury administracyjnej;
3. przepisów postępowania, tj. art. 32 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżący nie może działać przez profesjonalnego pełnomocnika, podczas gdy przepis ten reguluje ogólna zasadę działania strony przez pełnomocnika, wyłączając jedynie sytuacje, gdy wymagane jest osobiste działanie strony, zaś z żadnej z ustaw nie wynika, iż sprawy z zakresu pomocy społecznej wyłączają ten przepis i wymagają osobistego działania osoby zgłaszającej przemoc;
4. przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez działanie w sposób sprzeczny z interesem obywatela, polegające na zaniechaniu podjęcia jakichkolwiek czynności w związku z rozpoczętą na wniosek skarżącego procedurą "Niebieskiej Karty", a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej;
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o:
1.zobowiązanie Prezydenta Miasta Gdańska do rozpoznania skargi z dnia 20 lutego 2025 r. na działalność zespołu interdyscyplinarnego;
2.stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 § 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "P.p.s.a.");
3.wymierzenie Prezydentowi Miasta Gdańska grzywny w maksymalnej wysokości oraz przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.;
4.zasądzenie od Prezydenta Miasta Gdańska zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę, skarżący podał, że w dniu 20 lutego 2025 r. wniósł do Prezydenta Miasta Gdańska skargę na działania Zespołu Interdyscyplinarnego ds. przeciwdziałania przemocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Gdańsku, zgodnie z brzmieniem art. 9a ust. 7h ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej. W treści skargi podano, że zespół interdyscyplinarny, zajmujący się rozpoznaniem sytuacji skarżącego w związku z wniesionym przez niego wnioskiem o wszczęcie przeciwko żonie procedury "Niebieskiej Karty", bezpodstawnie zaniechał podejmowania czynności z uwagi na orzeczony zakaz zbliżania skarżącego do żony. Wobec powyższego pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. zwrócono się do Centrum Pracy Socjalnej w Gdańsku o wskazanie podstawy prawnej zaniechania podejmowania czynności, informując jednocześnie, że postanowienie w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia, poprzez orzeczenie zakazu zbliżania skarżącego do M. L. nie jest prawomocne i zostanie wniesiony środek odwoławczy.
W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. zespół interdyscyplinarny poinformował, że zespół i grupy diagnostyczno-pomocowe nie są organami administracji publicznej a procedura "Niebieskiej Karty" nie jest postępowaniem administracyjnym. Zatem żadne regulacje dotyczące jej stosowania nie umożliwiają występowania w niej pełnomocnika. Ustawa nie przewiduje obowiązku informowania o podejmowanych działaniach podmiotów zgłaszających.
Skarżący wskazał, że w odpowiedzi na jego skargę organ uznał ją za bezzasadną z powodu niezłożenia jej przez osobę uprawnioną, podzielając tym samym stanowisko zespołu interdyscyplinarnego. Według twierdzeń Prezydenta Miasta Gdańska, postępowanie z procedury "Niebieskie Karty" nie stanowi postępowania administracyjnego ani żadnego innego znanego polskiemu prawu postępowania, dlatego nie znajdują w nim zastosowania przepisy dotyczące zastępstwa procesowego zawarte w ustawie Prawo o adwokaturze.
Zdaniem skarżącego ze stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. W związku z powyższym odmowę wydania decyzji przez organ drugiej instancji, którym w przedmiotowej sprawie jest Prezydent Miasta Gdańska, należy potraktować jako bezczynność organu administracji.
Skarżący podniósł, że organ naruszył jedną z podstawowych zasad występujących w k.p.a., tj. zasadę praworządności. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie organ nie zastosował się do treści art. 9a ust. 7h ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej i uznał działalność zespołów interdyscyplinarnych za niepodlegającą przepisom k.p.a., jak i żadnej innej procedurze, wytwarzając szczególny przypadek. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie ma możliwości obrony swoich praw, a jego interes prawny został bez wątpienia naruszony.
