III SAB/Gd 299/25

III SAB/Gd 299/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Jolanta Sudoł
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1, ust. 3, art. 5, art. 6 ust. 4 lit. a , ust. 2, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 29 kwietnia 2024 r. P. P., w oparciu o ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p.", zwrócił się do Prezydenta Miasta Gdyni o udostępnienie na podany adres następującej informacji publicznej: 1) kserokopii wniosku współwłaścicieli terenów określonych jako "Park Europy" i "Aleja Topolowa", skierowanego do Rady Dzielnicy Śródmieście, na podstawie którego organ ten w dniu 2 września 2020 r. podjął uchwałę nr XVI/43/2020, 2) kserokopii ewentualnej korespondencji prowadzonej w związku z powyższą uchwałą. Wniosek wpłynął do Urzędu Miasta Gdyni w dniu 2 maja 2024 r.
Pismem z dnia 14 maja 2024 r. organ poinformował wnioskodawcę, że dokument, o udostępnienie którego wnosi, nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji publicznej, który mógłby zostać udostępniony w ramach przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokument ten jest dokumentem prywatnym, skierowanym do organu "z zewnątrz". Jednocześnie nie zawiera on żadnych informacji o charakterze publicznym, a przede wszystkim dotyczy nieruchomości stanowiącej własność podmiotów prywatnych, a nie Gminy Miasta Gdyni. Jego przedmiotem jest ochrona indywidualnych interesów tych podmiotów, a nie interesu publicznego. Ponadto organ poinformował wnioskodawcę, że w związku z uchwałą Rady Dzielnicy Śródmieście z 2 września 2020 r. nr XVI/43/2020 w sprawie stanowiska dotyczącego podziału parku Rady Europy i Alei Topolowej nie prowadzono żadnej dodatkowej korespondencji.
W dniu 1 lipca 2025 r. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni wnosząc o zobowiązanie organu do udzielenia skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 29 kwietnia 2024 r.
Zdaniem skarżącego organ udzielając odpowiedzi skarżącemu winien kierować się zapisami Konstytucji RP. Pogodzeniu dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, służy zaś anonimizacji danych wrażliwych.
Skarżący wskazał, że w uzasadnieniu uchwały Rady Dzielnicy Śródmieście z 2 września 2020 r. napisano: "16.06.2020 r. na adres e-mail Rady Dzielnicy Śródmieście został przesłany wniosek współwłaścicieli terenów określanych jako Park Rady Europy i Aleja Topolowa o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku jednego z nich o podział działek, z których powyższe tereny się składają. W związku z tym Rada Dzielnicy Śródmieście wyraziła swoje stanowisko".
W ocenie skarżącego z powyższego wynika, że pomiędzy wnioskiem z 16 czerwca 2020 r., o którego kopię ubiega się skarżący, a wydaniem przez Radę Dzielnicy Śródmieście przywołanej uchwały występuje nierozerwalny związek przyczynowo-skutkowy. Gdyby wniosek ten nie został skierowany do Rady Dzielnicy, organ takiej uchwały by nie podjął. Przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej jest dokument związany z działaniem Rady Dzielnicy Śródmieście.
Skarżący podniósł, że Statut Dzielnicy Śródmieście zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Gdyni z 23 stycznia 2019 r. nr V/146/19, który reguluje zakres aktywności Rady Dzielnicy Śródmieście, nie daje Radzie uprawnień do podejmowania działań mających na celu ochronę indywidualnych interesów prywatnych podmiotów. Oznacza to, że wszelkie czynności, takie jak wydawanie opinii i stanowisk w sprawach dzielnicy, mają charakter publiczny, co uprawnia skarżącego do wnioskowania o udostępnienie dokumentów dotyczących aktywności władzy publicznej.
