III SAB/Gd 321/25

III SAB/Gd 321/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Janina Guść /przewodniczący/
Krzysztof Kaszubowski /Sędzia Zastępca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4, art. 6, art. 10, art. 13, art. 14, art. 17
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 30 czerwca 2025 r. J. K. wniósł do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku o udostępnienie informacji w następującym zakresie:
- czy została przeprowadzona analiza organizacji i bezpieczeństwa ruchu przed wprowadzeniem zakazu ruchu dla pojazdów ciężarowych w miejscowości P.,
- jeżeli analiza została przeprowadzona - proszę o kopię tej analizy,
- jeżeli analiza nie została przeprowadzona - proszę o informację jaka osoba była odpowiedzialna za przeprowadzenie tej analizy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem i jej nie dokonała.
Pismem z 3 lipca 2025 r. organ przekazał skarżącemu pismo, w którym poinformował, że analizę przeprowadził Wydział Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego i Zarządzania Ruchem GDDKiA Oddział w Gdańsku. Do pisma organ załączył treść prezentacji będącej wynikiem przeprowadzonej analizy ruchu, która to prezentacja była przedstawiana na spotkaniu w Urzędzie Miasta Pruszcz Gdański przed wprowadzeniem zmian w organizacji ruchu na DK91. Ostatni slajd zawierał wnioski po wprowadzeniu zmian w organizacji ruchu.
W dniu 6 lipca 2025 r. skarżący zwrócił się do organu z pismem, w którym stwierdził, że organ nie udzielił informacji, kto wykonał analizę, a jedynie jaki wydział, a nie o to wnioskował w swoim wniosku.
W dniu 18 lipca 2025 r. organ wystosował do wnioskodawcy pismo, wskazując, że wszystkie odpowiedzi zostały udzielone w treści pisma z 3 lipca 2025 r.
W skardze z 18 lipca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 27.12.2024 r.
W mojej ocenie, bezczynność organu miała charakter rażący, ponieważ:
- organ nie udzielił informacji w ustawowym terminie mimo jednoznacznego obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.,
- udzielona odpowiedź była pozorna, ograniczała się do ogólnej prezentacji, nie odnosiła się do konkretnego żądania przedstawienia analizy,
- organ nie wykonał obowiązku również po ponownym, wyraźnym i precyzyjnym wezwaniu, co świadczy o świadomym zlekceważeniu obowiązku informacyjnego.
Wysokość wnioskowanej kwoty (34.000 zł) jest adekwatna do skali naruszenia prawa, uporczywego charakteru działań organu oraz wpływu tej sytuacji na życie codzienne skarżącego. Jako mieszkaniec S. skarżący jest bezpośrednio dotknięty skutkami zmian organizacji ruchu drogowego, które - jak podejrzewa - zostały wdrożone bez właściwej analizy lub bez jej rzeczywistego wykonania. Brak dostępu do informacji publicznej uniemożliwia mu nie tylko kontrolę działania administracji, ale także skuteczne reagowanie jako obywatel i uczestnik konsultacji społecznych. Wprowadzenie zakazu ruchu pojazdów ciężarowych w sąsiedniej miejscowości (P.) doprowadziło do wzrostu natężenia ruchu w S., w tym ruchu pojazdów ciężkich, co bezpośrednio przekłada się na: zwiększone korki, hałas i emisję spalin, realne zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców, obniżenie komfortu życia i wartości nieruchomości w okolicy. Bezczynność organu pogłębia ten stan, ponieważ uniemożliwia skarżącemu ocenę legalności i racjonalności działań administracji w zakresie zarządzania ruchem. Odmowa wydania analizy - lub jej brak - może wskazywać, że decyzje te zostały podjęte bez oparcia w rzetelnych danych, co budzi uzasadnione obawy co do legalności oraz jakości zarządzania ruchem drogowym.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu skarżący uzyskał wszystkie wnioskowane informacje oraz dokumenty. Organ udostępnił skarżącemu żądane informacje i dokumenty, przy czym uczynił to sposób uporządkowany, odnosząc się do poszczególnych punktów wniosku skarżącego w sposób wyczerpujący oraz adekwatny do sposobu wskazania zakresu informacji określonego przez skarżącą. W celu załatwienia wniosku skarżącego do pisma załączono również odpowiedni załącznik. Na organ nie nałożono obowiązku sporządzania wyodrębnionej formalnie (w formie dokumentu) analizy organizacji i natężenia ruchu, a jedynie zobligowano go do jej przeprowadzania, co wynika wprost z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 784). W przepisach wskazanego rozporządzenia w żadnym miejscu nie uregulowano i nie sprecyzowano, w jakiej formie organ dokonuje analizy organizacji i natężenia ruchu na danej drodze. Analiza w przypadku organu to ciąg czynności technicznych i myślowych, które nie mają sformalizowanego charakteru. W wyniku tych czynności technicznych i myślowych dokonuje się analiza (a nie powstaje analiza jako dokument formalny), która znajduje odzwierciedlenie m.in. w innych dokumentach jak np. prezentacja dot. zmian organizacji ruchu.