Skarżący podkreślił, że nie sposób zgodzić się z poglądem, że procedura "Niebieskiej Karty" prowadzona przez zespół interdyscyplinarny nie stanowi postępowania administracyjnego, gdyż bez wątpienia jego działania wchodzą w zakres administracji publicznej. Zespół wykonuje zadania bezpośrednio określone w ustawie i rozporządzeniu Rady Ministrów, faktycznie działając jak kolegialny organ administracyjny o określonym ustawowo składzie. Ustawodawca wskazuje bezpośredni związek między organami jednostek samorządu terytorialnego, a zespołem interdyscyplinarnym, poprzez określenie bezpośredniej zależności zespołów od tych organów, które są uprawnione do ich powoływania i odwoływania.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdańska wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej, ewentualnie o odrzucenie skargi jako wniesionej przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu podano, że w dniu 29 października 2024 r. A. L., działając przez pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Gdańsku o wszczęcie procedury "Niebieskiej Karty" w stosunku do M. L. Odpowiadając na powyższy wniosek pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. Zastępczyni Przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego w Gdańsku wskazała, że zarówno zespół interdyscyplinarny nie jest organem administracji publicznej, jak i procedura "Niebieskiej Karty" nie jest postępowaniem administracyjnym a zatem nie ma możliwości działania poprzez pełnomocnika. Niemniej jednak Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Gdańsku podejmuje wszystkie działania, do których jest zobowiązany na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej.
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego skierował ponownie pismo do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Gdańsku, nie uzyskawszy na nie odpowiedzi. W dniu 20 lutego 2025 r. skierował skargę do Prezydenta Miasta Gdańska na działalność zespołu interdyscyplinarnego, wnosząc o podjęcie czynności mających na celu nadzór nad prowadzonym postępowaniem oraz zwracając uwagę, że zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Prezydent Miasta Gdańska w odpowiedzi wskazał, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 września 2023 r. w sprawie procedury "Niebieskiej Karty" nie ma możliwości reprezentacji osób objętych działaniami proceduralnymi przez pełnomocnika w osobie adwokata bądź radcy prawnego, a sama procedura nie jest procedurą administracyjną. Skarga została zatem uznana za bezzasadną, ponieważ wniosła ją osoba do tego nieuprawniona.
Organ zaznaczył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie wskazuje się, że zespołów interdyscyplinarnych nie można określić mianem "organu administracji publicznej", a w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy domowej brak jest przepisów, które wskazywałyby na możliwość ustanowienia pełnomocnika w regulowanym przez tę ustawę postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-9 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, Prezydent Miasta Gdańska pozostaje w bezczynności, gdyż nie wydał decyzji w sprawie jego skargi działanie Zespołu Interdyscyplinarnego ds. przeciwdziałania przemocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Gdańsku.
Mając na względzie zakres przedmiotowy skargi, Sąd uznał, że nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych.
Zespół interdyscyplinarny ds. przeciwdziałania przemocy stanowi kolegialny organ administracyjny w znaczeniu funkcjonalnym. Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy domowej, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym. Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (ust. 2). Stosownie do treści art. 9d ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się w oparciu o procedurę "Niebieskie Karty" i nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą w rodzinie (ust. 1). Procedura "Niebieskiej Karty" obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie (ust. 2). Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 2, realizują procedurę "Niebieskie Karty" w oparciu o zasadę współpracy i przekazują informacje o podjętych działaniach przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego (ust. 3). Wszczęcie procedury "Niebieskie Karty" następuje przez wypełnienie formularza "Niebieska Karta" w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych, podejrzenia stosowania przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie (ust. 4). Natomiast szczegółowe zasady dotyczące "Niebieskiej Karty" uregulowane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 września 2023 r. w sprawie procedury "Niebieskie Karty" oraz wzorów formularzy "Niebieska Karta" (Dz. U. z 2023 r., poz. 1870). Nadto w myśl art. 9b ust. 1 ww. ustawy zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie.
Zespół interdyscyplinarny podejmuje działania przewidziane w ustawie i w rozporządzeniu, jednakże działania te nie mają charakteru władczego i wiążącego. Analiza kompetencji powierzonych zespołowi interdyscyplinarnemu, wynikających z przepisów ustawy wskazuje, że ograniczają się one wyłącznie do funkcji integrujących, koordynacyjnych i organizujących współdziałanie podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5 ww. ustawy oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie (art. 9b ust. 2 ww. ustawy). Ustawodawca nie powierzył zespołowi interdyscyplinarnemu żadnych kompetencji władczych, w szczególności prawa do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. Wszystkie działania podejmowane przez zespół interdyscyplinarny należą do sfery działań prawnych niewładczych i nie zmierzają wprost do wywołania skutków prawnych. Nie mogą być wprowadzane w życie za pomocą przymusu bezpośredniego (zob. w tej materii K. Ziemski w: red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Prawne formy działania administracji, System Prawa Administracyjnego, t. 5, INPr PAN 2013, s. 21, nb 56-61; A. Błaś – tamże, s. 218, nb 251; s. 226, nb 276; Z. Niewiadomski w: red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Instytucje prawa administracyjnego, System Prawa Administracyjnego, t. 1, INPr PAN 2015, s. 57-59, nb 139-140, 142, 145).
