III SAB/GD 381/25

III SAB/Gd 381/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-11-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Janina Guść
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art, 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 , art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1, art. 12, art. 13, art. 14 , art. 19
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. Ś. na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 2 lipca 2025 r. J. Ś. zwrócił się do Prezydenta Miasta Sopotu o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie nagrań wideo z dwóch ostatnich sesji Rady Miasta Sopotu" XIV sesja z dnia 26 czerwca 2025 r., XIII sesja z dnia 20 maja 2025 r. oraz przekazanie nagrań na dołączonym przez wnioskodawcę pendrive. Wskazał, że wnosi o nagranie plików na załączonym urządzeniu, zaś jako formę odbioru wskazał odbiór osobisty lub przesyłkę poleconą na dres korespondencyjny. Wnioskodawca wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p." informacja publiczna udostępniana jest w formie i w sposób określony przez wnioskodawcę, a więc urząd ma obowiązek nagrania plików na dostarczony pendrive, a nie w innej, narzuconej przez siebie formie.
W piśmie z dnia 14 lipca 2025 r. organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, w której wyjaśnił, że dostęp do nagrań z sesji rady Miasta Sopotu, w tym obu objętych wnioskiem, jest możliwy za pośrednictwem strony www.bip.sopot.pl, zakładka Sesje Rady Miasta. Udostępnienie informacji w BIP wyłącza obowiązek ponownego jej udostępniania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta Sopotu w sprawie udostępnienia informacji publicznej J. Ś. wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do udostępnienia nagrań w formie pliku wideo (np. MP4) dostarczając nośnik fizyczny we własnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący wskazał, że organ zwrócił przekazany mu przez skarżącego pendrive bez nagrania na nim żądanych materiałów i nie wydał w tej sprawie żadnej decyzji administracyjnej, a swym piśmie nie podał żadnej podstawy prawnej do odmowy udostępnienia nagrania w żądanej formie, ani nie poinformował o istnieniu przeszkód technicznych.
W ocenie skarżącego zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej jest fundamentalnym prawem obywatela. Organ jest zobowiązany do udostepnienia informacji w sposób zgodny z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 12 ust. 4 u.d.i.p., wskazując, że udostępnienie nagrań w formie streamingu na zewnętrznym portalu uniemożliwia sporządzenie kopii i trwałą archiwizację materiału. Dostęp do nagrań wyłącznie online nie spełnia standardów informacji publicznej, co potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych. Z uwagi na brak metadanych i potwierdzenia uzyskania dokumentu, nagranie ekranu przez obywatela nie stanowi dokumentu urzędowego, co pozbawia go wartości dowodowej, podobnie jak inne amatorskie nagrania ekranu np. za pomocą telefonu lub nieautoryzowanego screenrecordera.
W ocenie skarżącego organ pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", gdyż nie załatwił sprawy w sposób przewidziany przez prawo. Organ nie udostępnił informacji w terminie 14 dni, nie powiadomił o opłatach, ani nie wydał decyzji administracyjnej w przypadku odmowy. W ten sposób naruszył zasady postępowania administracyjnego. Zaskarżona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Sopotu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania.
Organ wskazał, że dnia 14 lipca 2025 r. została przekazana skarżącemu odpowiedź na wniosek, w której poinformowano, że w sytuacji, gdy żądana informacja została już udostępniona w BIP, organ nie ma obowiązku jej ponownego przekazywania w odpowiedzi na wniosek. Organowi nie można zatem zarzucić w niniejszej sprawie bezczynności. Skarżący otrzymał odpowiedź, że dostęp do nagrań z sesji Rady Miasta Sopotu, w tym obu objętych wnioskiem, jest możliwy za pośrednictwem strony www.bip.sopot.pl. Bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący otrzymał informację w terminie, został skierowany do stosowanego publikatora, co więcej jako radny miasta Sopotu miał wstęp na posiedzenia obu sesji objętych wnioskiem i aktywnie w nich uczestniczył. Nadto z racji pełnionej funkcji, dysponuje wszystkimi projektami uchwał, które zostały podjęte na posiedzeniach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.
