III SAB/Gd 154/22

III SAB/Gd 154/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Janina Guść /przewodniczący/
Paweł Mierzejewski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 13 ust. 1-2, art. 14 ust. 1-2, art. 15 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta Gdańska dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Gdańska na rzecz skarżącego S. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
S. D. (dalej także jako: "skarżący") wniósł pismem z dnia 29 sierpnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Urzędu Miejskiego w Gdańsku w rozpatrzeniu jego wniosków o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący zarzucił Urzędowi Miejskiemu w Gdańsku naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim zobowiązuje organ do udostępnienia informacji publicznej bezzwłocznie, w terminie do 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Mając na uwadze powyższy zarzut skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji, a także wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 12 sierpnia 2022 r., za pośrednictwem poczty e-mail (adres: umg@gdansk.gda.pl), złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej funkcjonowania miejskiej pływalni w Zespole Szkół Energetycznych w Gdańsku. Przedmiotowy wniosek zawierał następującą treść: "Proszę o informacje dotyczące pływalni Zespołu Szkół Energetycznych w Gdańsku:
1. Dnia 17 lutego za pośrednictwem Gdańskiego Centrum Kontaktu otrzymałem odpowiedź na zgłoszenie [...], w którym obiecano mi że "spłynie" do mnie odpowiedź na zadane pytania. Taka odpowiedź nigdy nie przypłynęła. Proszę o informację z jakiego powodu i kto za to odpowiada.
2. Zgodnie z dotychczas publikowanymi informacjami na stronie plywalniegdansk.pl, bilety (karnety) należało kupować w sekretariacie szkoły. Ostatnia z opublikowanych na stronie wiadomości zawierała deklarację: "Sprzedaż karnetów wejściowych odbywać się będzie w szkole od dnia 06.09.2021 r.". Pomimo tej deklaracji, sekretariat szkoły tego dnia nie prowadził sprzedaży, twierdząc, że karnety zostały rozdysponowane już wcześniej.
W związku z powyższym, proszę o informację czy mieszkaniec Gdańska nie będący powiązany z miejskimi instytucjami mógł w semestrze jesienno-zimowym w 2021 zakupić karnet? W jaki sposób?
3. Proszę o informację czy w przyszłym semestrze pływalnia będzie otwarta w weekendy. Jeśli tak, to uprzejmie proszę o wytłumaczenie dlaczego miasto widzi potrzebę budowania nowej pływalni w Brzeźnie, jednocześnie pomimo istniejących potrzeb mieszkańców, wspomniany basen jest zamknięty w weekend.
4. Czy i w jaki sposób będzie możliwy zakup przez mieszkańców Gdańska karnetów na przyszły semestr?
5. W komentarzu publikowanym w portalu trojmiasto.pl dotyczącym pływalni ktoś podaje informację: "mieszkańcom przeznacza się jedno wejście dziennie. A reszta wejść między 15 a 20:30 rozchodzi się jakimś tajnym kanałem dyrektora". Proszę o informację ile było łącznie wejść w tygodniu w semestrze wiosennym 2022 roku w godzinach 15-20:30 oraz ile z nich było przeznaczone dla mieszkańców (tj. karnety były dostępne w wolnej sprzedaży, a nie były rozdysponowywane tajnym kanałem dyrektora). Proszę o informację czy istnieje podstawa prawna pozwalająca na sprzedawanie karnetów tajnym kanałem dyrektora, jeśli tak to proszę o jej przekazanie.
6. Proszę o informację ile będzie łącznie wejść w tygodniu w semestrze jesienno-zimowym 2022 roku w godzinach 15-20:30 oraz ile z nich będzie przeznaczone dla mieszkańców (tj. mowa o karnetach, które będą dostępne w wolnej sprzedaży)".
Skarżący wyjaśnił, że na dzień złożenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi na swój wniosek, co czyni jego skargę zasadną.