W kontekście powyższego podkreślić należy, że zespół interdyscyplinarny nie stanowi zatem wyodrębnionego organu, któremu przyznano szczególne kompetencje do wydawania rozstrzygnięć o charakterze władczym i wiążącym. Stwarza on płaszczyznę współpracy przedstawicieli różnych organów i organizacji, mającą umożliwić sprawne i kompleksowe podejmowanie działań przez członków wchodzących w jego skład, a działających w zakresie właściwych im obowiązków zawodowych lub służbowych. W takiej sytuacji uprawnione jest przyjęcie stanowiska, że gdyby ustawodawca zamierzał przyznać temu podmiotowi prawo do wydawania rozstrzygnięć o charakterze władczym i wiążącym, to wprost uregulowałby to w stosownym akcie prawnym (zob. w tej materii postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2024 r.; sygn. akt III OSK 45/24, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2025 r.; sygn. akt III OSK 588/25).
Należy przy tym zwrócić uwagę, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., są podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, co oznacza, iż odpowiadają formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak. Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, nr 5, poz. 51, s. 350 – 351).
W konsekwencji stwierdzić należy, że ogół czynności podejmowanych przez zespół interdyscyplinarny związany z założeniem, prowadzeniem oraz zakończeniem procedury "Niebieskie Karty" nie kształtuje bezpośrednio uprawnień lub obowiązków członków rodzin dotkniętych przemocą ani osób podejrzanych o stosowanie takiej przemocy. Wszczęcie procedury "Niebieskiej Karty" nie kreuje żadnego stosunku administracyjnego, a więc nie powodują powstania bezpośrednich uprawnień lub obowiązków osób objętych tą procedurą. Tym samym czynności te nie mogą być kwalifikowane jako akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Wymaga również zaakcentowania, że sama procedura "Niebieskiej Karty" służy w istocie zmniejszaniu liczby spraw, w których dochodzić może do przemocy w rodzinie, zatem została ukształtowana przez ustawodawcę tak, aby nie wymagała stosowania środków, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Nie pozbawia to jednak strony prawa do sądu, gdyż jej prawa i obowiązki mogą być kształtowane w ramach postępowań regulowanych odrębnymi ustawami przed sądem powszechnym, w tym sądem rodzinnym, a także przed prokuratorem (art. 207 Kodeksu karnego). W każdym z tych postępowań strona może korzystać z prawa do obrony (zob. w tej materii postanowienie WSA w Opolu z dnia 24 października 2024 r.; sygn. akt I SAB/Op 82/24 oraz postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2025 r.; sygn. akt IV SA/Wr 31/25).
W tym kontekście należy interpretować przepis art. 9a ust. 7h ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej, zgodnie z którym skargę na działalność zespołu interdyscyplinarnego lub członka zespołu interdyscyplinarnego może wnieść osoba objęta procedurą "Niebieskiej Karty". Skargę rozpatruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, który powołał zespół, w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572). Skoro zespół interdyscyplinarny nie posiada żadnych kompetencji władczych pozwalających mu na prowadzenie postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania decyzji lub innego aktu administracyjnego, to powyższe odesłanie oznacza obowiązek procedowania przez wójta (burmistrza, prezydenta) jedynie w oparciu o przepisy zawarte w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanym "Skargi i wnioski" (art. 221- 240 k.p.a.).
Stosownie do treści art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Wyjaśnić należy, że skarga przewidziana w art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Prawo wniesienia takiej skargi stanowi realizację zagwarantowanego każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. Skarga tego rodzaju uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów działu VIII k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami tego działu nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Tym samym skarga złożona do sądu administracyjnego na czynności organu dokonane na podstawie przepisów działu VIII k.p.a. winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej ani postanowienia. Zatem także i bezczynność organu w takim postepowaniu nie może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego.
Konkludując, skoro czynności prezydenta miasta dokonywane w ramach rozpoznawania przez niego skargi na działania zespołu interdyscyplinarnego nie mogą być kwalifikowane jako akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to również rozpoznanie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność zespołu interdyscyplinarnego nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.