III SAB/GD 23/24

III SAB/Gd 23/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 par. 2 pkt 8. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku w przedmiocie wydania świadectwa służby i innych dokumentów oddala skargę.
Uzasadnienie
J. K. (dalej: "skarżący") w dniu 18 stycznia 2024 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku (dalej: "Komendant Miejski PSP", "organ") w postępowaniu toczącym się po wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 186/23, którym uchylono decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego PSP w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), poprzez nierealizowanie terminów do załatwienia sprawy oraz art. 37 k.p.a., poprzez nieprzekazanie ponaglenia do organu nadrzędnego.
Skarżący wskazał, że w związku z uprawomocnieniem się wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r., w dniu 27 grudnia 2023 r. wezwał Komendanta Miejskiego PSP do jego realizacji, poprzez wystawienie prawidłowego świadectwa pracy, przekazania odpowiednich dokumentów do Zakładu Emerytalno- Rentowego oraz wydanie informacji o sposobie naliczenia odprawy emerytalnej. Podkreślił, że został jedynie poinformowany przez organ, że w kwestii objętej rozstrzygnięciem WSA w Gdańsku toczy się postępowanie administracyjne, a organ ma 30 dni na załatwienie sprawy. Otrzymał także wyjaśnienie, że rozliczenie finansowe, ewentualna korekta dokumentów oraz zawiadomienie instytucji nastąpi po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Z tej przyczyny organ uznał żądania skarżącego za przedwczesne. Dnia 3 stycznia 2024 r. skarżący złożył ponaglenie, którego Komendant Wojewódzki PSP nie przekazał organowi wyższego stopnia i pozostawił bez rozpoznania wskazując, że sprawa zostanie załatwiona do dnia 2 lutego 2024 r. zgodnie z art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Jednocześnie odmówił skarżącemu wydania kolejnego świadectwa służby, które zostało już wydane w dniu 31 stycznia 2023 r., a następnie uzupełnione w dniu 16 marca 2023 r.
Skarżący podniósł, że jest emerytowanym funkcjonariuszem. Z powodu niezałatwienia sprawy po wyroku WSA w Gdańsku otrzymuje zaniżoną emeryturę, a także istnieje obawa, że otrzymał odprawę w zaniżonej wysokości. Zdaniem skarżącego prowadzenie nowego postępowania w zakresie stanowiska skarżącego, który jest emerytowanym funkcjonariuszem , może nosić znamiona popełnienia przestępstwa z art. 231 k.k. Skarżący dodał, że - po prawomocnym uchyleniu decyzji Komendanta Miejskiego PSP - zajmuje on swoje stanowisko sprzed decyzji i dodatek sprzed decyzji.
Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1/ stwierdzenie bezczynności organu, 2/ stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3/ przyznanie od organu, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł z tytułu strat finansowych związanych z wypłatą emerytury w zaniżonej wysokości, 4/ zobowiązanie organu do wykonania wyroku WSA w Gdańsku o sygn. akt III SA/ Gd 186/23, 5/ zobowiązanie organu do wydania prawidłowego świadectwa pracy zgodnie z ww. wyrokiem, 6/ zobowiązanie organu do przekazania prawidłowych dokumentów do Zakładu Emerytalno-Rentowego zgodnie z ww. wyrokiem, 7/ zobowiązanie organu do wydania informacji o sposobie wyliczenia odprawy emerytalnej oraz 8/ zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ, poza okolicznościami, które zostały przedstawione przez skarżącego, wskazał, że prawomocny wyrok WSA w Gdańsku wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu 3 stycznia 2024 r. Zgodnie zatem z art. 286 p.p.s.a. od tego dnia zaczął biec termin do załatwienia sprawy, o czym skarżący został poinformowany. Ponaglenie skarżącego organ pozostawił zatem bez rozpoznania na podstawie art. art. 37 § 3a k.p.a. Natomiast żądanie skarżącego dotyczące wystawienia świadectwa służby w związku z jego nieuwzględnieniem zostało przesłane wyższemu przełożonemu wraz ze stanowiskiem w sprawie, na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Dnia 1 lutego 2024 r. doręczono skarżącemu decyzję Komendanta Miejskiego PSP, którą został przeniesiony na stanowisko starszego ratownika. Organ zwrócił uwagę, że skarga na bezczynność została wniesiona w terminie otwartym do załatwienia sprawy , który upłynął w dniu 2 lutego 2024 r. , w związku z czym nie pozostawał w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności.
