III SAB/GD 187/22

III SAB/Gd 187/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak
Jolanta Sudoł
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A.C. na bezczynność Dyrektora Teatru Wybrzeże w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 9 maja 2022 r., drogą poczty elektronicznej, skarżąca zwróciła się do Dyrektora w G. o udostępnienie w formie elektronicznej, na adres poczty elektronicznej, informacji w następującym zakresie:
1. składu komisji prowadzącej postępowanie w sprawie G. W.,
2. zarządzenia, powołującego komisję,
3. dokumentacji z prac komisji.
W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor w G. w dniu 24 maja 2022 r. poinformował skarżącą o braku podstaw do udostępnienia informacji objętych wnioskiem, albowiem postępowania prowadzone przez komisję antymobbingową działającą w mają charakter poufny, a ustalone przez nią fakty objęte są tajemnicą służbową.
Pismem z dnia 31 lipca 2022 r. A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w terminie, wnosząc o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze oraz nakazanie organowi rozpoznania wniosku.
Skarżąca wyjaśniła, że pomimo upływu ustawowego terminu informacje objęte jej wnioskiem nie zostały udostępnione. Zdaniem skarżącej organ, jako samorządowa instytucja kultury, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, zaś informacje, o które zwróciła się skarżąca, stanowią informację publiczną, bowiem dotyczą sposobu funkcjonowania organu. Organ twierdząc, że wnioskowane informacje są chronione ze względu na tajemnicę służbową winien był wydać decyzję administracyjną, czego nie uczynił.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor w G. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zakres informacji żądanych przez skarżącą wykracza poza sferę informacji publicznej. Skarżąca domagała się przekazania informacji z pracy komisji antymobbingowej rozpatrującej zarzuty, jakie przeciwko konkretnemu pracownikowi stawiał jeden ze współpracowników Teatru. Jest to dokumentacja wewnętrzna, związana ze sprawą o charakterze indywidualnym. Materiały te zawierają dane osobowe różnych osób oraz treści dotyczące osobistych relacji uczestników postępowania przed komisją antymobbingową. Nie mają one waloru informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że stan bezczynności zachodzi wówczas, gdy w terminie przewidzianym prawem organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902) - dalej: "u.d.i.p." Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi , że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie ( art. 1 ust.1 u.d.i.p. ). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.
Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Z wyżej powołanych przepisów wynika , że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną.
Zgodnie z art. 4 pkt 4 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku dnia 12 października 2022 r. II OSK 1736/21( LEX nr 3420043 ), przepis "art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zawiera dwie przesłanki przesądzające o zobowiązaniu podmiotu do udzielenia informacji publicznej. Przy czym przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie, o czym świadczy użycie spójnika "lub". Wystarczającym do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielania informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej".
Z kolei w wyroku z dnia 23 września 2022 r. III OSK 1972/21( LEX nr 3417952 ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie".
W niniejszej sprawie nie było sporne, że Dyrektor w G. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, bowiem dysponuje majątkiem publicznym. Spełniony został zatem zakres podmiotowy zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwestią sporną było natomiast spełnienie zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jest czy żądane przez skarżącą informacje są informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Organ uznał, że żądane przez skarżącą informacje informacją publiczną nie są.
Z poglądem tym należy się zgodzić.
Skarżąca wskazywała, że żądane przez nią informacje są informacją publiczną, bowiem dotyczą sposobu funkcjonowania organu. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Choć żądania skarżącej dotyczą składu komisji , zarządzenia o jej powołaniu i dokumentacji z jej prac , nie można w niniejszym przypadku mówić o informacjach dotyczących funkcjonowania konkretnej jednostki ( w tym przypadku teatru) , kierowanej przez organ ( czyli dyrektora teatru). Skarżąca żądała bowiem informacji dotyczących komisji, prowadzącej postępowanie w sprawie konkretnej, określonej przez nią osoby, nie pełniącej przy tym funkcji publicznej. Nie była to komisja działająca w sprawach dotyczących ogólnego funkcjonowania jednostki, kierowanej przez organ, a komisja powołana do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, czyli dotyczącej problemu lub kwestii, która nie ma znaczenia dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Informacje takie nie są informacjami wytworzonymi lub odnoszonymi do organu, wykonującego funkcje publiczne w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej czy gospodarowania mieniem komunalnym.
Wniosek skarżącej dotyczył komisji antymobbingowej, rozpatrującej zarzuty postawione konkretnemu pracownikowi przez współpracownika Teatru. Dokumentację dotyczącą powołania, składu i prac takiej komisji uznać należy za dokumenty wewnętrzne, związane ze sprawą o charakterze indywidualnym. Należy bowiem dokonać oceny tych dokumentów przez pryzmat sprawy, której miały dotyczyć, a która nie obejmowała zagadnień natury publicznej w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz zdarzenie jednostkowe. Zauważyć należy, że pojęcie dokumentu wewnętrznego odnosi się do dokumentów, które nie są skierowane na zewnątrz. Służą one wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, mogą określać zasady działania w danych sytuacjach. Żądana przez skarżącą informacja dotyczy zatem informacji o komisji antymobbingowej powołanej do rozpatrzenia sprawy indywidualnej oraz dokumentów zawierających dane osobowe oraz treści dotyczące osobistych relacji uczestników postępowania przed tą komisją.
W ocenie Sądu informacja, odnosząca się do powyższych kwestii nie dotyczy sprawy publicznej i nie może być udostępniona w trybie u.d.i.p., chociażby znajdowała się w dyspozycji organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.
Wobec powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ nie był zobowiązany do udzielenia skarżącej żądanej informacji lub wydania decyzji odmawiającej jej udzielenia, bowiem żądana informacja nie była informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Odpowiedź organu , udzielona skarżącej w dniu 24 maja 2022 r., właściwie zatem przybrała formę e-mailową.
Zauważyć należy, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek dzień po czternastodniowym terminie, określonym przepisami u.d.i.p., bowiem wniosek skarżącej wpłynął do organu 9 maja 2022 r. , a organ udzielił odpowiedzi w dniu 24 maja 2022 r. Sytuacja ta nie może jednak skutkować uznaniem, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej. Skarga, sporządzona w dniu 31 lipca 2022 r., została bowiem wniesiona do sądu już po udzieleniu przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącej. Tymczasem dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że w chwili wpływu skargi do sądu organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, bowiem w dniu wniesienia skargi organ wykonał już zobowiązanie , nałożone nań przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.