III SAB/Gd 17/12

III SAB/Gd 17/12 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2012-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie uchylenia uchwały dotyczącej planu rozwoju zarządu portu morskiego postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której powołując się na art. 227 k.p.a. zarzucał Wojewodzie "bezczynność i zaniechanie" w związku z nagannym funkcjonowaniem organów samorządowych Miasta i Gminy [...].
Z treści pisma wynika, że Z. K. zarzuca Wojewodzie między innymi zaniechanie rozpoznania wniosku o uchylenie wadliwej uchwały Rady Miasta [...] z dnia 28 kwietnia 2011 r. Nr [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. Jego zdaniem skarga na bezczynność organów w zakresie nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego nie mieści się w katalogu kompetencji sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarżący zarzucił Wojewodzie bezczynność w zakresie czynności nadzorczych mających na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego powołanej wyżej uchwały Rady Miasta [...] z dnia 28 kwietnia 2011 r. dotyczącej planu rozwoju zarządu portu morskiego.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Jak wynika z treści powołanego wyżej art. 3 § 2 cytowanej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie obejmuje orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego określonych w art. 3 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości to, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być jedynie rozstrzygnięcie organu nadzorczego, a nie zaniechanie wydania takiego rozstrzygnięcia. Brak reakcji organu nadzoru na pisma zawierające żądanie podjęcia działań w trybie nadzoru nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z dnia 23 marca 1994r., SA/Łd 703/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 73, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 31 października 2011r., sygn. akt III SAB/Gd 22/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze, że skarżący Z. K. składając skargę na bezczynność Wojewody powołał się na art. 227 k.p.a.( tzw. skarga powszechna), Sąd pragnie ponadto zauważyć, że kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje prowadzenia postępowania skargowego uregulowanego w art. 227 i n. k.p.a. w stosunku do organów administracji publicznej (w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do Wojewody) jak i oceny prawidłowości prowadzenia takiego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001/1/27, baza LEX nr 40203).
Skarga, składana w trybie art. 227 k.p.a., uregulowana w Rozdziale II Działu VIII k.p.a., zatytułowanego "Skargi i wnioski" stanowi odrębny względem unormowanego w przepisach tego Kodeksu ogólnego postępowania administracyjnego, rodzaj jednoinstancyjnego postępowania o charakterze administracyjnym, prowadzonego przez organy administracji publicznej, na podstawie przepisów prawa administracyjnego i załatwianego w prawnej formie działania, jaką stanowi czynność materialno-techniczna, lecz który to sposób załatwienia sprawy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 586/07 oraz Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. III SAB/Kr 59/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zwrócić należy wreszcie uwagę na to, że identycznej niemal treści skargę wniesioną przez skarżącego sąd odrzucił prawomocnym postanowieniem z 31 października 2011r. w sprawie sygn. akt III SAB 22/11.
W związku z powyższym skarga wniesiona przez skarżącego Z. K. musiała zostać uznana za niedopuszczalną i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.