III SAB/Gd 113/22

III SAB/Gd 113/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Jolanta Sudoł /sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Ł. Z. na bezczynność Dyrektora [...] Centrum Kultury w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora [...] Centrum Kultury do rozpoznania wniosku Ł. Z. z dnia 2 czerwca 2022 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora [...] Centrum Kultury nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora [...] Centrum Kultury na rzecz skarżącego Ł. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Ł. Z. (dalej również jako "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora [...] Centrum Kultury w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 czerwca 2022 r.
Podnosząc zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej przywoływana jako - "u.d.i.p."), strona wystąpiła do o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając wniesione żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu 2 czerwca 2022 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej na temat wykorzystywanych przez Dyrektora [...] Centrum Kultury delegacji w roku 2021 z wyszczególnieniem za każdy miesiąc. Wnioskodawca zaznaczył, że w dniu 15 czerwca 2022 r. otrzymał odpowiedź na postawione organowi pytanie, w której wskazano, że żądane przez niego informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Tym samym strona stanęła na stanowisku, że do dnia wniesienia skargi nie została jej udzielona żadna informacja publiczna, pomimo że, jej zdaniem, była ona przedmiotem wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Centrum Kultury wskazał, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nie dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Organ wskazał, że strona złożyła dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej, to jest dnia 2 czerwca 2022 r. oraz dnia 20 czerwca 2022 r., na które została udzielona odpowiedź. W ocenie organu, postawione we wnioskach pytania nie dawały możliwości ich rozpatrzenia zgodnie z wnioskiem, ponieważ dotyczyły informacji, które nie były informacjami publicznymi, a ponadto wykraczały poza wiedzę [...] Centrum Kultury. Natomiast przesłana przez stronę wiadomość e-mail z dnia 10 czerwca 2022 r. stanowiła prośbę i z tego względu nie była wnioskiem o udostępnienie informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako - "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga podlega uwzględnieniu.
W niniejszej sprawie Ł. Z. zarzucił Dyrektorowi [...] Centrum Kultury bezczynność polegającą na nie udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 czerwca 2022 r.
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że w doktrynie prawa przyjmuje się, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.
Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.
Sąd rozpoznający sprawę, co do zasady podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 listopada 2003 r., sygn. akt II SAB 372/03 (a następnie m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach we wyroku z dnia 26 maja 2020r., sygn. akt III SA/Gl 120/20), zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "prawo do informacji jako prawo dostępu do określonych wiadomości o sprawach publicznych jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych, posiadaczach tych informacji, obowiązkiem ich udostępnienia. Obowiązek ten może być wykonywany w różny, przewidziany ustawą sposób, także na wniosek zainteresowanych (art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy).
Trzeba jednak przyjąć, że wniosek zainteresowanych rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji publicznej do organu władzy publicznej. W przeciwnym razie należałoby zaakceptować tezę, że zainteresowany ma prawo żądać od organu w trybie wniosku o udostępnienie informacji, informacji ogólnie dostępnej. Tym bardziej za niezasadny trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnego potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskującemu. Wykracza zatem poza przedmiot i cel ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej". (por. też wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1499/12, wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 355/04, wyrok WSA w Białymstoku z 6 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Bk 6/11).
Z akt przedstawionych Sądowi, z pisma z dnia 15 czerwca 2022 r. wynika, że informacja wskazana we wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r. nie została skarżącemu udzielona. W pierwszej kolejności należy podnieść, że wbrew stanowisku reprezentowanemu w udzielonej skarżącemu odpowiedzi, wnioskowane przez niego dane, dotyczące wartości wykorzystywanych przez Dyrektora [...] Centrum Kultury delegacji w roku 2021 z wyszczególnieniem za każdy miesiąc, mieszczą się w definicji informacji publicznej. Zdaniem Sądu orzekającego, Dyrektor [...] Centrum Kultury, będący kierownikiem samorządowej instytucji kultury, jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznych. [...] Centrum Kultury będące jednostką organizacyjną Miasta i Gminy S. jest jednostką, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Także żądana we wniosku skarżącego informacja, obejmująca udostępnienie danych jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle omawianych unormowań prawnych, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Trzeba pamiętać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że pojęcie - sprawy publicznej - jest związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2009r., I OSK 2093/14). Innymi słowy, sprawa publiczna oznacza przejaw takiej aktywności podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji informacji publicznej, odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest przyjmowane w judykaturze. Stosownie do ugruntowanego na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p. orzecznictwa, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyroki: NSA z 31 maja 2004 r., OSK 205/04, WSA w Warszawie: z 28 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1542/08, z 12 października 2010 r., II SA/Wa 933/10, z 10 listopada 2010 r., II SAB/Wa 117/09).
Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych.
Zgodnie z przepisem art. 9 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 305, ze zm.), jednostki samorządu terytorialnego tworzą sektor finansów publicznych, w którym obowiązuje wyrażona w art. 33 ust. 1 tej ustawy zasada jawności gospodarowania finansami publicznymi. Zasada ta musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi, w tym jednostkę samorządu terytorialnego.
Wydatki na podróże służbowe pracowników samorządowych jednostek organizacyjnych pokrywane są ze środków publicznych. W przypadku budżetowych jednostek samorządowych wysokość i warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi z tego tytułu określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. poz. 167). Można dodać, że polecenie wyjazdu służbowego jest dokumentem potwierdzającym odbycie podróży służbowej i podstawą do rozliczenia kosztów takiego wyjazdu. Pracodawca, zlecając pracownikowi odbycie podróży służbowej, jest zobowiązany do wypłacenia określonych świadczeń. Do polecenia wyjazdu służbowego załącza się rozliczenie faktycznie poniesionych kosztów. Wprawdzie tego rodzaju dokument dotyczy sfery stosunku pracy, jednak w tym przypadku niewątpliwie zawiera również informację związaną z dysponowaniem przez jednostkę samorządu terytorialnego majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).
W świetle poczynionych rozważań, uprawnione jest stanowisko, że informacja, o jaką wystąpił skarżący (podania wartości wykorzystanych delegacji w 2021 r. przez Dyrektora [...] Centrum Kultury z wyszczególnieniem za każdy miesiąc) jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskowana przez skarżącego informacja jest rodzajem informacji o dysponowaniu majątkiem i środkami publicznymi, gdyż wydatki przeznaczone na delegacje służbowe niewątpliwie należą do sfery wydatków publicznych, zaś skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji potwierdzających te wydatki.
W konsekwencji poczynionych rozważań, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że Dyrektor [...] Domu Kultury dopuścił się bezczynności, odstępując od rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2022 r. Udzielona skarżącemu negatywna odpowiedź, a de facto jej brak, nie może być uznana za wypełnienie obowiązku ciążącego na podmiocie zobowiązanym na gruncie ustawy o informacji publicznej, przez co doszło do istotnego naruszenia art. 2 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 prawo dostępu do informacji publicznej.
Wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie nie podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku, choćby podmiot zobowiązany mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Dyrektora [...] Centrum Kultury do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jak wskazano wyżej poprzez załatwienie wniosku należy rozumieć zarówno udzielenie informacji publicznej, wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, jak też poinformowanie wnioskodawcy stosownym pismem, że w ocenie podmiotu do którego kierowany jest wniosek, nie dotyczy on informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji publicznej o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji.
W rozpoznawanej sprawie, Sąd stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdził jednocześnie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.
Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r.; sygn. akt II SAB/Bk 38/17; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r.; sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r.; sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony.
Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami i regulacjami prawnymi Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność podmiotu wykonującego funkcje publiczne nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. W tym zakresie uwzględniono przede wszystkim, że otrzymując wniosek z dnia 2 czerwca 2022 r., ustosunkowano się do niego w ustawowym terminie 14 dni, to jest pismem z dnia 15 czerwca 2022 r., zaś na stan bezczynności w sprawie wpłynęło dokonanie tutaj błędnej oceny przez organ, iż wnioskowane przez skarżącego dane nie mieszczą się w definicji informacji publicznej. Brak jest tym samym intencjonalnego działania organu, co przejawiało się w pozostawaniu przez niego w mylnym przekonaniu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w związku z art. 209 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania obejmuje uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu wyroku i sprowadzają się do konieczności rozpoznania wniosku skarżącego na podstawie u.d.i.p.
Podkreślić należy, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, sąd nie może określić, w jaki sposób adresat wniosku powinien załatwić sprawę. Przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi polegało zatem na zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).