III SAB/Gd 354/25

III SAB/Gd 354/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Jolanta Sudoł /sprawozdawca/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1-2, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1, art. 4, art. 14 ust. 2, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wyższą Szkołę Turystyki i Hotelarstwa w G. do rozpoznania wniosku skarżącej A. A. z dnia 3 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Wyższa Szkoła Turystyki i Hotelarstwa w G. dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w G. na rzecz skarżącej A. A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że pismem z dnia 3 lipca
2025 r. A. A. (dalej także jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wystąpiła do Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w G. (w skrócie również jako "uczelnia" lub "WSTiH") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W treści wniosku, który wpłynął do uczelni w dniu 9 lipca 2025 r. skarżąca wniosła o udostępnienie informacji dotyczących wykładowców, którzy prowadzili zajęcia dydaktyczne z nią w latach 2022-2025 w ramach studiów w Wyższej Szkole Turystyki i Hotelarstwa w G. W szczególności prosiła o udostępnienie danych, dotyczących każdego wykładowy prowadzącego zajęcia:
- imię i nazwisko;
- stopień naukowy/tytuł zawodowy;
- ukończona uczelnia wyższa oraz specjalizacja (kierunek studiów);
- nazwy prowadzonych przedmiotów.
Wnioskodawczyni zwróciła się o przesłanie powyższych informacji w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego pisma na podany we wniosku adres korespondencyjny (ul. [...], [...] T.).
Następnie, w dniu 4 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła nadana w dniu 31 lipca 2025 r. skarga A. A. na bezczynność Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
We wniesionej skardze wnioskodawczyni powołała się na art. 3 § 2 pkt 8 i art. 52 § 1 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902; powoływanej dalej jako: "u.d.i.p."), zarzucając Wyższej Szkole Turystyki i Hotelarstwa w G. bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że będąc studentką 6 semestru studiów licencjackich w kierunku [...], zwróciła się do Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w G. w dniu 3 lipca 2025 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został złożony w formie pisemnej za pośrednictwem przesyłki poleconej z potwierdzeniem odbioru. Do dnia dzisiejszego nie otrzymała żadne odpowiedzi na swój wniosek zatem organ pozostaje w bezczynności. Na stronie internetowej uczelni są dostępne informacje dotyczące kadry dydaktycznej, jednak są niekompletne, szczególnie w odniesieniu do wykładowców prowadzących zajęcia w drugim semestrze (dr inż. I. Ł.). Kwalifikacje części wykładowców są jej znane gdyż j dostępne na stronie internetowej.
Wskazała, że załatwienie wniosku powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, od dnia złożenia wniosku.
W konsekwencji skarżąca wniosła o stwierdzenie:
1. bezczynności Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w G.;
2. zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku z dnia 3 lipca 2025 r.;
3. zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz.
W odpowiedzi na skargę Wyższa Szkoła Turystyki i Hotelarstwa w G. wniosła o oddalenie skargi w całości.
W jej uzasadnieniu uczelnia przyznała, że wniosek skarżącej za pośrednictwem przesyłki poleconej wpłynął do Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w G. w dniu 9 lipca 2025 r. Jednak na przedmiotowy wniosek udzielono niezwłoczne skarżącej ustnej odpowiedzi (gdyż była ona w stałym kontakcie z pracownikami uczelni). Informacje będące przedmiotem zapytania są dostępne na stronie internetowej WSTiH oraz w gablocie ogłoszeń przy dziekanacie. Do dnia złożenia skargi, nie było wiadome aby skarżąca zgłaszała jakiekolwiek zastrzeżenia lub domagała się uzupełnienia informacji. Dane dostępne na stronie internetowej zostaną zatem przeanalizowane, uzupełnione i przekazane wnioskodawczyni w stosownym czasie z uwagi na okres urlopowy, o czym została poinformowana.
W piśmie procesowym skarżąca zajęła stanowisko "w odpowiedzi na wyjaśnienia" złożone przez uczelnię. Nie jest prawdą, że nie wnosiła o uzupełnienie dostępnych danych. Nadto, ustne poinformowanie nie stanowi właściwej formy udzielenia informacji na złożony wniosek. Podniosła okoliczności wyjaśniające potrzebę swojego żądania. Wskazała, że dopiero po wniesieniu skargi otrzymała od WSTiH pisma z dnia 20 sierpnia 2025 r. oraz z dnia 22 sierpnia 2025 r., w których datę udzielenia żądanych informacji określono na 7 października 2025 r., co powoduje przekroczenie ustawowych terminów przewidzianych do udzielenia informacji.