W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Prezydentowi Miasta Sopotu bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skarżący zwrócił się bowiem do organu w dniu 2 lipca 2025 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (treść wniosku została przywoła na początku niniejszego uzasadnienia), jednak żądana informacja nie została mu udzielona, albowiem w ocenie skarżącego pismo organu z dnia 14 lipca 2025 r. nie stanowi załatwienia wniosku w prawem przewidzianej formie.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z ze zm., dalej - "k.p.a.") przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.).
Natomiast tryb udostępniania informacji w całości reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, normuje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
W postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem nie zachodziła konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2020 r., I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18, te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Nadto w sytuacji, w której informacja publiczna została ujawniona w BIP lub portalu danych, podmiot zobowiązany zawiadamia pismem wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP.
Wybór właściwej formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od podmiotu, do którego się zwrócono, dokonania oceny, czy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. W konsekwencji, w przypadku badania, czy doszło do bezczynności w sprawach o udostępnienie informacji publicznej również sąd zobowiązany jest ocenić, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W zakresie kwalifikacji podmiotu, do którego skierowany został wniosek o udzielenie informacji publicznej nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta Sopotu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Niekwestionowane jest również, że informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący jest informacją publiczną. Zakres prawa do informacji publicznej został określony w Konstytucji RP poprzez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji. Przedmiot informacji publicznej określa przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazujący czego dotyczy informacja publiczna, a formy dostępu do tej informacji wskazuje art. 61 ust. 2 Konstytucji RP. W art. 61 ust. 2 Konstytucji RP ustrojodawca nie wskazuje czego dotyczy informacja publiczna, lecz określa formy dostępu do niej stanowiąc, że "Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Przepis ten odczytywany łącznie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP nie modyfikuje przedmiotu informacji publicznej, a prowadzi do wniosku, że zarówno dostęp do dokumentów, jak i wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są formami uzyskiwania informacji o działalności podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. i zgodnie z tymi regulacjami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, ale nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Do kręgu tych podmiotów niewątpliwie należą organy gminy - art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organem gminy jest rada gminy, zatem przebieg sesji rady stanowi informację publiczną i każdy ma prawo dostępu do takiej informacji - art. 2 u.d.i.p.
Niewątpliwie informacja o przebiegu zarówno sesji rady gminy jest zatem informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Jak zaś stanowi art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Regulację zawartą w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. należy zatem odczytywać jako unormowanie wskazujące na formy uzyskiwania informacji o działalności podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., tj. działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów realizowanej w czasie ich posiedzeń. Informacją publiczną jest zatem informacja o działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów realizowanej w czasie ich posiedzeń, a formami dostępu do takiej informacji są: wstęp na posiedzenia powyższych organów oraz dostęp do materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia.
Sąd, podzielając stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 505/17, zważył, że prawo dostępu do informacji publicznej o działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów realizowanej w czasie ich posiedzeń jest zrealizowane w sytuacji, gdy zainteresowany podmiot uzyskuje wiedzę na temat tej działalności w jakikolwiek ze sposobów przewidzianych w ustawie. Oznacza to, że udostępnienie konkretnemu wnioskodawcy informacji w którejś z form przewidzianych prawem jest zrealizowaniem roszczenia tego wnioskodawcy w tym zakresie i zwalnia organ od obowiązku udostępniania tej samej informacji w innej formie. Regulacje dotyczące trybu udostępniania informacji publicznej z istoty swojej mają służyć zrealizowaniu materialnego roszczenia o uzyskanie konkretnej informacji publicznej, są zatem nierozerwalnie związane z tym roszczeniem i nie można się na nie skutecznie powoływać, gdy roszczenie to zostanie już zrealizowane.
Zgodnie z art. 19 u.d.i.p., organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1564/14, z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1463/17, z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2210/16 oraz z dnia 26 października 2018 r. sygn. akt I OSK 331/17, zgodnie z którym materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące obrady kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów podlegają udostępnieniu niezależnie od tego, czy zostały sporządzone i udostępnione protokoły lub stenogramy z tych obrad, o ile obowiązek sporządzenia materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych przewidują przepisy prawa.