Skarżący wskazał, nieruchomość, której dotyczy uchwała Rady Dzielnicy Śródmieście z 2 września 2020 r., stanowi ok. 3-hektarowy ogólnodostępny park, który położony jest w centrum Gdyni. Nie jest to wyłącznie nieruchomość prywatna. Składają się na nią również działki stanowiące własność Gminy Miasta Gdyni. Od 2020 r. udziały w części działek skupowane są przez dewelopera, który dąży do zmiany zapisów planu zagospodarowania przestrzennego z zamiarem realizacji na terenie parku zabudowy wielorodzinnej. Kwestia zabudowy tego terenu dotyczy ważnego interesu publicznego, do którego odnosi się art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem skarżącego informacja, o która wystąpił do Prezydenta Miasta Gdyni 29 kwietnia 2024 r. stanowi informację publiczną, do udostepnienia której organ jest zobowiązany, albowiem informacja dotyczyła działania organu władzy publicznej, a jej przedmiotem była nieruchomość, w której skład wchodzą działki będące własnością Gminy Miasta Gdyni.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdyni wniósł o oddalenie skargi z uwagi na brak bezczynności po stronie organu.
Wyjaśniono, że organ nie posiada wnioskowanego dokumentu wniosku współwłaścicieli terenów określonych jako "Park Europy i "Aleja Topolowa". Dokument ten nie został wytworzony przez organ ani też nie znajduje się w jego posiadaniu w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Z treści wniosku wynika, że chodzi o dokument skierowany przez podmioty prywatne do Rady Dzielnicy Śródmieście, która jako jednostka pomocnicza gminy, nie jest organem administracji publicznej i nie stanowi części Urzędu Miasta jako organu wykonawczego. Wniosek skierowany do tej Rady nie jest dokumentem urzędowym wytworzonym przez organ wykonawczy miasta (prezydenta), ani dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Wobec braku tego dokumentu w zasobie organu, nie istniała podstawa prawna do jego udostępnienia.
Ponadto organ wyjaśnił, że odpowiedź z 14 maja 2024 r. na wniosek dostępowy wyczerpująco wyjaśnia, że organ nie prowadził korespondencji z Radą Dzielnicy ani z innymi podmiotami w sprawie uchwały nr XVI/43/2020 oraz że żadne pisma, zapytania, odpowiedzi ani inne formy urzędowej komunikacji związanej z tą uchwałą nie zostały zarejestrowane w ewidencji organu.
Organ nie miał obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Brak informacji skutkuje brakiem podstawy do wydania decyzji administracyjnej, zaś organ prawidłowo udzielił odpowiedzi w formie pisma informacyjnego z dnia 14 maja 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wyjaśnić należy, że na gruncie ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że Prezydent Miasta Gdyni jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p.
Znaczącą okolicznością w niniejszej sprawie był po pierwsze fakt, że wniosek skarżącego z 29 kwietnia 2024 r. został skierowany do Prezydenta Miasta Gdyni, skoro jako nazwę organu lub komórki organizacyjnej, do którego kierowany jest wniosek skarżący wskazał Wydział Organizacyjny Urzędu Miasta Gdyni. Wniosek jednakże dotyczył szeroko pojętej działalności Rady Dzielnicy Śródmieście.
Po drugie wniosek dotyczył treści i postaci dokumentu stanowiącego pismo skierowane do Rady Dzielnicy Śródmieście przez indywidualne osoby a także ewentualnej korespondencji prowadzonej w związku z uchwałą Rady Dzielnicy Śródmieście z 2 września 2020 r. nr XVI/43/2020.
W ocenie Sądu konsekwencją takiego stanu rzeczy była treść odpowiedzi udzielonej przez Prezydenta Miasta Gdyni skarżącemu.
Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że żądany dokument wniosku osób indywidualnych z 16 czerwca 2020 r. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informację publiczną mogłaby stanowić ewentualnie treść tego wniosku, a nie sam dokument, którego autorem jest podmiot lub podmioty prywatne. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji jest jednak związany treścią wniosku dostępowego.
