III SAB/Gd 265/25

III SAB/Gd 265/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-08-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Jolanta Sudoł /przewodniczący/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OZ 53/26 - Postanowienie NSA z 2026-03-03
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5, art. 10, art. 13, art. 14, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1, § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w Ustce do rozpoznania wniosku skarżącego M. P. z dnia 11 lutego 2025 r. o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w Ustce na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2025 r. M. P. (zwany dalej także "skarżącym", "wnioskodawcą") wystąpił do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce (zwanego dalej także "organem") o udostępnienie w formie kserokopii przesyłką pocztową poleconą informacji publicznej:
1. dokumentu "poświadczenie bezpieczeństwa" wraz ze stopniem klauzuli tajności, wszystkich funkcjonariuszy Policji, pracujących w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. w Komisariacie Policji w Ustce;
2. pisemnego upoważnienia przez kierownika jednostki organizacyjnej o dopuszczeniu do pracy funkcjonariuszy Policji nie posiadających poświadczenia bezpieczeństwa, pracujących w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. w Komisariacie Policji w Ustce;
3. pisemnego zaświadczenia o odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych przez wszystkich funkcjonariuszy Policji, pracujących w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. w Komisariacie Policji w Ustce.
W odpowiedzi na przesłane zapytanie, pismem z dnia 21 lutego 2024 r. Komendant Komisariatu Policji w Ustce wezwał wnioskodawcę do wykazania - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania - szczególnego interesu publicznego w otrzymaniu przedmiotowych informacji. Organ poinformował, że w przypadku braku wykazania ww. interesu lub braku odpowiedzi w zakreślonym terminie pismo zostanie uznane za bezskuteczne a sprawa zostanie zakończona bez rozpatrzenia.
W piśmie z dnia 3 marca 2025 r. wnioskodawca - powołując się na art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.") - wskazał, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego i wobec tego wezwanie do uzupełnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest bezzasadne.
Pismem z dnia 18 marca 2025 r. Komendant Komisariatu Policji w Ustce wskazał, że z uwagi na nieuzupełnienie wniosku we wskazanym terminie wniosek skarżącego pozostanie bez rozpoznania. Jednocześnie organ zaprzeczył wezwaniu strony o wykazanie interesu faktycznego lub prawnego.
Pismem z dnia 25 marca 2025 r., wnioskodawca - ponownie wnosząc o udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej bez zbędnej zwłoki - poinformował, że:
1. W wezwaniu z dnia 21 lutego 2025 r. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie informował w żadnym piśmie, że wniosek z dnia 11 lutego 2025 r. dotyczy informacji publicznej przetworzonej, a jedynie wezwał do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej;
2. Wnioskowana informacja publiczna nie jest informacją publiczną przetworzoną;
3. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest podaniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie można pozostawić bez rozpoznania.
Następnie, w piśmie z dnia 28 marca 2025 r. organ wyznaczył maksymalny termin do udzielenia informacji publicznej na dzień 30 kwietnia 2025 r. informując, że jest to uzasadnione koniecznością przygotowania odpowiedzi na pierwotnie zadane pytanie oraz treścią art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z pierwotnym stanowiskiem pierwszy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na brak jego uzupełnienia we wskazanym terminie. O takowym możliwym skutku skarżący został powiadomiony w treści wezwania. Tym samym żądana informacja nie zostanie udostępniona.
Pismem z dnia 26 maja 2025 r., wnioskodawca - powołując się na brzmienie art. 16 pkt 1 u.d.i.p. - wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej wraz z uzasadnieniem.
Następnie, pismem z dnia 2 czerwca 2025 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 3/ zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji wniosek, podlegającej udostępnieniu na wniosek;
3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyraził stanowisko, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce działał celowo i świadomie przedłużając korespondencję, nie wydając decyzji administracyjnej oraz nie udostępniając informacji publicznej prostej. Skarżący podniósł, że wnioskowana informacja publiczna to nic innego jak kopia istniejących dokumentów, a zatem nie jest to informacja przetworzona. W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że takie czynności jak skopiowanie dokumentów, czy też ich anonimizacja, nie świadczą o przetworzeniu informacji. Organy zawsze mogą przedłużyć termin odpowiedzi na wniosek na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (nawet do dwóch miesięcy), jeśli wniosek dotyczy informacji prostej, lecz jej udostępnienie wymaga czasochłonnego przekształcania. Przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie informacji podlegającej udostępnieniu, dlatego z powodu nieudostępnienia tych informacji zgodnie z wnioskiem organ pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Słupsku - na podstawie art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), jako przełożony Komendanta Komisariatu Policji w Ustce - wniósł o oddalenie skargi w całości, ewentualnie umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że na żadnym etapie procedowania przedmiotowego wniosku nie doszło do bezczynności czy przewlekłości postępowania. Organ po otrzymaniu niekompletnego wniosku wezwał wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w zakreślonym terminie, wobec czego organ pozostawił pismo bez rozpoznania (zgodnie z pouczeniem). Organ wyjaśnił, że merytoryczną decyzję wydaje się w przypadku złożenia kompletnego, prawidłowego wniosku. W sprawie nie było zaś takiej sytuacji. Pierwotny wniosek skarżącego nie został przez niego uzupełniony w terminie, dlatego organ nie mógł wydać decyzji odmownej lub pozytywnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a.w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.