Do pisma załączono m.in. pisma uczelni skierowane do skarżącej z dnia 20 sierpnia 2025 r. oraz z dnia 22 sierpnia 2025 r. W pierwszym piśmie wskazano, że informacja zostanie udzielona w dniu 20 października 2025 r., zaś w drugim piśmie skorygowano datę na dzień 7 października 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu albowiem podmiot właściwy do rozpoznania wniosku skarżącej nie podjął stosownych czynności na gruncie u.d.i.p., a w konsekwencji popadł w stan bezczynności.
W niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła Wyższej Szkole Turystyki i Hotelarstwa w G. bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej.
Poza sporem było, że skarżąca zwróciła się pismem z dnia 3 lipca 2025 r. do WSTiH z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie informacji dotyczących wykładowców, którzy prowadzili zajęcia dydaktyczne w latach 2022-2025, w szczególności dotyczących każdego wykładowcy prowadzącego zajęcia i wskazanie: imienia i nazwiska, stopnia naukowego/tytułu zawodowego, ukończonej uczelni wyższej oraz specjalizacji (kierunku studiów) a także nazwy prowadzonych przedmiotów. Szczegółowe brzmienie wniosku skarżącej zostało przywołane na początku niniejszego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę uczelnia przyznała, że wniosek ten wpłynął do niej w dniu 9 lipca 2025 r. za pośrednictwem przesyłki poleconej.
Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy przywołanej powyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Regulacja ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym
w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie
o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Zaznaczyć trzeba, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie,
ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Ważne jest przy tym wskazanie, że na gruncie przepisów u.d.i.p. o bezczynności organu można mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i w terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje więc zarówno w przypadku braku jakiejkolwiek reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Także udzielenie przez organ informacji niepełnej (niejasnej) może wyczerpywać znamiona bezczynności.
Jednocześnie przy rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej katalog możliwych i mających podstawy prawne reakcji organu nie wyczerpuje się jedynie w możliwości udzielenia informacji albo wydania decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela w tym zakresie ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że organ może także poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy o braku możliwości udzielania mu żądanej informacji, gdy organ nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p. do udzielenia informacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.
Wskazać należy, że na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Przechodząc do meritum, to nie było kwestionowane w rozpoznawanej sprawie, że uczelnia jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądanie skarżącej takiej informacji dotyczy. Stwierdzenie to, pozwala na dokonanie oceny, czy w tej sprawie można skutecznie zarzucić temu podmiotowi bezczynność. Przy czym, zakwalifikowanie uczelni, jako podmiotu objętego dyspozycją art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. oraz przypisanie żądanym informacjom charakteru informacji publicznej - nawet przy braku podjęcia przez ten organ na skutek wniosku skarżącej czynności wymienionych na wstępie - również nie przesądza ostatecznie o bezczynności w załatwieniu wniosku. Z obowiązków tych podmiot objęty regulacją art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. zwolniony jest bowiem także wówczas, gdy nie posiada żądanej informacji publicznej.
Tym samym organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej tylko wtedy, gdy taką informację publiczną rzeczywiście sam posiada.
Powyższe znajduje umocowanie w ustawie. Art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi, że podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Zasadą zatem pozostaje, że organy obowiązane są do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznych, ale tylko wtedy gdy są to informacje, które posiadają. W sytuacji zatem, gdy dany organ, do którego skierowany został wniosek nie dysponuje żądanymi informacjami publicznymi, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, że z uwagi na ich brak nie ma możliwości ich udostępnienia, o czym może poinformować wnioskodawcę zwykłym pismem informacyjnym (tak jak w przypadku pytań o informację niemającą charakteru informacji publicznej).
Reasumując, gdy żądana informacja nie jest w ogóle informacją publiczną lub nie jest informacją publiczną, którą mógłby dysponować organ, załatwienie sprawy nie wiąże się z koniecznością wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Tego rodzaju władcze działanie organu jest bowiem zarezerwowane wyłącznie dla sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter publiczny i jest w jego posiadaniu, lecz uwzględniając ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w tym przede wszystkim z ustawy o dostępie do informacji publicznej (m.in. dotyczące informacji niejawnych), nie może zostać udzielona wnioskodawcy.
Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej; podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania
i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach
i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów
do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych); danych publicznych (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego,
sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej
i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego;
treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych); majątku publicznym. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odnosi się w pierwszym rzędzie
do informacji publicznej dotyczącej sfery faktów. Co istotne, poza tym, że informacja publiczna musi odnosić się do sfery faktów, to dla jej udzielenia konieczne jest aby istniała w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 października 2023 r., III SAB/Gd 137/23). Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego
go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów
(zob. w tej materii m.in.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., II SAB/Gd 13/16 oraz wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, nie można zaakceptować stanowiska reprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że uczelnia nie pozostaje w bezczynności albowiem udzieliła skarżącej ustnej odpowiedzi. Nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że skarżąca oczekiwała udzielenia pisemnej odpowiedzi. Jak wynika bowiem z treści wniosku z dnia 3 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji, skarżąca zwróciła się - o przesłanie - żądanych informacji w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego pisma, na podany w tym wniosku adres korespondencyjny. Wniosek wskazuje zatem jednoznacznie na formę w jakiej żądana przez skarżącą informacja ma zostać udostępniona. Zatem uczelnia w świetle unormowań u.d.i.p. była zobligowana do udzielenie informacji na piśmie, z którego to obowiązku się nie wywiązała. Przepis art. 14 ust. 1 tej ustawy stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku.
Ponadto, trzeba zauważyć, że po wniesieniu skargi, w piśmie z dnia 20 sierpnia 2025 r. uczelnia odniosła się do wniosku skarżącej, nie udzielając jednak odpowiedzi, jedynie informując, że odpowiedź w obszarze brakujących informacji zostanie wystosowana do 20 października 2025 r. z uwagi na okres urlopowy i przeprowadzenia wymaganych, dodatkowych uzgodnień.
Następnie w piśmie z dnia 22 sierpnia 2025 r. uczelnia zadeklarowała ostatecznie udzielenie skarżącej informacji w dniu 7 października 2025 r. (tłumacząc, że poprzedni termin 20 października 2025 r. zawarty w piśmie z dnia 20 sierpnia 2025 r. stanowił omyłkę pisarską). Oznacza to, że uczelnia nie dotrzymała terminu 14 dni, o którym mowa w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ale również przekroczyła termin 2 miesięcy, wynikający z unormowania przewidzianego art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Takie zachowanie się uczelni pozwala na postawnie skutecznego zarzutu bezczynności. Organ bowiem, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany zobowiązany jest, jak już wyjaśniono, do podjęcia bez zbędnej zwłoki działań mających na celu jego załatwienie. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni określonym przez ustawodawcę w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W sytuacji zaś, gdy informacja nie może być udostępniona w tym czasie, organ obowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku, co wynika z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Nie można uznać, aby z tych obowiązków WSTiH się wywiązała. W żadnym przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona nie tylko w żądanej formie, ale co do zasady 14 dnia od otrzymania wniosku.
Podsumowując z akt sprawy nie wynika, aby na dzień wniesienia skargi, jak też orzekania przez Sąd, wniosek skarżącej z dnia 3 lipca 2024 r. został rozpoznany przez uczelnię. WSTiH pozostawała więc w bezczynności i bezczynność ta nie ustała do daty wyrokowania. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd stwierdzając, że organ pozostaje w bezczynności nie wskazuje organowi sposobu rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. To w gestii organu jest udostępnienie informacji lub odmowa jej udostępnienia w prawem przewidzianej formie.
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, Sąd ocenił jednocześnie, że bezczynność ta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ (podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej) terminu załatwienia sprawy. Zwłoka w załatwieniu sprawy musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a także musi wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie stwierdzić nie można.
W ocenie Sądu, zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku nie była efektem zaniechania, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania czynności, ale wynikała z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa określających zakres podmiotowy u.d.i.p.
Na marginesie można jedynie dodać, że kwestie relacji pomiędzy skarżącą a uczelnią pozostają bez wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy, której przedmiotem jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).