W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął na pocztę e-mail Urzędu Miejskiego w Gdańsku w dniu 12 sierpnia 2022 r. Wniosek w całej treści dotyczył jednostki organizacyjnej Gminy Miasta Gdańska tj. Zespołu Szkół Energetycznych, dlatego nie stanowił on wniosku o udostępnienie informacji publicznej Urzędu Miejskiego w Gdańsku i nie został zarejestrowany i opublikowany na stronie BIP. Ponadto skarżący wysłał wiadomość 12 sierpnia 2022 r., tj. w piątek o godzinie 18:48 czyli po zamknięciu urzędu. W związku z dniem świątecznym - 15 sierpnia, organ miał możliwość odebrania wiadomości w dniu 16 sierpnia 2022 r. Mając na uwadze zarządzenie nr 262/18 Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie zasad udostępniania informacji publicznej, w którym wskazano, że przypadku, gdy wniosek obejmuje swym zakresem właściwość wyłącznie jednostki lub jednostek organizacyjnych Gminy Miasta Gdańska kieruje się go do właściwej jednostki, dlatego wniosek skarżącego został przekazany do Zespołu Szkół Energetycznych. Informacja o tym została przekazana skarżącemu w dniu 16 sierpnia 2022 r., jednak - jak się okazało podczas analizy dokumentów - na błędny adres e-mail skarżącego. Jest: [...], powinno być: [...]1, dlatego skarżący nie otrzymał informacji o przekazaniu wniosku do jednostki. Zespół Szkół Energetycznych udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku i przesłał w dniu 13 września 2022 r. odpowiedź do skarżącego. Organ dodał, że skarżący otrzymał odpowiedź na pytanie zawarte w pkt 1 wniosku w dniu 30 sierpnia 2022 r.
Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca bezczynność, a jedynie niezawiniony błąd w procesie przekazywania informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Obejmuje ona m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem działanie (akt lub czynność) organu, lecz jego ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności, jednakże w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Wyjaśnić należy, że istotną kwestią z punktu widzenia bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym przypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlegała załatwieniu w określonej przez ustawodawcę formie i czy nastąpiła w tym zakresie bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej załatwienia. W realiach rozpoznawanej sprawy bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p.") i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępniania informacji publicznych.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji (użycie zwrotu "w szczególności"). Sprawia to, że dostęp do informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich lub jest w ich posiadaniu.
W myśl natomiast art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej (pkt 1); organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2); podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3); podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4); podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5).
Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy adresat wniosku skarżącego z dnia 12 sierpnia 2022 r., którym w istocie był Prezydent Miasta Gdańska – na mocy bowiem art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm. – dalej w skrócie "u.s.g.") jest on kierownikiem Urzędu Miejskiego w Gdańsku - zobowiązany był w świetle powołanych powyżej przepisów u.d.i.p. do udzielenia informacji określonej w przedmiotowym wniosku, a dotyczącej funkcjonowania miejskiej pływalni w Zespole Szkół Energetycznych w Gdańsku.
Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Dyrektor Zespołu Energetycznych w Gdańsku - będącego publiczną jednostką oświatową, dla której gmina Miasta Gdańska jest organem prowadzącym - jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczących funkcjonowania pływalni, która działa w Zespole Szkół Energetycznych w Gdańsku. Na podstawie powołanego powyżej art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym stosownie do pkt 4, na podmioty wykonujące zadania publiczne i reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie do regulacji art. 7 ust. 8 u.s.g. w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 1 oraz art. 91 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1082 ze zm. – dalej jako "p.o."), przyjąć należy, że zespół szkół jest jednostką organizacyjną samorządu terytorialnego mającą na celu wykonywanie zadań z zakresu edukacji. Dyrektor tego zespołu, zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 91 ust. 4 p.o., kieruje działalnością szkoły i jako jej organ jest podmiotem reprezentującym tę jednostkę, a zatem podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że to Dyrektor Zespołu Szkół Energetycznych w Gdańsku zobowiązany był na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. do udzielenia żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Natomiast Prezydent Miasta Gdańska, wykonujący kompetencje i zadania organu prowadzącego, nie ma takich uprawnień i nie był uprawniony ani do udzielenia żądanej informacji publicznej, ani też do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia., gdyż - jak wynika z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. - obowiązany do udostępniania informacji publicznej jest podmiot będący w posiadaniu takiej informacji, przez co należy rozumieć podmiot kompetentny do posiadania żądanej informacji z tego tytułu, który bądź ją wytworzył, bądź obowiązany jest ją posiadać lub przechowywać.
