II SAB/Wa 162/22

II SAB/Wa 162/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Ewa Kwiecińska /sprawozdawca/
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 13 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Wójt Gminy N. dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w J. od Wójta Gminy N. sumę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Wójta Gminy N. na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Stowarzyszenie Obrona Zwierząt z siedzibą w [...] (KRS [...], dalej: "Stowarzyszenie") za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyło w dniu [...] lutego 2021 r. do Wójta Gminy [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, o treści:
1. z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2020 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt?
2. z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2020 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom?
3. ilu bezdomnym zwierzętom ( z podziałem na psy i koty) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2020 r. (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich)?
4. jaki był w 2020 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)?
5. ponadto prosimy o udostępnienie treści i postaci umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2020 r.
Stowarzyszenie zażądało udostępnienia wskazanych informacji w formie elektronicznej, poprzez przesłanie odpowiedzi na podany we wniosku adres.
Wobec braku odpowiedzi Stowarzyszenie ponownie w dniu [...] kwietnia 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyło kolejny wniosek do Wójta Gminy [...] o udostępnienie informacji publicznej (o tej samej treści), jednocześnie wskazując, iż nie otrzymało odpowiedzi od organu na powyższy wniosek z dnia [...] lutego 2021 r.
Wobec dalszego braku odpowiedzi od organu na powyższe wnioski, Stowarzyszenie w dniu [...] maja 2021 r. oraz [...] lipca 2021 r., za pośrednictwem ePUAP ponownie wysłało wniosek do Wójta Gminy [...] (o tej samej treści) o udostępnienie informacji publicznej.
Według oświadczenia organu, Wójt Gminy [...] udzielił odpowiedzi Stowarzyszeniu e-mailem z dnia [...] sierpnia 2021 r. informując, że:
Ad. 1) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2020 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt?
[...]
Ad. 2) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2020 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom?
[...]
Ad. 3) ilu bezdomnym zwierzętom (z podziałem na psy i koty) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2020 r.? (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich)
W roku 2020 z terenu gminy [...] odłowiono i przekazano pod opiekę [...] bezdomnych psów.
Ad. 4) jaki był w 2020 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)?
Łączny koszt realizacji zadań wynikających z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2019 r., poz. 122,1123 i 2245) w roku 2020 wyniósł [...] zł.
Ad. 5) ponadto prosimy o udostępnienie treści i postaci umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2018
- w załączeniu:
Umowa nr [...] z dnia [...]
Umowa nr [...] z dnia [...]
Stowarzyszenie oświadczyło, iż w rzeczywistości powyższa odpowiedź zawierała "pusty" załącznik, wobec czego pismem z dnia [...] września 2021 r., wysłanym za pośrednictwem ePUAP, złożono kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej (o tej samej treści), jednocześnie informując, że poprzednia odpowiedź zawierała "pusty" załącznik.
Wobec braku odpowiedzi ze strony organu, Stowarzyszenie pismem z dnia [...] lutego 2022 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazało, iż organ przez ponad 12 miesięcy nie odpowiedział na przedmiotowy wniosek, pomimo jego kilkukrotnego ponawiania.
Pismem z dnia [...] marca 2022 r., przesłanym w formie elektronicznej, organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, dołączając załączniki do wiadomości. Zdaniem organu, pomimo komunikatu, iż pismo zostało wysłane do Stowarzyszenia, system EZD nie wygenerował potwierdzenia odbioru UPO. W związku z tym organ ponownie tego samego dnia wysłał odpowiedź, tym razem na adres e-mail: [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że w ustawowym terminie nie podjęto czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskowało Stowarzyszenie (w dniu [...] lutego 2021 r.), jednakże organ zaznaczył, iż powyższa odpowiedź została przesłana Stowarzyszeniu w dniu [...] marca 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), dalej: "P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
W niniejszej sprawie zarówno kwestia tego czy podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, jak i oceny charakteru żądanej informacji nie budzi żadnych wątpliwości. Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, zaś żądane we wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. informacje dotyczące wykonywania przez gminę [...] zadania opieki nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywania stanowią informację publiczną.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, zaś ewentualna zwłoka w udostępnieniu informacji publicznej musi mieć charakter niezbędny.
Wydłużenie terminu 14-dniowego, wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tego terminu o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji.
Podkreślić należy, że przedłużenie ww. terminu jest usprawiedliwione, jeśli podyktowane jest ważną, uzasadnioną przyczyną (jest niezbędne), a nadto, gdy w następstwie upływu przedłużonego terminu organ udostępnia wnioskowaną informację, ewentualnie wydaje decyzję o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W orzecznictwie NSA podkreśla się również, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Na gruncie tego specyficznego postępowania w orzecznictwie powstaje zagadnienie, co do sposobu korzystania ze środków prawnych służących ochronie przed bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.