Skarżący poprzedził wniesienie niniejszej skargi ponagleniem, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., w myśl którego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Skarga jest bezzasadna.
Jak wynika ze znanego Sądowi z urzędu uzasadnienia przywołanego przez skarżącego prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 186/23 , na mocy orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia 11 stycznia 2023 r. nr OKD.0062.13.2022 wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Skutkowało to przeniesieniem skarżącego z dniem 24 stycznia 2023 r., na mocy decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2023 r. , ze stanowiska starszego ogniomistrza na stanowisko starszego ratownika Jednostki [...]. Skarżącemu obniżono też dodatek służbowy do 50 % kwoty otrzymywanego przed obniżeniem dodatku służbowego. Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 1 marca 2023 r. nr 72/2023 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 186/23 uchylił powyższe decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ I instancji, przenosząc skarżącego na stanowisko starszego ratownika nie wyjaśnił, dlaczego przeniesienie nastąpiło na takie, a nie inne stanowisko. Nie wyjaśniono, czy stanowisko to jest stanowiskiem bezpośrednio niższym, czy stanowiskiem niższym o kilka stopni zaszeregowania, czy istnieje jedno stanowisko niższe, czy kilka stanowisk niższych, a jeżeli tak, dlaczego skarżący został przeniesiony na takie, a nie inne stanowisko. Nadto w wydanej decyzji ustalono skarżącemu nowe uposażenie, obniżając dodatek służbowy o 50 %. W wydanej decyzji nie zawarto jednak orzeczenia, na jaki okres następuje obniżenie dodatku, a z decyzji wynika, że obniżenie dodatku ma charakter stały. Obniżenie takie było niedopuszczalne, bowiem mogło ono nastąpić na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.
Obecnie skarżący podnosi, że po prawomocnym uchyleniu przez sąd omówionych wyżej decyzji zajmuje stanowisko służbowe przysługujące mu wcześniej , przed wydaniem tych decyzji oraz przysługuje mu dodatek w wysokości sprzed wydania tych decyzji. Stoi on na stanowisku, że skoro jest emerytowanym funkcjonariuszem, prowadzenie postępowania w sprawie jego stanowiska służbowego może nosić znamiona popełnienia przestępstwa z art. 231 kodeksu karnego.
Z powyższego wynika, że zdaniem skarżącego - z powodu niemożliwości prowadzenia postępowania wobec niego z uwagi na to, że nie jest już czynnym funkcjonariuszem - jego sytuacja faktyczna jest taka, jak przed wydaniem uchylonych decyzji, to jest jego stanowisko służbowe oraz wysokość dodatku są takie same, jak przed wydaniem decyzji.
Skarżący uważa wobec tego, że organ powinien wydać mu świadectwo pracy wskazujące taki właśnie stan faktyczny, przesłać dokumenty obejmujące taki stan faktyczny do Zakładu Emerytalno – Rentowego , a także wydać mu informację o sposobie wyliczenia odprawy emerytalnej także z uwzględnieniem wskazywanego przez niego stanu faktycznego. Skarżący stoi na stanowisku, że organ, nie podejmując tych czynności , jest bezczynny.
Z powyższym stanowiskiem zgodzić się nie można.
Przede wszystkim zauważyć należy, że spełnienie przez organ żądań skarżącego nie byłoby "wykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 186/23", jak twierdzi skarżący.
Przywołany wyrok zobowiązywał organ do ponownego rozpatrzenia sprawy skarżącego w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego, nie zaś do wydania aktów lub podjęcia czynności w innym przedmiocie. Do ponownego rozpatrzenia sprawy organ był związany, na mocy art. 153 p.p.s.a., wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. Zgodnie z przywołanym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w omawianym wyroku stwierdził m.in.: "Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował normę 124d u.p.s.p. ( ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - dopisek Sądu) , zgodnie z którym w razie rozwiązania stosunku służbowego w toku postępowania dyscyplinarnego, postępowanie toczy się nadal. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 23 stycznia 2023 r. przed odejściem skarżącego na emeryturę a cytowany przepis uzasadniał wydanie decyzji przez organ odwoławczy. Zaznaczyć należy, że wynik postępowania dyscyplinarnego może mieć wpływ na wymiar uzyskanego przez skarżącego świadczenia emerytalnego w związku z czym celowe jest jego zakończenie."