Skarga taka nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Artykuł 5 u.d.i.p. wprowadza bowiem ograniczenia dostępu do informacji publicznej, m.in. ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice (ust. 1).
Zaznaczenia wymaga, ze przepisy u.d.i.p. stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Z wyżej powołanych przepisów wynika wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a takimi niewątpliwie pozostają organy administracji rządowej, właściwe w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym m.in. Komendant Komisariatu Policji w Ustce (zob. art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), który należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która to znajduje się w jego posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Organy policji niewątpliwie mieszczą się w zakresie podmiotowym stosowania ww. ustawy, a zatem niewątpliwie wypełniona została podmiotowa przesłanka w udostepnieniu informacji publicznej.
W niniejszej sprawie spełniony został także przedmiotowy wymóg zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem sformułowane we wniosku żądanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udostępnieniu dokumentów (tj.: poświadczeń bezpieczeństwa wraz ze stopniem klauzuli tajności, upoważnień wydanych przez kierownika jednostki organizacyjnej o dopuszczeniu do pracy funkcjonariuszy Policji nie posiadających poświadczeń bezpieczeństwa oraz zaświadczeń o odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych, odnoszących się do wszystkich funkcjonariuszy Policji pracujących w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. w Komisariacie Policji w Ustce), niewątpliwie posiadało charakter informacji publicznej. W świetle bowiem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6, m.in. informacja publiczna o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (ust. 1 pkt 2 lit. d/) czy też danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych (ust. 1 pkt 4).
W rozpoznawanej sprawie, dokonując oceny - zawartej w piśmie z dnia 21 lutego 2025 r. – treści odpowiedzi Komendanta Komisariatu Policji w Ustce na złożony przez skarżącego wniosek o udostępnienie mu żądanej informacji publicznej, w ocenie Sądu, kwestią sporną w istocie nie było kwestionowanie przez organ charakteru wnioskowanej przez skarżącego informacji jako publicznej. Organ nie twierdził bowiem, że żądana informacja pozostaje poza zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał wyłącznie na powód braku możliwości jej udostępnienia, wzywając do uzupełnienia przedmiotowego wniosku – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania - przez wykazanie szczególnego interesu publicznego w otrzymaniu przedmiotowych informacji i informując jednocześnie wnioskodawcę, że w przypadku braku wykazania ww. interesu lub braku udzielenia odpowiedzi w zakreślonym terminie pismo uznane zostanie za bezskuteczne a sprawa zostanie zakończona bez rozpatrzenia. W odpowiedzi z dnia 25 marca 2025 r. skarżący stwierdził jednak, że wnioskowana przez niego informacja nie ma charakteru publicznej informacji przetworzonej i że brak jest podstaw do pozostawienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania.
W tym miejscu - jak już wcześniej zostało to zaakcentowane – wskazać należy, że "negatywne" (odmowne) rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie pisma możliwe jest tylko w sytuacji, gdy adresat wniosku nie dysponuje wnioskowaną informacją, bądź gdy informacja ta nie ma charakteru informacji publicznej - oba wskazane przypadki w rozpoznawanej sprawie nie miały jednak miejsca. Wskazać przy tym należy – a zarazem zgodzić się ze skarżącym - że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą być stosowane tylko w przypadkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a ta natomiast nie daje możliwości zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wniosek o udzielenie informacji w trybie u.d.i.p. nie stanowi bowiem podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 k.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji publicznej przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) – tak jak w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy - nie może być traktowane jako brak formalny podania inicjującego postępowanie administracyjne, a w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12 czy z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2426/23, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 12/12).
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce pozostawiając złożony w niniejszej sprawie przez skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania (z uwagi na brak jego uzupełnienia we wskazanym terminie) nie rozpoznał w istocie w sposób prawidłowy wskazanego wniosku, a zatem należało uznać, że organ pozostaje w bezczynności.