Organ pragnie zauważyć, że pracownicy przeprowadzają tego typu analizy ze wszelkich dostępnych zasobów. Przeprowadzona analiza natężenia ruchu drogi wskazanej we wniosku skarżącego zawierała: odniesienie się do stanu istniejącego; charakterystykę dróg; istniejące oznakowanie w zakresie ograniczeń tonażowych w analizowanym obszarze oraz dane o natężeniu ruchu drogowego z pomiarów z Generalnego Pomiaru Ruchu. Zebrane materiały zostały przedstawione w formie prezentacji, która zawierała wszystkie wymienione elementy w tym wnioski.
Organ podkreśla, że żadnych innych opracowań w ramach przedmiotowej analizy nie zlecał ani też nie opracowywał. Treść prezentacji, która była wynikiem analizy, był jedynym dokumentem sporządzonym w ramach przeprowadzanej analizy. Dokument ten został skarżącemu udostępniony. W związku z tym organ nie mógł udostępnić skarżącemu żadnego innego dokumentu. Żądanie natomiast udostępnienia dokumentu, który nie jest w posiadaniu organu, a w szczególności takiego, który nie powstał w ogóle, uznać należy za bezzasadne, jak również bezzasadne jest w takim przypadku twierdzenie skarżącego o bezczynności organu.
Organ wskazał nadto, że analiza jest wykonywana przez organ. W ramach organu funkcjonują wyodrębnione jednostki organizacyjne w postaci m.in. Wydział Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego i Zarządzania Ruchem GDDKiA Oddział w Gdańsku. Nie jest możliwe wskazanie z imienia i nazwiska osób sporządzających analizę, skoro analiza taka nie ma charakteru sformalizowanego a jest jedynie ciągiem czynności technicznych i myślowych (porównywanie danych, analizowanie danych). Skoro dokument w postaci analizy nie powstał, to nie jest możliwe przypisanie autorstwa nieistniejącemu dokumentowi. W związku z tym i w tym przypadku skarżący domaga się od organu danych, które nie są w jego posiadaniu i które w istocie nie istnieją, czy też nie są w jakikolwiek sposób możliwe do wskazania. Zarzucanie stanu bezczynności poprzez niepodanie danych osób sporządzających dokument, który nie był sporządzany przez organ i nie jest w jego posiadaniu, uznać należy za całkowicie bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W świetle powołanej ustawy, aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast w przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być mu udostępnione w trybie u.d.i.p. przez ten podmiot, może kwestionować tę ocenę wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.
W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej.