Wbrew przekonaniu skarżącego istnieje i podstawa prawna, i konieczność przeprowadzenia przez organy postępowania administracyjnego po wydaniu przez WSA w Gdańsku wyroku z dnia 14 września 2023 r. Potrzeba ta i podstawa prawna została wskazana w przywołanym wyroku , a także wynikają one z art. 153 p.p.s.a.
Skoro z treści 124d u.p.s.p. wynika, że w razie rozwiązania stosunku służbowego w toku postępowania dyscyplinarnego postępowanie to toczy się nadal, a zgodnie z art. 38 ust.1 pkt 1 u.p.s.p. strażaka przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, postępowanie administracyjne w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe musi być zakończone przez organy. Nie można uznać bowiem, jak chciałby tego skarżący, że rozwiązanie stosunku służbowego w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego uniemożliwia zastosowanie art. 38 ust.1 pkt 1 u.p.s.p. Takie rozumowanie byłoby sprzeczne z koncepcją racjonalnego ustawodawcy, bowiem - podzielając pogląd skarżącego - pozwalałoby ono uniknąć strażakowi konsekwencji jego nagannego zachowania tylko z tego względu, że stosunek służbowy został rozwiązany, tym bardziej, że może to nastąpić na żądanie strażaka ( art. 43 ust.2 pkt 5 u.p.s.p.).
Z bezczynnością organu po wydaniu wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r. mielibyśmy do czynienia wówczas, gdyby organ w zakreślonym przepisami terminie nie wydał decyzji lub inaczej nie załatwił sprawy w przedmiocie przeniesienia skarżącego na inne stanowisko służbowe i wysokości jego uposażenia. Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku powinien wydać decyzję w ciągu miesiąca ( art. 35 § 3 k.p.a.) od otrzymania odpisu wyroku z uzasadnieniem ( art. 286 § 2 p.p.s.a.).
Stanowisko skarżącego o braku możliwości zastosowania tego przepisu , wyrażone w piśmie z dnia 10 stycznia 2024 r. skierowanym do organu ( zał.17) , jest dla Sądu niezrozumiałe i pozbawione podstaw. Wbrew temu stanowisku, co wskazano już wyżej, zachodziła konieczność dalszego prowadzenia postępowania, a co za tym idzie - przepis w/w artykułu miał zastosowanie.
Jak wynika z przedłożonych sądowi dokumentów , organ, po otrzymaniu od Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP prawomocnego wyroku sądu wraz z uzasadnieniem w dniu 3 stycznia 2024 r., wydał w dniu 1 lutego 2024 r. decyzję nr 47/2024 , przenoszącą skarżącego z dniem 24 stycznia 2023 r. na stanowisko starszego ratownika oraz przyznającą skarżącemu uposażenie, w tym dodatek służbowy. Termin miesięczny na wydanie decyzji został zatem przez organ dotrzymany. Dodać należy, że decyzja powyższa nie podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.
Odnosząc się do kwestii wydania skarżącemu świadectwa pracy i innych dokumentów zauważyć należy, że skarżący posługuje się nieprawidłowym pojęciem świadectwa pracy, zamiast świadectwa służby. Świadectwo służby zostało skarżącemu wydane w dniu 31 stycznia 2023 r. i uzupełnione w dniu 16 marca 2023 r. w zakresie uposażenia.
Skarżący w piśmie z dnia 27 grudnia 2023 r. wniósł o wydanie mu – z uwagi na treść wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r. - kolejnego , prawidłowego świadectwa pracy ( służby) , przekazanie prawidłowych dokumentów (informacji) do Zakładu Emerytalno - Rentowego oraz informacji o sposobie wyliczenia odprawy.
Organ w piśmie z dnia 3 stycznia 2024 r. poinformował skarżącego, że obecnie toczy się postępowanie w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego. Po uprawomocnieniu się decyzji w tym przedmiocie nastąpi rozliczenie ze skarżącym oraz skorygowanie dokumentów – o ile zajdzie taka potrzeba oraz zostaną zawiadomione uprawnione instytucje. Wobec powyższego skarżący został poproszony o udzielenie odpowiedzi, czy podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące wystawienia świadectwa służby. Skarżący w piśmie z dnia 3 stycznia 2024 r. wniósł ponaglenie.