Jednocześnie Sąd pragnie zwrócić uwagę, że konieczność wykazania przez wnioskodawcę "szczególnie istotnego interesu publicznego" została związana z możliwością uzyskania informacji publicznej przetworzonej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacja publiczna może być zawarta w kilku źródłach i utrwalona na różnych nośnikach, zaś brak zagregowanych danych nie wyklucza jednak uzyskania informacji przez podmiot uprawniony. Informacja taka może w takim przypadku mieć właśnie charakter tzw. informacji przetworzonej, przez którą należy rozumieć informację publiczną, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, zaś opracowaniu takiej informacji towarzyszył wysiłek intelektualny, konieczny w procesie przetwarzania informacji, którego miernikiem powinno być kryterium złożoności zastosowanych środków, technik i metod koniecznych dla wykreowania tej nowej informacji – intelektualne zaangażowanie podmiotu zobowiązanego (jego pracowników) w przygotowanie tej jakościowo nowej informacji. Przetworzenie informacji wiąże się bowiem z dodatkową pracą podmiotu zobowiązanego, z podejmowaniem pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o informacje proste (por. komentarz do art. 3 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023). Wskazuje się jednocześnie na wąską i szeroką "koncepcję przetworzenia informacji publicznej". W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci, jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych, porządkujących w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następne zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładem koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 574/20). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przesłanką zatem do udostępnienia informacji publicznej mającej charakter informacji przetworzonej jest wykazanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w jej uzyskaniu. Regulacja ta ma bowiem stanowić sui generis barierę ochronną dla podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej przed zalewem wniosków od osób prywatnych o udostępnienie informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych, tym samym prowadzić do uniknięcia sytuacji, w których działania organu są skupione nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej (zob. pkt 11 komentarza do art. 3 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), op.cit.). Pojęcie interesu publicznego odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego ma na celu możliwość realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu, tak więc w zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Przy czym nie jest wystarczające, że uzyskanie informacji przetworzonej pozostaje "istotne" dla interesu publicznego, gdyż musi być ono "szczególnie istotne", co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy mamy do czynienia z informacją przetworzoną (por. komentarz do art. 3 u.d.i.p. [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, WK 2026).
Reasumując, zaznaczenia wymaga, że skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też poinformować wnioskodawcę, że informacji takiej nie posiada, względnie - w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania. Zaznaczenia przy tym wymaga, że odmowa udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy podmiot wnioskujący – w przypadku informacji publicznej przetworzonej – nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego do jej udostępnienia a organ uznał, że w sprawie brak jest spełnienia ustawowej przesłanki wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jak również w sytuacji gdy udzielenie żądanej informacji publicznej nie jest możliwe z uwagi na ustawowe ograniczenia tego prawa, o których mowa w art. 5 u.d.i.p.
W rozpoznawanej sprawie żądana przez skarżącego od Komendanta Komisariatu Policji w Ustce informacja miała niewątpliwie charakter informacji publicznej, w której posiadaniu znajduje się organ – dotyczyła bowiem kwestii związanych z funkcjonowaniem tego organu, a ściślej mówiąc odnosiła się do uprawnień i kwalifikacji służbowych funkcjonariuszy tego organu i dokumentów poświadczających te fakty. W konsekwencji organ prawidłowo rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek winien był albo udostępnić skarżącemu w formie pisma (wnioskowanych kopii dokumentów) żądaną informację publiczną albo – w przypadku zaistnienia wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej okoliczności ograniczających uprawnienie wynikające z prawa do informacji publicznej, a w konsekwencji uniemożliwiających udzielenie wnioskowanej informacji (zob. art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine czy art. 5 u.d.i.p.) – odmówić w formie decyzji jej udostępnienia. Pisemna odmowa udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej przez Komendanta Komisariatu Policji w Ustce wskazuje na to, że organ ten pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 11 lutego 2025 r.
Mając to na uwadze należało - zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązać organ do rozpoznania przedmiotowego wniosku, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.
W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. Orzekając w zakresie Sąd uznał, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). Z taką sytuacją – w ocenie Sądu - nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ zareagował w terminie na złożony przez skarżącego wniosek, trwając jednak w mylnym przeświadczeniu, że w zaistniałych okolicznościach wniosek ten może zostać załatwiony poprzez pozostawienie go bez rozpoznania. Jednocześnie też należy wskazać, że organ regularnie odpowiadał na składane przez wnioskodawcę pisma, zaś od dnia złożenia wniosku do wniesienia skargi na bezczynność upłynął okres ok. 3,5 miesiąca, a zatem należało przyjąć, że bezczynność organu nie była spowodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego a jednocześnie okres pozostawania organu w bezczynności nie był znaczny. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie 3. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).