III SAB/Gd 339/25

III SAB/Gd 339/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Jacek Hyla /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1, art. 5, art. 14, art. 16, art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2025 poz 383
art. 115 § 13 pkt 7
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w Ustce do rozpoznania wniosku skarżącego M. P. z dnia 14 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w Ustce na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. P. (dalej: "skarżący"), wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2025 r. zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce o przesłanie pocztą (przesyłką poleconą) w formie kserokopii dokumentów dotyczących funkcjonariusza Policji M. K. – 1/ życiorysu; 2/ dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej; dokumentów: 3/ o przebiegu drogi zawodowej, 4/ poświadczającego staż pracy, 5/ zajmowane stanowisko, 6/ stopień policyjny oraz 7/ zakres obowiązków w związku z pełnionym stanowiskiem; 8/ aktu mianowania na policjanta; 9/ wszystkich opinii o służbie; 10/ poświadczenia bezpieczeństwa ze wskazaną klauzulą tajności oraz 11/ aktualnych badań psychiatrycznych. Jako podstawę żądania wskazał art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p.").
Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. Komendant Komisariatu Policji w Ustce (dalej: "organ") wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, poprzez wykazanie precyzyjnego zakresu wniosku w punktach od 2 do 6. Skarżący został poinformowany, że brak wykazania interesu lub brak odpowiedzi będzie skutkować uznaniem pisma za bezskuteczne i zakończeniem sprawy bez rozpatrzenia.
Skarżący w piśmie z dnia 5 maja 2025 r. sprecyzował, jakich dokumentów dotyczą jego żądania sformułowane w punktach od 2 do 6 wniosku. Nadto wskazał, że pomimo upływu ustawowego 14-dniowego terminu organ nie rozpoznał wniosku w części dotyczącej punktu 1 oraz punktów od 7 do 11.
W piśmie z dnia 19 maja 2025 r. organ poinformował skarżącego, że w związku z koniecznością przygotowania odpowiedzi na wniosek oraz art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wyznaczył maksymalny termin załatwienia sprawy na dzień 5 lipca 2025 r.
Pismem z dnia 16 lipca 2025 r. organ podał, że w odniesieniu do wskazanego we wniosku funkcjonariusza Policji prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. Funkcjonariusz Policji, o którym udostępnienia informacji domaga się skarżący nie jest bowiem osobą pełniącą funkcje publiczne lub osobą mającą związek z pełnieniem tych funkcji – pełni bowiem funkcje, które nie mają związku z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Skarżący w dniu 24 lipca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie:
1/ art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
2/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
3/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie;
4/ art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji;
5/ art. 23 u.d.i.p. w zakresie, w jakim organ wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przepis art. 115 § 3 Kodeksu karnego stanowi, że funkcjonariusz Policji jest funkcjonariuszem publicznym. Funkcjonariusz Policji wykonuje zadania w imieniu państwa i działa w interesie publicznym co oznacza, że jest osobą pełniącą funkcje publiczne. Nadto, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., organ odmawiając skarżącemu udostępnienia informacji objętych wnioskiem zobowiązany był do wydania decyzji. Sprawę z wniosku o udostępnienie informacji organ może załatwić w dwojaki sposób – poprzez udostępnienie informacji będącej przedmiotem żądania, bądź też poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia prawa do informacji. Niepodjęcie przez organ jednej z ww. czynności świadczy o bezczynności. Z tej przyczyny, w ocenie skarżącego, bez wpływu pozostaje pismo organu z dnia 16 lipca
2025 r., skoro organ nie wydał decyzji administracyjnej.
W związku z powyższym skarżący wniósł o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, świadomie i celowo nie udostępnił jakiejkolwiek informacji objętej wnioskiem oraz działał w złej wierze, 2/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3/ wymierzenie grzywny organowi w wysokości 7.000 zł lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy wskazanej kwoty, w celu zdyscyplinowania organu i przyspieszenia postępowania oraz 4/ zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność.
Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, o czym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p., za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi m.in.:
Art. 1.
1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Art. 5.
1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.
2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Art. 14
1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.
Art. 16.
1. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
2. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:
1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Poza sporem pozostawało, że Komendant Komisariatu Policji jest podmiotem wykonującym zadania publiczne ( art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636; dalej: "ustawa o Policji"), a tym samym jest podmiotem, na którego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) został nałożony obowiązek udostępnienia, pozostającej w jego dyspozycji, informacji publicznej. Nie budziło też wątpliwości, że organ jest w posiadaniu informacji objętych wnioskiem skarżącego.
