III SAB/GD 286/25

III SAB/Gd 286/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Jolanta Sudoł
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1, art. 4, art. 6, art. 13, art. 14
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi W.N. na bezczynność Wójta Gminy Główczyce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy Główczyce do rozpoznania wniosku skarżącej W. N. z dnia 12 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Główczyce nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy Główczyce na rzecz skarżącej W. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 16 czerwca 2025 r. W. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy Główczyce w zakresie udostępnienia informacji publicznej, tj. pełnej treści audytu szkół podstawowych w Gminie z 2024 r., o który zwracała się wnioskiem z 12 maja 2025 r. Skarżąca zarzucając organowi przekroczenie terminu załatwienia sprawy, wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, że w odpowiedzi na jej wniosek otrzymała w dniu 21 maja 2025 r. jedynie fragmentaryczne informacje liczące 11 stron, podczas gdy z jej wiedzy pełny audyt liczy ponad 50 stron. Do dnia wniesienia skargi nie otrzymała kompletnej treści żądanej informacji ani decyzji administracyjnej odmownej. Zdaniem skarżącej taka forma działania urzędu stanowi naruszenie obowiązków wynikających z ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: "u.d.i.p. i ogranicza prawo obywateli do informacji o działalności organów władzy publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że prawidłowo zakwalifikowane zostały informacje objęte wnioskiem, skoro informacja dotycząca pełnej treści audytu szkół prowadzonych przez gminę nie stanowi informacji publicznej. Wnioskowane informacje zawarte w audycie, w części nieudostępnionej skarżącej, stanowią dokument wewnętrzny o charakterze roboczym, sporządzony w celu gromadzenia informacji w zakresie strukturalnym, organizacyjnym i finansowym placówek oświatowych. Nie mają one charakteru kończącego proces decyzyjny, lecz jedynie są dokumentem leżącym w sferze zamierzeń organu na przyszłość. Dokument wytworzony został na potrzeby wewnętrzne organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić należy, że na gruncie ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że Wójt Gminy Główczyce jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p.
Rozstrzygnięcie sporu między stronami uzależnione było zatem od zbadania przedmiotu żądania skarżącej. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje bowiem kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądnej informacji (por. wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., I OSK 2419/17, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należało zatem ustalić, czy żądanie skarżącej dotyczące udostępnienia pełnej treści audytu szkół mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.
W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. Analiza treści art. 6 u.d.i.p. wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki NSA: z 22 listopada 2019 r., I OSK 1457/18; z 8 grudnia 2017 r., I OSK 253/16; z 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11; z 27 marca 2012 r., I OSK 155/12; z 29 lutego 2012 r., I OSK 2215/11) Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z 17 września 2014 r., II SAB/Gd 97/14, Lex nr 1534479).
Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Pojęcie dokumentu należy przy tym rozumieć w szerokim znaczeniu tego słowa, przyjętym w prawie do informacji publicznej oraz ugruntowanym stanowisku zarówno doktryny jak też i judykatury. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji publicznej za dokument w ogólności należy uznać każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektyzowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. W najszerszym rozumieniu dokumentem będzie każdy nośnik danych, który może przybrać m.in. formę papierową, elektroniczną lub cyfrową (zob. W. Sokolewicz, L. Garlicki, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Warszawa 2005, t. IV, s. 35, wyrok WSA w Opolu z 18 maja 2020 r., II SAB/Op 26/20).
W sytuacji gdy art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. zawiera sformułowanie, że informacją publiczną jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli, to tym samym prawidłowe jest stanowisko, że informacja żądana wnioskiem strony jest informacją publiczną. Sprawozdanie z audytu, którego udostępnienia żąda skarżąca stanowi dokumentację przebiegu i efektów kontroli działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie wykonywanej przez ten podmiot działalności publicznej (w realiach faktycznych sprawy – działalności oświatowej). W treści ww. przepisu ustawodawca jasno i wyraźnie skonkretyzował zakres i przedmiot informacji publicznej, a nawet w sposób dookreślony zawęził go poprzez użycie sformułowania, iż w szczególności dane publiczne to dokumentacja przebiegu i efektów kontroli. Z tych względów nie sposób uznać, że w odniesieniu do tego rodzaju dokumentacji winno znajdować zastosowanie przyjmowane w orzecznictwie sadów administracyjnych w aspekcie dostępu do informacji publicznej rozróżnienie na dane zawarte w dokumentach urzędowych i w dokumentach wewnętrznych. Dla spełnienia kryterium dostępności dokument taki, jak audyt, nie musi być dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.
Dokument w postaci audytu nie jest wprawdzie dokumentem urzędowym, jest jednak dokumentem oficjalnym funkcjonującym samodzielnie, posiadając cechy obiektywizmu, niezależności oraz bezstronności, dlatego też audyt jest dokumentem, który winien być skarżącej udostępniony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ta jego właściwość nie pozwala przyjąć, aby był on wyłącznie dokumentem wewnętrznym (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r., I OSK 1546/13).