Wskazać należy, że w myśl art. 11b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1153) działalność organów gminy (więc także i rady gminy) jest jawna. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy (art. 11b ust.2 u.s.g.). Realizację zasady jawności działania organów gminy stanowi regulacja zawarta w art. 20 ust. 1b ustawy o samorządzie gminnym, w myśl którego, obrady rady gminy są transmitowane i utrwalane za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. Nagrania obrad są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej gminy oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty. Przepis ten zobowiązuje rady gmin do transmisji w czasie rzeczywistym przebiegu obrad, a ponadto do utrwalania przebiegu obrad za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. Przy czym zdalny dostęp do obrad sesji rady gminy powinien być umożliwiony wszystkim zainteresowanym nie tylko w czasie rzeczywistym, lecz także po zakończeniu obrad sesji, poprzez udostępnienie nagrań w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej gminy oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty.
Zważywszy na zakres przedmiotowy wniosku skarżącego z 2 lipca 2025 r., w którym skarżący jednoznacznie domagał się udostępnienia nagrań dwóch sesji Rady Miasta Sopotu poprzez zapisanie tych nagrań na udostępnionym nośniku danych, zaakcentowania wymaga zatem następująca podstawowa kwestia: obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek istnieje wtedy, gdy informacja nie została już wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu.
Jako powszechne w tym zakresie podzielić należy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, według którego to Biuletyn Informacji Publicznej lub ewentualnie portal danych są podstawowymi źródłami zapoznania się z informacją publiczną i jej udostępnienie w tych publikatorach wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Można zatem mówić o pewnej hierarchii występującej pomiędzy formami dostępu do informacji publicznej, po których mowa w art. 7 u.d.i.p. Zasadniczą (podstawową) formą udostępniania informacji publicznej ustawa o dostępie do informacji publicznej czyni ogłaszanie jej w BIP. Stosownie bowiem do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji. Tym samym - tryb wnioskowy traktować należy jako subsydiarny - ponieważ możliwość skorzystania z niego aktualizuje się wówczas, gdy żądana informacja nie została zamieszczona w BIP (lub w portalu danych). Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP lub portalu danych. W tej sytuacji w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Podmiot zobowiązany nie ma więc obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i sposób wskazany we wniosku jedynie wówczas, gdy znajduje się ona w BIP, zaś zakres żądania sformułowanego we wniosku i zakres informacji znajdujący się w BIP pozwala na stwierdzenie, że są one identyczne. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3900/21, z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08).
W przedmiotowej sprawie tego rodzaju sytuacja wystąpiła. Jak wynika z informacji udzielonej skarżącemu przez organ nagrania sesji Rady Miasta Sopotu, które odbyły się w dniach wskazanych we wniosku skarżącego zostały umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej. Analiza jego zawartości potwierdza, że nagrania te są dostępne w formie transmisji posiedzeń Rady Miasta. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżący, żądając przeniesienia nagrania tychże sesji Rady na nośnik pamięci domaga się tej samej informacji publicznej, która została udostępniona w BIP podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, a mianowicie zapisu przebiegu obrad Rady. Skoro zatem informacja została udostępniona w BIP, to zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. nie było podstaw do jej wtórnego udostępnienia na wniosek.
Obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bowiem umożliwienie osobie zainteresowanej zapoznanie się z jej treścią. Z regulacji ww. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wynika, że prawo do informacji publicznej jest prawem do uzyskania określonej wiadomości o sprawach publicznych, nie zaś wyłącznie prawem dysponowania określonym nośnikiem informacji (np. dokumentem) - "Stanowisko to znajduje potwierdzenie np. w sposobie sformułowania przepisu art. 6 ustawy, w którym kładzie się przede wszystkim nacisk na treści dotyczące spraw publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4). Na takie pojmowanie prawa do informacji wskazują też np. przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Prawo wglądu do dokumentów urzędowych oznacza bowiem prawo do zapoznania się z ich treścią, a nie prawo dysponowania samym dokumentem. Również dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów (art. 3 ust. 1 pkt 3), nie jest równoznaczny z prawem do udziału w posiedzeniach tych organów. Prawo do informacji jako prawo dostępu do określonych wiadomości o sprawach publicznych jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych - posiadaczach tych informacji - obowiązkiem ich udostępnienia. Obowiązek ten może być wykonywany w różny, przewidziany ustawą sposób, także na wniosek zainteresowanego (art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy). Trzeba jednak przyjąć, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji do organu władzy publicznej. W przeciwnym razie należałoby zaakceptować tezę, że zainteresowany ma prawo żądać od organu w trybie wniosku o udostępnienie informacji, informacji ogólnie dostępnej. (...) Tym bardziej za niezasadny trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnie potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskującemu. Wykracza zatem poza przedmiot i cele ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej" (por. wyr. NSA z dnia 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03 i z dnia 11 marca 2015 r., I OSK 934/14).
