III SAB/Gd 441/25

III SAB/Gd 441/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par.1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Prezydent Miasta Słupska w przedmiocie rozpoznania wniosku o umorzenie opłaty dodatkowej za postój w Strefie Płatnego Parkowania w Słupsku postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu R.B. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną z tytułu wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
III SAB/Gd 441/25
UZASADNIENIE
R. B. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Słupska w rozpoznaniu jego wniosku z 16 kwietnia 2025 r. o anulowanie (umorzenie) opłaty dodatkowej za postój w Strefie Płatnego Parkowania w Słupsku. Skarżący złożył powyższy wniosek do Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku (ZIM), podnosząc, że w dniu zdarzenia, które spowodowało nałożenie opłaty przebywał w Komisariacie Policji jako świadek i nie powinien być obciążony opłatą. W odpowiedzi na powyższy wniosek ZIM pismem odmówił anulowania opłaty. Zdaniem skarżącego jego wniosek powinien zostać rozstrzygnięty decyzją administracyjną, od której mógłby wnieść odwołanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stojąc na stanowisku, że wniosek skarżącego nie zainicjował postepowania administracyjnego, które powinno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Obowiązkiem sądu administracyjnego jest przede wszystkim rozważenie tego, czy skarga jest dopuszczalna i należy do jego właściwości. Stwierdzenie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, obliguje Sąd do odrzucenia skargi, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").
Stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 p.p.s.a.).
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a).
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 889 dalej jako "u.d.p.") korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Jak stanowi art. 13b ust. 1 u.d.p., opłatę powyższą pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, przy czym w myśl art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie powyższych opłat pobiera się opłatę dodatkową. Jej wysokość oraz sposób pobierania określa rada gminy (art. 13f ust. 2 u.d.p.).
Stosownie do Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania (załącznik Nr 3 do uchwały Nr XXXII/380/16 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie Miasta Słupska i oraz wysokości stawek opłat za postój i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2019 r., poz. 2039 ze zm.), za nieuiszczenie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania pobiera się dodatkową opłatę w wysokości 200 zł. Opłatę tę należy uiścić terminie 14 dni od dnia wystawienia zawiadomienia. W §17 pkt 6 regulaminu wskazano, że opłata ta podlega anulowaniu przez Dyrektora ZIM, upoważnionych przez niego pracowników ZIM, lub pracowników operatora SPP w terminie 14 dni w ściśle określonych wypadkach okazania biletu parkingowego, abonamentu, lub dokumentu uprawniającego do bezpłatnego postoju na terenie SPP. Zgodnie §17 pkt 7 regulaminu w innych przypadkach opłata dodatkowa może być anulowana wyłącznie przez Dyrektora ZIM a w przypadku jego nieobecności przez upoważnionego pracownika ZIM w oparciu o pisemny wniosek złożony przez użytkownika pojazdu (kierowcę) lub bezpośrednio na zawiadomieniu. Pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku nie wymaga pisemnego powiadomienia o tym wnioskodawcy (§17 pkt 8 regulaminu).
Powyższe przepisy regulują zatem procedurę reklamacyjną, opierającą się na zakwestionowaniu samego istnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Załatwienie wniosku w tego rodzaju procedurze nie następuje w jakikolwiek sformalizowany sposób. Nie zapada zwłaszcza w formie decyzji, postanowienia, czy innego aktu, który podlegałby kontroli na drodze postępowania sądowego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 1, 2, 3, 4 i 4a p.p.s.a. Żaden przepis nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na stanowisko organu o nieuwzględnieniu wniosku o anulowanie opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania czy też na zaniechanie wyrażenia tego stanowiska.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zainicjował postępowanie reklamacyjne oparte na przepisach powołanego wyżej Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, kwestionując swe zobowiązanie do uiszczenia opłaty dodatkowej i domagał się jej anulowania w ramach tego postępowania.
W tym miejscu należy wskazać, że zawiadomienie stwierdzające nieuiszczenie opłaty i wskazujące sposób uregulowania tej należności w terminie 14 dni od dnia nieuiszczenia opłaty za postój nie należy do aktów lub czynności wymienionych w katalogu zawartym w art. 3 § 2 p.p.s.a., które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego. Obowiązek uiszczania zarówno opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat, wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Przepisy prawa nie przewidują odrębnego postępowania, w wyniku którego organ dokonywałby wymiaru opłaty dodatkowej. W myśl art. 40d ust. 2 u.d.p. opłaty dodatkowe podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Konkretyzacja obowiązku dokonuje się w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw podmiotu kwestionującego samo istnienie obowiązku następuje w drodze zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej wniesionego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132).
Mając zatem na uwadze treść przepisów zawartych w art. 3 § 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na przewlekłość w rozpatrzeniu wniosku reklamacyjnego, zmierzającego do zakwestionowania obowiązku uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania.
W tym stanie sprawy uznać należało, że podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. gdyż dotyczy sprawy, która nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Wskazać należy jednak, że skarżący może skorzystać z przewidzianej przepisem art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 20225 r. poz. 1483) możliwości zwrócenia się do Prezydenta Miasta Słupska z wnioskiem o umorzenie istniejącej należności z tytułu opłaty dodatkowej (stanowiącej niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym) z powołaniem się na ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Taki wniosek podlegać będzie załatwieniu w formie decyzji administracyjnej.
Sąd orzekł o zwrocie kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu od skargi, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt 2 sentencji postanowienia).