Wskazać zatem należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej - reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14, dostępny w CBOSA). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14, dostępny w CBOSA), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok WSA w Lublinie z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 163/17, dostępny w CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku jako organ administracji rządowej właściwy w sprawach dróg krajowych, należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zdaniem Sądu wniosek, co nie było sporne między stronami, dotyczył żądania informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., powstała ona bowiem w związku z realizacją powierzonych organowi zadań publicznych finansowanych ze środków publicznych. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej (pkt 1), podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 2), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3), danych publicznych (pkt 4) i majątku publicznym (pkt 5). Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej udzielił informacji publicznej (pismo z 3 lipca 2025 r.) w formie czynności materialno-technicznej. Skoro organ żądanej przez skarżącego analizy organizacji i bezpieczeństwa ruchu nie sporządził w formie zmaterializowanego dokumentu, zasadnie udostępnił skarżącemu wyniki przeprowadzonej analizy ruchu rozumianej jako pewien proces myślowy przeprowadzony przez osoby zatrudnione w GDDKiA. Stanowisko organu i jego wiarygodność w tym zakresie znajduje swe potwierdzenie w brzmieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 784). W § 2 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia wskazano, że działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności: nadzór i analizę istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności. Z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynika, że organ zarządzający ruchem w szczególności: opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu. W świetle przytoczonych regulacji prawnych należy stwierdzić, że w zakresie organizacji i bezpieczeństwa ruchu są przeprowadzane analizy przez organ zarządzający ruchem (w tym GDDKiA). Istotne znaczenie ma w tej mierze art. 10 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazujący organy zarządzające ruchem na poszczególnych drogach. Zgodnie z tym przepisem: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych.
Przepisy w odniesieniu do takich analiz nie wskazują, aby miały być one sporządzane w formie odrębnych dokumentów. Podkreślić należy, że wnioski z przeprowadzonych analiz mają być podstawą do opracowania docelowego dokumentu jakim jest projekt organizacji ruchu, który już co do zasady mieści się w kategorii informacji publicznej.
Organ nie negował przy tym faktu, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, która podlega udostępnieniu na zasadach i w formie przewidzianej w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdził wyłącznie, że nie dysponuje informacją w postaci analizy organizacji i bezpieczeństwa ruchu. Realizując natomiast wniosek udostępnił wnioskodawcy wnioski po wprowadzeniu zmian w organizacji ruchu na DK19. Konsekwencją powyższego jest zasadność odpowiedzi udzielonej w ustawowym terminie skarżącemu, że organ nie dysponuje żądana analizą organizacji i bezpieczeństwa ruchu, skoro nie przybrała ona formy dokumentu, który mógłby zostać udostępniony. Jako prawidłowe Sąd ocenił również stanowisko organu, w którym wyjaśnił i poinformował skarżącego, że analizę przeprowadził wskazany w odpowiedzi na wniosek Wydział GDDKiA Oddział w Gdańsku, co w istocie wobec braku określonej formy tego rodzaju analizy lub analiz, pozwala na stwierdzenie, że nie było konkretnej osoby, która analizę by sporządziła. Z treści wniosku wynikało przy tym, że skarżący domagał się wskazania osoby odpowiedzialnej za sporządzenie analizy i tego nie dokonała. Wniosek o takiej treści nie mógł odnieść skutku. Skoro bowiem analiza nie została sporządzona w znaczeniu przygotowania w formie dokumentu, to nie sposób przypisać określonemu pracownikowi organu autorstwa takiego dokumentu. Z tych względów odpowiedź organu była jednoznaczna z poinformowaniem wnioskodawcy, że organ nie posiada żądanej informacji.
W ocenie Sądu, działaniem swym organu, w ustawowym terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi wniosku, wypełnił ciążące na nim obowiązki wynikające z u.d.i.p., w tym obowiązek udzielenia informacji publicznej, które nastąpiło w formie czynności materialno-technicznej w części obejmującej wnioski po zmianie organizacji ruchu na DK19 tj. udzielenie informacji związanej z treścią żądania wniosku, jak i obowiązek poinformowania pismem, że organ nie posiada żądanej informacji w postaci dokumentu analizy organizacji i bezpieczeństwa ruchu oraz w postaci wskazania osób odpowiedzialnych za jej sporządzenie. Powyższe oznacza, że w dacie jej wniesienia, skarga była bezzasadna.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.