W dniu 10 stycznia 2024 r. Komendant Miejskiej PSP poinformował skarżącego, że z uwagi na nie uwzględnienie żądania skarżącego o wydanie nowego świadectwa służby zawartego w piśmie z dnia 27 grudnia 2024 r. , na mocy § 6 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej , żądanie to przesyła wyższemu przełożonemu wraz z własnym stanowiskiem w sprawie.
Zauważyć należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej ( Dz.U. z 2001r., Nr 114, poz.1228 ), nowe świadectwo służby może zostać wydane strażakowi na skutek uwzględnienia przez przełożonego, który wydał świadectwo , pisemnego wniosku strażaka o sprostowanie świadectwa służby. W razie nieuwzględnienia żądania przełożony, który wydał świadectwo, przesyła żądanie niezwłocznie wyższemu przełożonemu wraz z własnym stanowiskiem w sprawie.
Odnosząc się do stanowiska skarżącego , że organ pozostaje w bezczynności, bowiem nie wydaje mu "prawidłowego świadectwa pracy, zgodnego z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 186/23" zauważyć należy, że Sąd, rozpoznając skargę na bezczynność organu, nie może ingerować w treść ewentualnej decyzji czy też innego aktu lub czynności organu. Zadaniem Sądu jest natomiast ustalenie, czy organ we właściwych terminach, wynikających z przepisów prawa, podejmuje akty czy czynności, czy też terminów tych nie dochowuje.
W przywołanym rozporządzeniu prawodawca posłużył się pojęciem "niezwłocznie".
Skarżący złożył wniosek , który należy potraktować jako wniosek o wydanie sprostowanego świadectwa służby, w dniu 27 grudnia 2023 r., a organ wystosował do skarżącego pismo wyjaśniające wraz z pytaniem , czy wniosek podtrzymuje , w dniu 3 stycznia 2024 r. Działanie to należy uznać za niezwłoczne i celowe, bowiem organ dopełnił obowiązku informacyjnego wobec skarżącego, a pismo wystosował w terminie siedmiu dni od złożenia wniosku. W ocenie Sądu trudno pojęcie "niezwłocznie" utożsamiać z pojęciem "natychmiast" , chodzi zatem o taki czas , w którym organ będzie miał możliwość rozważenia wniosku strażaka, lecz bez przedłużania tej czynności.
Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe pismo , wystosował natomiast ponaglenie w dniu 3 stycznia 2024 r. Organ w terminie 7 dni od tej daty – 10 stycznia 2024 r. – podjął czynności zgodnie z § 6 ust.2 rozporządzenia w sprawie świadectw służby i opinii o służbie informując skarżącego, że wobec nieuwzględnienia żądania przesyła żądanie wyższemu przełożonemu wraz z własnym stanowiskiem w sprawie.
Należy zatem, w ocenie Sądu uznać, że organ dopełnił niezwłocznie wymaganych przepisami prawa działań. Ponadto organ także niezwłocznie poinformował skarżącego, kiedy nastąpi rozliczenie finansowe , ewentualna korekta dokumentów i zawiadomienie właściwych instytucji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu w tej mierze.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ naruszył art. 37 k.p.a., nie realizując ustawowego obowiązku przekazania ponaglenia organowi nadrzędnemu stwierdzić trzeba, że rozpoznanie skargi na bezczynność organu przez Sąd nie obejmuje swoim zakresem badania sposobu działania organu , czy też jego braku, w kwestii ponaglenia.
Dla rozpoznania przez Sąd skargi na bezczynność organu konieczne jest wniesienie przez stronę skarżącą ponaglenia, nie zaś rozpatrzenie tego ponaglenia. Zarzut ten nie miał zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że organ nie pozostawał w bezczynności, co skutkowało brakiem możliwości uwzględnienia skargi.
Na koniec jedynie dodać należy, że sprawa ze skargi skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie świadectwa służby, zakończona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 187/23 , dotyczyła braku przekazania przez organ wyższemu przełożonemu złożonego przez skarżącego innego wniosku, z dnia 31 marca 2023 r., o sprostowanie świadectwa służby.
Mając powyższe na uwadze Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.