Zauważyć jednak należy, że wniosek skarżącego został skierowany do Urzędu Miasta Gdańska czyli Prezydenta Miasta Gdańska na podstawie przepisów u.d.i.p., co wskazuje, że organ ten był zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na ww. wniosek w trybie przepisów wskazanej ustawy, nawet w sytuacji, gdyby uznał, że nie jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 u.d.i.p.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich bowiem, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
W pozostałych przypadkach, załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę pisma skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo).
Zatem bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje nie tylko, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego i adresowanego do niego wniosku, czyli też nie udostępnił informacji lub nie wydał decyzji odmownej, ale również nie powiadomił pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Raz jeszcze podkreślić należy, że w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest zatem to, czy podmiot będący adresatem wniosku dysponuje danymi informacjami, natomiast brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną do rozpatrzenia żądania. Wówczas to jednak organ powinien odpowiedzieć pisemnie na wniosek, wskazując powody nieudzielenia żądanych informacji, bowiem nie spoczywa na nim obowiązek poszukiwania informacji na użytek złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Takie powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia dopiero podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje (zob. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 122/22; w Warszawie z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 453/21 czy wyrok NSA z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2938/21).
W rozpoznawanej sprawie Prezydenta Miasta Gdańska, nie będąc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych odnoszących się w istocie do funkcjonowania jednostki organizacyjnej Miasta mającą na celu wykonywanie zadań z zakresu edukacji, tj. do Zespołu Szkół Energetycznych w Gdańsku, w ramach którego działa pływalnia, winien zawiadomić skarżącego o powodach, dla których nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej w dniu 12 sierpnia 2022 r. przez skarżącego informacji w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, a nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin na przedmiotowe powiadomienie organu upływał zatem z dniem 26 sierpnia 2022 r. Skuteczne poinformowanie wnioskodawcy (bowiem skierowane na właściwy adres poczty elektronicznej) o powodach nieudzielenia żądanej informacji i przekazaniu wniosku – zgodnie z § 6 ust. 4 załącznika do Zarządzenia nr 262/18 Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie zasad udostępniania informacji publicznej – do rozpoznania Zespołowi Szkół Energetycznych w Gdańsku, nastąpiło w dniu 30 sierpnia 2022 r., a zatem po upływie wskazanego powyżej terminu, co wskazuje, że Prezydent Miasta Gdańska dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu organ dopuścił się jednak bezczynności, która nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Ponadto wskazuje się, że w odniesieniu do przypadków bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, rażące naruszenie prawa, jako kwalifikowana postać jego naruszenia, powinno być interpretowane ściśle. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). W konsekwencji, bezczynność lub przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ w ustawowym terminie (w dniu 16 sierpnia 2022 r.) odpowiedział skarżącemu na jego wniosek, trwając jednak w mylnym przeświadczeniu, że odpowiedź została wysłana na adres email wskazany we wniosku. Brak załatwienia wniosku w zakreślonym do udzielenia informacji terminie wynikał zatem z nieprawidłowego założenia, że żądana informacja publiczna została skarżącemu już udzielona. Po stronie organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli i w konsekwencji w tych okolicznościach przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też celowym przedłużaniem postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ dopuścił się w rozpoznaniu niniejszej sprawy bezczynności, jednak nie zakwalifikował tej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, na którą zaliczono uiszczony wpis sądowy.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).