Skoro z bezspornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący, będący radnym Miasta Sopotu zarówno był na posiedzeniach Rady Gminy, jak i miał zagwarantowany dostęp do nagrania z objętych wnioskiem posiedzeń, to nie mógł skutecznie żądać udostępnienia mu nagrania przebiegu tego posiedzenia. Wniosek nie był w istocie bowiem żądaniem dostępu do informacji o treści tego posiedzenia w sytuacji, gdy skarżący był już w posiadaniu takiej informacji. Cel ustawy o dostępie do informacji publicznej, jakim jest umożliwienie osobie zainteresowanej zapoznania się z treścią informacji publicznej został w niniejszej sprawie zrealizowany, co oznacza, że dalsze żądanie udzielenia tej samej informacji, chociaż w innej formie nie rodziło po stronie adresata wniosku obowiązku wtórnego jej udostępnienia.
Skarżący, akcentując służące zainteresowanym prawo do sporządzania kopii z informacji publicznej, wskazał na art. 12 u.d.i.p. który stanowi, że informacje publiczne udostępniane w sposób, o którym mowa w art. 10 i 11, są oznaczane danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła informację, oraz datą udostępnienia (ust. 1); podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość: 1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub 2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji (ust. 2).
Należy wobec brzmienia ww. przepisu wyjaśnić, że obowiązki określone w art. 12 ust. 2 u.d.i.p. oraz skorelowane z nimi uprawnienia mają charakter techniczny. Wybór formy utrwalenia udostępnianych informacji należy co do zasady do wnioskodawcy, co wynika jednoznacznie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Co jednak istotne - w realiach przedmiotowej sprawy – art. 12 u.d.i.p. dotyczy tylko tych sposobów udostępniania, które zostały wskazane w art. 10 i 11 u.d.i.p. Mowa więc w tym przepisie wyłącznie o udostępnieniu informacji publicznej na wniosek, w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych albo za pośrednictwem odpowiednich urządzeń (np. komputera, odpowiednich terminali) ustawionych w miejscach ogólnie dostępnych i umożliwiających zapoznanie się z tą informacją. Nie dotyczy zatem wprost informacji udostępnianych w BIP.
W realiach tej sprawy nie można w konsekwencji uznać, że organ pozostawał w bezczynności skoro w dniu 14 lipca 2025 r., w odpowiedzi na wniosek z 2 lipca 2025 r., udzielił skarżącemu informacji, że żądana informacja została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej ze wskazaniem strony internetowej, na której udostępnione zostały nagrania z sesji Rady wskazanych we wniosku skarżącego. W takim przypadku nie zachodzi podstawa do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, albowiem w świetle treści art. art. 16 u.d.i.p. realizacja przesłanek materialnych nieudostępnienia informacji w następstwie złożonego w trybie art. 10 u.d.i.p. wniosku jest związana z prawnie ustanowionymi ograniczeniami w dostępie do informacji publicznych, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. (odpowiednio w stosunku do informacji przetworzonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), ewentualnie z zaistnieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania o udzielenie informacji publicznej, o których mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w kontekście umorzenia postępowania. Aby w danej sprawie rozpatrywać realizację przesłanek materialnych jako uzasadniających odmowę udostępnienia informacji bądź umorzenie postępowania, konieczna jest w pierwszej kolejności realizacja formalnych wymogów trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co – jak to już wyżej wyjaśniono – nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.
Wynikające z art. 13 ustawy terminy podejmowania czynności zostały zatem w sprawie zachowane i brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się bezczynności. Z tych względów nie mógł być uznany za zasadny zarzut bezczynności organu.
W tej sytuacji wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarzucana organowi przez skarżącego bezczynność nie miała miejsca.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.