W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych od dawna odróżnia się pojęcie samej informacji publicznej od nośnika, na którym została ona utrwalona. Informacja jest pewnym komunikatem, wiedzą o jakimś fakcie. Nośnikiem, na którym taka informacja jest utrwalona może być papier lub środki elektroniczne przechowujące dokonane na nich zapisy. Ustawodawca tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p., zobowiązał do udostępnienia informacji publicznej zarówno co do treści, jak i postaci, a więc również do udostępniania nośnika, który zawiera informację publiczną. Przypadek ten dotyczy dokumentu urzędowego, którego ustawowa definicja zawarta została w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. określa, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu jedynie do dokumentów urzędowych (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r., I OSK 2799/13, to i kolejne przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.p).
Różnica pomiędzy dokumentem urzędowym, a dokumentem posiadającym inny charakter, w kontekście dostępu do informacji publicznej sprowadza się zatem do tego, że w przypadku dokumentu urzędowego mamy do czynienia z dostępem – z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p. - nie tylko do treści ale także do samego dokumentu, podczas gdy w przypadku dokumentu mającego inny charakter, dostęp do informacji publicznej ogranicza się wyłącznie do jego treści (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 752/14).
Poza dokumentem urzędowym, informacją publiczną jest "wiadomość" wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym. Ma wtedy charakter niematerialny i jest nią opis rzeczywistości, wiadomości, wypowiedzi, prezentacje. Tak definiowana informacja może być zmaterializowana poprzez jej utrwalenie z wykorzystaniem dowolnego nośnika w jakiejkolwiek formie. Odrębnie zatem należy traktować treści, nośniki danych i przekaz informacji. (zob. wyrok NSA z 24 kwietnia 2020 r., I OSK 1939/19)
W realiach rozpatrywanej sprawy nie można, w konsekwencji prezentowanej wyżej koncepcji udostępnienia informacji publicznej utrwalonej w postaci dokumentu, uznać, że opisany powyżej wniosek osób prywatnych jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. W świetle tego przepisu dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Słusznie wskazał organ, że przedmiotowy wniosek nie możne być zakwalifikowany do kategorii dokumentów urzędowych - przede wszystkich z uwagi na sporządzenie go przez osoby, które nie są funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu Kodeksu karnego. Jak bowiem wynika z akt sprawy autorami tego pisma byli współwłaściciele określonych terenów na terenie Miasta Gdyni, którzy nie należą do kategorii funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.
Zatem w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por: wyroki NSA z 11 maja 2006 r., II OSK 812/05; z 11 maja 2011 r., I OSK 189/11, z 19 kwietnia 2023 r., III OSK 3065/21). Dokument prywatny różni się od dokumentu urzędowego tym, że nie jest sporządzony przez organ władzy publicznej i inny organ państwowy (nie pochodzi od organu władzy publicznej lub innego organu państwowego) w zakresie ich działania i niczego w sposób urzędowy nie zaświadcza (art. 244 § 1 k.p.c.). Zaakcentować należy, że dokument prywatny, skierowany do organu władzy publicznej przez podmiot prywatny, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w posiadaniu tego organu.
Pismo z 14 maja 2024 r., w którym organ poinformował skarżącego, że informacja objęta punktem 1. wniosku z 29 kwietnia 2024 r., stanowi zatem podstawę do stwierdzenia, że organ wskazując skarżącemu na charakter żądanej informacji, jako niemieszczącej się w kategorii informacji publicznej, uwolnił się od zarzutu prawnej bezczynności. Skoro wniosek współwłaścicieli określonych terenów nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie posiada przymiotu informacji publicznej, to w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do jego udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno-technicznej, ani też do odmowy udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej. W sytuacji gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej, organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w sprawie niniejszej pierwotnie prawidłowo uczynił Prezydenta Miasta Gdyni.