Jednocześnie, jak wynika z nadesłanej przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, dokumentacją sprawy, sprawozdanie z przeprowadzonego audytu datowane na 28 października 2024 r. zostało podpisane przez audytora wewnętrznego, jak również przez Wójta Gminy Główczyce. Dodać należy, że przeprowadzony audyt dotyczył zadania audytowego określonego jako: "Ocena organizacji i funkcjonowania szkół, dla których organem prowadzącym jest Wójt Gminy Główczyce". Audytem objęto cztery szkoły, dla których organem prowadzącym jest Gmina Główczyce, zaś jego celem było dokonanie oceny procesu i dostarczenia Wójtowi Gminy Główczyce informacji i zapewnienia, że w badanym obszarze zadania są realizowane efektywnie i zgodnie z prawem, a prawidłowość realizacji zadań jest oceniana przez system kontroli zarządczej. Dodano, że przedmiot testów i badań w realizowanym zadaniu audytowym stanowi praktyczny wymiar funkcjonującego systemu oraz że w celu realizacji zadania audytowego podjęto działania zmierzające ustalenia stanu faktycznego w oparciu o testy poglądowe i analizę zgromadzonych dokumentów źródłowych. W ramach przeprowadzonego audytu odniesiono się do diagnozy aktualnego stanu oświaty, obwodów szkół podstawowych, liczby dzieci i uczniów w placówkach publicznych, wydatków i dochodów placówek oświatowych oraz stanu realizacji zajęć dydaktycznych w szkołach. W konsekwencji audyt ten odnosi się szeroko do sfery faktów, skoro jego przedmiotem jest m.in. ustalenie a następnie dokonanie oceny stanu faktycznego. Dotyczy on jednocześnie działalności jednostki samorządu terytorialnego jako organu prowadzącego placówki oświatowe. Bez wątpienia zatem dotyczy sprawy publicznej.
Zdaniem Sądu błędne jest zatem stanowisko organu, że audyt w tej części, w jakiej nie został udostępniony skarżącej, jest dokumentem wewnętrznym i z tego względu informacja o jego treści nie może zostać udostępniona, gdyż nie stanowi informacji publicznej.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęto stanowisko, które sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, zgodnie z którym żaden akt prawny nie zawiera definicji "dokumentu wewnętrznego" i jest to termin wypracowany wyłącznie przez doktrynę i judykaturę przy czym, jego stosowanie odbywa się wyłącznie w niektórych wyjątkowych, ściśle określonych sytuacjach. Każdorazowe powołanie się przez podmiot zobowiązany ustawowo do udostępnienia informacji publicznej do tego pojęcia jako uzasadnienia niespełnienia przez dany dokument cechy z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wymaga szczegółowego wskazania zarówno rodzaju dokumentu, jak i jego treści z punktu widzenia kryteriów określonych w doktrynie tj. wewnętrznego, roboczego charakteru informacji. Nie wystarcza samo odwołanie się do tego pojęcia i wyjaśnienia stronie, że żądany dokument ma cechy dokumentu wewnętrznego. W przypadku stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie należy zatem nadużywać zaczerpniętej z doktryny i orzecznictwa koncepcji "dokumentu wewnętrznego", która istotnie ogranicza sferę dostępu do informacji publicznej (wyrok NSA z 21 maja 2024 r., III OSK 892/23, LEX nr 3722091).
Zdaniem sądu audyt, którego udostępnienia w pełnym zakresie, żądała skarżąca nie jest "dokumentem wewnętrznym" w takim znaczeniu, jak precyzuje to orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyroki NSA z 21 kwietnia 2022 r., III OSK 456/21 – dotyczący korespondencji między urzędami, czy z 13 października 2021 r., III OSK 3405/21 – dotyczący notatki urzędowej)
W wyroku z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt K 14/13 (OTK-A 2015/4/45) Trybunał Konstytucyjny doszedł do przekonania, że niektóre dokumenty wytwarzane przez audytora, inne niż tylko plan audytu oraz sprawozdanie z wykonania planu audytu, mogą stanowić informację publiczną i być objęte zakresem prawa do informacji publicznej jako dokumenty, o których mowa w art. 61 ust. 2 Konstytucji RP. Dokumenty te, zdaniem TK, zawierają rezultaty przeprowadzonego audytu, wyrażają końcowe stanowisko audytora w drodze ocen i zaleceń skierowanych do określonych komórek jednostki, w których przeprowadzane były zadania audytowe. Trybunał zauważył przy tym, że część dokumentów wytwarzanych przez audytora nie zawiera informacji publicznej w rozumieniu art. 61 Konstytucji RP. Są to bowiem różnego rodzaju dokumenty o charakterze roboczym: zapiski czy notatki sporządzane w stadium zbierania informacji i przygotowania końcowego stanowiska, które stanowią jedynie etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej, jednak informacji tej jeszcze nie stanowią.
Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że choć w niniejszej sprawie nie chodzi o audyt w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – o finansach publicznych (którego dotyczył wyrok TK), to jednak dokumenty wytwarzane przez audytora mogą stanowić informację publiczną i mogą być objęte zakresem prawa do informacji publicznej jako dokumenty, o których mowa w art. 61 ust. 2 Konstytucji RP.
To organ każdorazowo, na żądanie strony zawarte we wniosku dostępowym, udostępnienia audytu, czy sprawozdania z niego, zobowiązany jest do odniesienia się do treści dokumentu i danych w nim zawartych w aspekcie tego czy je udostępnia, czy uznaje ich ochronę w zakresie tajemnicy chronionej prawnie, jeżeli tak to w jakim zakresie i dlaczego tak uznaje. Nie może – jak uczynił to w niniejszej sprawie – odmówić żądanej informacji w postaci pełnej treści sprawozdania z audytu wskazując ogólnikowo, bez odniesienia się do konkretnych treści audytu, że w części nieudostępnionej stanowi on dokument wewnętrzny.
Dostęp do informacji w sprawach publicznych należy rozumieć nie tylko jako zapewnienie szerokiego dostępu do informacji, ale także zapewnienie społecznej (powszechnej) kontroli nad sposobem i trybem załatwiania spraw w znaczeniu ogólnym oraz nad funkcjonowaniem organów (podmiotów) władzy publicznej w sferach często niepoddanych ustawowo zinstytucjonalizowanym formom kontroli podejmowanej przez inne organy państwa.
Skoro dokument w postaci audytu stanowi informację publiczną to wniosek o jego udostępnienie powinien zostać rozpoznany zgodnie z unormowaniami u.d.i.p.
W konsekwencji prawidłowo strona skarżąca zarzuca bezczynność wobec błędnego uznania przez organ, że posiadane przez organ wyniki audytu w całej jego rozciągłości nie są informacją publiczną, czego rezultatem był brak załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia wniesienia wniosku. Organ nie podjął bowiem w terminie 14 dni odpowiednich czynności w prawem przypisanej formie, tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, ale też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania. O prawnym załatwieniu tak sformułowanego wniosku nie może świadczyć jedynie pisemne poinformowanie skarżącej, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, zwłaszcza gdy one taki charakter – wbrew stanowisku organu – posiadają.
Zdaniem Sądu nie można przyjąć, aby - oparta na dokonanym przez organ wyborze - określonych tylko części sprawozdania z przeprowadzonego audytu ("Wyciąg ze sprawozdania z przeprowadzonego audytu" udostępniony skarżącej w dniu 21 maja 2025 r.) stanowiła odpowiedź na wniosek skarżącej i uwalniała organ od zarzutu pozostawania w stanie prawnej bezczynności. Wskazany dokument posiada określoną strukturę nadaną mu przez jego autora, zatem dopiero udostępnienie żądanego dokumentu jako całości, a nie jego wybranych części, w oderwaniu od kontekstu pełnej treści dokumentu, stanowić może realizację wniosku dostępowego zgodnie z jego treścią. Z tych względów sąd uznał, że informacje uzyskane przez skarżącą na skutek doręczenia jej ww. Wyciągu ze sprawozdania z przeprowadzonego audytu nie odpowiadały treści wniosku skarżącej obejmującego pełną treść audytu, którym organ jest związany.
Jednocześnie należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej zawartej w dokumentach audytowych może podlegać ograniczeniu na zasadach ogólnych przyjętych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje możliwość ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. To organy władzy publicznej stosujące prawo zobowiązane są do oceny, czy w określonej sytuacji ograniczenie prawa dostępu do informacji z uwagi na występowanie okoliczności określonych w u.d.i.p. jest uzasadnione. Wówczas jednak organ winien się kierować treścią art. 16 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Zauważyć w tym miejscu trzeba, że NSA w wyroku z 11 stycznia 2013 r.(I OSK 2267/12) dopuścił możliwość zastosowania tzw. anonimizacji danych wrażliwych tak, aby udostępnianie informacji publicznej nie naruszało wskazanych dóbr chronionych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w punkcie 1. sentencji wyroku i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 12 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku.
Jednocześnie sąd stwierdził w punkcie 2. wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że organ pozostawał w przekonaniu, że wniosek skarżącej został rozpoznany w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu żadnej umyślności czy też chęci utrudnienia skarżącej w sposób pozaprawny uzyskania informacji publicznej, a jedynie braku wiedzy co do prawidłowego załatwienia wniosku strony.
O kosztach orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie kosztami postępowania był wpis uiszczony przez skarżącego w kwocie 100 złotych.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.