Jak wyjaśnił NSA, analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. kształtujących terminy załatwiania spraw. Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie rodzi ze sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wydłużenie 14-dniowego terminu może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Należy jednak przyjąć, jak podkreślił NSA, iż podmiot udostępniający nie będzie mógł w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p wskazany jest nieprzekraczalny terminu 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny. (tak: NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1469/13, opubl. w CBOSA).
W orzecznictwie podnosi się nadto, iż termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielenia informacji. Termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 6 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 242/14, LEX nr 1534491).
W przypadku potrzeby wydania przez podmiot zobowiązany decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., nie jest uprawnione twierdzenie, że po wyczerpaniu terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, do których wprost odsyła art. 16 ustawy. Takie rozumowanie, jak podkreśla się w piśmiennictwie, prowadziłby do nieuzasadnionego przedłużenia załatwienia sprawy o udostępnienie informacji publicznej, dla której rozpatrzenia ustawodawca określił znacznie krótsze terminy niż w Kodeksie postępowania administracyjnego.
W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę, w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Dodać należy, iż nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Ustawodawca miał to na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (zob. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14, LEX nr 1464729).
Zdaniem M. Bidzińskiego, M. Chmaja i P. Szustakiewicza, nie ma przeszkód, aby podmiot zobowiązany nawet kilkakrotnie powiadamiał wnioskodawcę o przyczynach uchybienia i przedłużał termin udostępnienia informacji. Jednak łącznie to przedłużenie nie może przekraczać 2-miesięcznego terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (M. Bidziński, M.Chmaj, P. Szustakiewicz, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", 2015, s 153, a także I. Kamińska i M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. III, LEXOmega/el, teza 2 do art. 13).
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy organ dopiero w dniu [...] marca 2022 r. udostępnił stronie skarżącej żądaną informację publiczną. Dostarczenie żądanej informacji strona skarżąca potwierdziła w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2022 r.
Organ co prawda podjął w dniu [...] sierpnia 2021 r. próbę udostępnienia stronie skarżącej żądanych informacji, lecz – jak wynika z oświadczenia skarżącego Stowarzyszenia – zakończyła się ona niepowodzeniem, gdyż dołączony do wiadomości elektronicznej o tytule "Odpowiedź na wniosek" załącznik w formacie html o nazwie Part_2 zawierał jedynie krótki komunikat: "W załączeniu przesyłam odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej" (k. 10 akt sądowych sprawy). Pomimo poinformowania organu mailem z dnia [...] sierpnia 2021 r. o zaistniałym braku organ aż do dnia [...] marca 2022 r. nie podjął próby wyjaśnienia problemu, co świadczy – zdaniem Sądu – o niestarannym wykonywaniu obowiązków nałożonych ustawą o dostępnie do informacji publicznej. Z tych też powodów Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia organu, iż wiadomość elektroniczna z dnia [...] sierpnia 2021 r. zawierała odpowiedź na pytania 1-4 wniosku strony skarżącej (vide: odpowiedź na skargę z dnia 8 marca 2022 r.).
Sąd stwierdza ponadto, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest pism, z których wynikałoby, że organ zastosował procedurę z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Z powyższego wynika, iż termin załatwienia sprawy upływał w dniu 19 lutego 2021 r. Od dnia [...] lutego 2021 r. do dnia [...] marca 2022 r., a więc przez okres ponad 12 miesięcy, organ pozostawał zatem w bezczynności.
Z powyższych względów uzasadnione było stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość i przykładowo ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, lekceważenia wniosków skarżącego czy braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce, brak było bowiem ze strony działań w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a wniosek rozpatrzony został dopiero po upływie 12 miesięcy, pomimo iż sprawa nie była szczególnie skomplikowana i nie wymagała znacznego nakładu pracy.
Działanie organu we wskazanym okresie musi zostać zatem ocenione jako mające miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Sąd orzekł o przyznaniu skarżącemu Stowarzyszeniu sumy pieniężnej w wysokości 500 zł. Sąd uwzględnił długość okresu, w którym organ nie dokonywał żadnych istotnych czynności w sprawie, a także przedmiot wniosku.
Określając wysokość sumy pieniężnej, Sąd wziął pod uwagę nie tylko rozmiar uchybień, ale i okoliczności, na które powoływał się organ w odpowiedzi na skargę. Wartość przyznanej sumy pieniężnej spełnia także kryterium określone w P.p.s.a., zgodnie z którym suma pieniężna nie może przekraczać wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku.
Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Podstawę rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o przyznanie sumy pieniężnej stanowi przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. – pkt 3 wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.