W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Nie jest zatem możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy organ żądanej informacji publicznej nie posiada. W takiej sytuacji organ nie może być zobowiązany do udostępnienia informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej organ powinien jedynie poinformować o tym wnioskodawcę w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie podkreśla się, że w przypadku gdy informacja, o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki: NSA: z 5 lutego 2008 r., I OSK 807/07, z 23 czerwca 2022 r., III OSK 4955/21). W przypadku zatem, gdy organ, tj. wskazany we wniosku Prezydent Miasta Gdyni - jak w niniejszej sprawie z uwagi na brak wytworzenia dokumentów odnoszących do kwestii podnoszonych w punkcie 2. wniosku skarżącego, tj. korespondencji związanej z uchwałą Rady Dzielnicy Śródmieście z 2 września 2020 r., nr XVI/43/2020 - nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, iż z uwagi na ich brak nie ma możliwości ich udostępnienia. Skoro organ nie posiadał dokumentów w zakresie ww. pytania objętego wnioskiem, nie miał podstaw do ich udostępnienia, w związku z czym, wobec poinformowania skarżącego o nieposiadaniu informacji, nie pozostaje w stanie prawnej bezczynności w załatwieniu wniosku dostępowego również w zakresie jego punktu 2.
Wyjaśnić nadto należy, że katalog podmiotów wskazany w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest otwarty i przykładowy, o czym dobitnie świadczy użyte sformułowanie "w szczególności". Podkreślić trzeba, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także różne inne podmioty wykonujące zadania publiczne. nadto w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Jak wynika to z art. 5 i art. 35 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1153) dzielnica, jako jednostka pomocnicza gminy przewidziana w u.s.g. i statucie gminy, realizuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Dyrektywa interpretacyjna demokratycznego państwa prawnego zawierająca zasadę jawności i transparentności życia publicznego nakazuje taką wykładnię ww. przepisów, która zobowiązuje organ realizujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym, nawet niebędący organem władzy publicznej, do udostępniania dokumentów, które sam wytwarza w trakcie realizacji ww. zadań publicznych. Analizując status gminnych jednostek pomocniczych należy wskazać, że przepisy u.d.i.p. dopuszczają szeroki katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji, oczywiście jeżeli związane są one np. z realizacją zadań publicznych i dysponowaniem majątkiem publicznym. Skoro dzielnica wykonuje zadania gminy przekazane jej w statucie oraz dysponuje majątkiem publicznym w celu realizacji zadań publicznych to nie sposób przyjąć, aby była odmiennie traktowane niż inne podmioty wykonujące zadania gminy, jeśli chodzi o zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. (por. wyrok WSA w Krakowie z 22 lutego 2023 r., II SAB/Kr 264/22, wyrok WSA w Kielcach z 19 marca 2025 r., II SAB/Ke 15/25).
W świetle powyższych uwag przyjąć należało, że adresatem wniosku o udostępnienie informacji, przy założeniu, że wniosek będzie dotyczył informacji publicznej, dotyczącego udostępnienia pism kierowanych do Rady Dzielnicy Śródmieście oraz ewentualnej korespondencji prowadzonej przez radę Dzielnicy w związku z podjętą przez te Radę określoną uchwałę, powinna być Rada Dzielnicy Śródmieście, a nie Prezydent Miasta Gdyni.
Podkreślić należy, że powyższe stanowisko sądu nie zmienia faktu, że gdyby Prezydent Miasta Gdyni, jako adresat wniosku skarżącego z 29 kwietnia 2024 r., był w posiadaniu żądanych wnioskiem informacji publicznych dotyczących dzielnicy, to również byłby zobowiązany do ich udostępnienia. Obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest również konsekwencją faktu dysponowania daną informacją publiczną.
Taka sytuacja jednak w sprawie niniejszej nie miała miejsca, bowiem – jak to dodatkowo wynikało z treści odpowiedzi na skargę - Prezydent Miasta Gdyni nie dysponował żądanymi wnioskiem skarżącego informacjami, co należy uznać za słuszne stanowisko, skoro informacja objęta wnioskiem w istocie dotyczyła pisma osób prywatnych, w którym zwracały się o zajęcie stanowiska w określonej sprawie przez Radę Dzielnicy Śródmieście, nie zaś przez Prezydenta Miasta Gdyni. Co istotne odpowiedź organu na wniosek skarżącego została udzielona w dniu 14 maja 2024 r., a więc w terminie 14 dni przepisanym w u.d.i.p., liczonym od dnia 2 maja 2024 r., w którym to dniu do organu wpłynął wniosek o udzielenie informacji.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.