Organ, powołując się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazał w piśmie skierowanym do skarżącego, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej , które to ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji oraz gdy osoba taka rezygnuje z przysługującego jej prawa. Organ stwierdził , że wskazany we wniosku funkcjonariusz Policji nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne lub osobą mającą związek z pełnieniem tych funkcji.
Kwestią zasadniczą, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było zatem, czy funkcjonariusz Policji jest osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ stanął na stanowisku, że osobą pełniącą funkcje publiczne lub osobą mającą związek z pełnieniem tych funkcji jest każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W ocenie organu funkcjonariusz Policji nie spełnia wskazanych kryteriów.
Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu jest błędne. Stosownie do art. 115 § 13 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 383), funkcjonariuszem publicznym jest funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Najpełniejszej wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r., K 17/05. Trybunał stwierdził, że: "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej". Tak więc "podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, że chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".
Mając na względzie tak przyjęte rozumienie funkcjonariusza publicznego, funkcjonariusza Policji należy uznać za osobę pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Błędne co do zasady stanowisko organu spowodowało, że organ uznając , że wskazany we wniosku policjant nie jest funkcjonariuszem publicznym, nie udostępnił skarżącemu żadnych z żądanych informacji, powołując się na prywatność osoby wymienionej we wniosku i nie rozważając charakteru żądanych informacji.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.) a u.d.i.p.). Rozumienie pojęcia dokumentu urzędowego na gruncie ustawy o informacji publicznej określa art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zauważyć przy tym należy, że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 3/22). W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego, jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny.
Jak wskazano wyżej , udostępnieniu podlega informacja publiczna o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Zatem, choć wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcje publiczne, to nie wszystkie informacje z nim związane podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej zastrzega możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej w określonych w niej przypadkach, m.in. wówczas, gdy informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczne , ale nie ma ona związku z pełnieniem tej funkcji – z uwagi na prywatność osoby fizycznej.
Organ uznając, że zachodzą przesłanki, o jakich wyżej mowa, odmawia udostępnienia takiej informacji. Jednakże ma obowiązek zrobić to w procesowej formie decyzji, w której wykaże zaistnienie takich przesłanek. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym stanowi art. 16 ust. 2 u.d.i.p.
W rozpoznawanej sprawie organ, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odmówił skarżącemu udostępnienia żądanych informacji pismem z dnia 16 lipca 2025 r. Zdaniem Sądu pismo to ma wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi decyzji, która w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej powinna zawierać dodatkowo elementy , określone art. 16 ust.2 pkt 2 u.d.i.p.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 14 kwietnia 2025 r. nie został rozpatrzony zgodnie z przepisami u.d.i.p., wobec czego organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku (punkt 1. sentencji wyroku).
Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie 2. sentencji wyroku,
Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też gdy opóźnienie w załatwieniu sprawy jest rażąco nadmierne. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na jego wniosek, jednak w wadliwej formie. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu umyślności czy też złej woli. Zatem uznać należało, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, lecz w niewłaściwej formie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zaszły podstawy do zdyscyplinowania organu czy też obiektywna potrzeba wynagrodzenia skarżącemu oczekiwania na rozpoznanie przez organ jego wniosku.
W konsekwencji powyższego Sąd nie uwzględnił wniosków skargi o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej , oddalając je w oparciu o dyspozycję art. 151 p.p.s.a. (punkt 3. sentencji wyroku).
Organ przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego powinien ocenić, jaki charakter mają żądane przez niego informacje i albo informacje te udostępnić ( w całości lub w części) , albo odmówić ich udostępnienia w formie decyzji. Zwrócić należy też uwagę, że część żądanych informacji może nie dotyczyć informacji publicznej ( patrz np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 3/22 , wyrok NSA z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 1241/22 ) , co obliguje organ , do którego wpłynął wniosek, do powiadomienia o tym fakcie wnioskującego na piśmie.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania , zawarte w punkcie 4. sentencji wyroku, obejmujące zasądzone na rzecz skarżącego koszty poniesionego przez niego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynikało z treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.
Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
-----------------------
2
2